Waar het ooit begon, staan ze nu samen met een eigen voorstelling: ‘De cirkel is rond’

BERGEN OP ZOOM - Twintig jaar nadat ze elkaar leerden kennen tijdens de theaterlessen van het Centrum voor de Kunsten Bergen op Zoom (CKB), stonden zeven oud-cursisten weer samen op het podium. Onder de naam Theatercollectief Chaos brachten ze hun zelfgeschreven voorstelling Poging, een herkenbaar en humoristisch stuk over alledaagse situaties, misverstanden en het leven als twintiger. 

Het CKB bood afgelopen weekend podium aan een groep oude bekenden: zeven vrienden die er zo’n twintig jaar geleden een theateropleiding volgden en nu onder de naamTheatercollectief Chaos een eigen voorstelling brachten. Poging heette het stuk; zelf geschreven, zelf gemaakt, zelf gedaan. 

Goed gedaan ook: het stuk was een aaneenschakeling van scène’s uit het leven zoals het is (voor deze twintigers dan) die energiek en wervelend werden neergezet. Humor met inhoud, zou je kunnen zeggen, waar het publiek duidelijk erg van genoot.

“We deden dit al eens eerder”, zegt Iris Karpenko, een van de zeven Chaoten. “Maar dat was tien jaar geleden. De theaterlessen die we hier ooit volgden hebben een band gesmeed die ons nog steeds bij mekaar houdt. Wel zijn we inmiddels uitgewaaierd over het land en leiden we allemaal een eigen leven”. Ze lacht: “Blijkbaar kun je dan eens in de tien jaar het geleerde in praktijk brengen!”.

Berdan Kaplan vult haar aan: “We zijn eigenlijk met z’n twaalven uit de theaterlessen van het CKB gerold, maar niet iedereen kon met dit stuk meedoen. Dat komt dan door kinderen, een baan, een partner… Wie niet kan meespelen geeft ondersteuning. Op de achtergrond, zeg maar. Bijvoorbeeld door het maken van de soundtrack die onder het stuk zit, het maken van enkele toneelattributen of de kleding die we dragen”.

Het dagelijks leven als inspiratie voor een theaterstuk – hoe ging dat eigenlijjk?

“Een jaar geleden hebben we besloten dit te doen”, vertelt Iris. “We zijn begonnen met regelmatig samen te komen om opvallende, leuk, rare of speciale dingen uit onze levens te delen en te bekijken of er theater van gemaakt kon worden. De naam, Poging, iets proberen dus, heeft te maken met wat iedereen wel eens meemaakt. Je wilt iets goed doen maar door een misverstand, taalverwarring of iets anders wat je even niet begrijpt, lukt dat niet. We denken dat we een aantal heel herkenbare dingen gaan neerzetten”.

Begin dit jaar was er een script en konden de repetities beginnen. Iris en Berdan zijn er zichtbaar trots op: “We brengen hetgeen we ooit leerden in dit gebouw, het CKB dus, in de praktijk. In hetzelfde gebouw! De cirkel is zo rond eigenlijk”.

Hoe ging dat eigenlijk, met het CKB? “Nou, je hebt natuurlijk meer nodig dan alleen een script. Gelukkig kennen we best wel wat mensen hier die ons erg hebben geholpen. Zo was het niet erg moeilijk deze twee avonden te organiseren”, vertelt Berdan. “Daar zijn we erg dankbaar voor: we kunnen gebruik maken van alle faciliteiten. Er is zelfs een technicus voor het licht en het geluid!”.

Vanwege de warmte (het is een van de warmste avonden van het jaar) functioneert er een soort hitteplan: het publiek verzamelt eerst beneden om pas op ’t laatste te worden doorgestuurd naar de zaal, die boven in het gebouw is. Zodra iedereen zit begint het stuk. De verschillende scènes volgen mekaar soepel op, met minimale middelen wordt het maximale bereikt: een deur is ook een schoolbord, een beltoon een telefoon, met een opgeplakte snor ben je een man. Er wordt levendig geacteerd met enkel beweging, meteen daarna is er rust en een stuk tekst. Soms is er één acteur in beeld, dan buitelen ze alle zeven opeens weer over het toneel.

Met die herkenbaarheid zit het wel goed: veel instemmend gemompel en er wordt vaak hard gelachen. Hoogtepunt is de scène over studieschuld waarin zowel wordt geworsteld met de Nederlandse taal, een digitale presentatie en het (on)vermogen een aansprekend verhaal te houden voor een onzichtbaar publiek.

Dat publiek, veelal familie van of bevriend met de spelers, is na afloop vrolijk en positief. Iedereen heeft er wel iets in herkend. Missie geslaagd dus!