Aan de keukentafel met Patrick van Tilburg: ‘Het leven is meer dan werken alleen’
Door: José van der Wegen RubriekOSSENDRECHT - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Patrick van Tilburg van Van Tilburg Kozijnen.
Van Tilburg Kozijnen bestaat meer dan 50 jaar, hoe is het ooit begonnen?
“Mijn vader en moeder hebben het bedrijf opgezet. Ze begonnen met een doe-het-zelfzaak met een timmerwerkplaats erachter aan de Dorpsstraat in Ossendrecht. Tot 1990 hebben ze daar gezeten en in 1998 hebben ze vervolgens de doe-het-zelfzaak verkocht, maar het pand aan de Dorpsstraat is tot aan de sloop altijd van mijn ouders gebleven. Later is daar nog het Van Tilburgpad gekomen, want de doe-het-zelfzaak was wel altijd een begrip in Ossendrecht.”
Hoe ben jij eigenlijk in de zaak terechtgekomen?
“Het is nooit echt besproken dat ik het zou overnemen, maar het lag wel in de lijn der verwachtingen. Ik heb LTS en MTS gedaan, maar er is nooit echt de keuze gegeven om te kijken wat er verder in de wereld te koop was en ik heb me er ook nooit verder in verdiept. Ik was 20, 21 toen ik in de zaak stapte.”
Dus dat was vanaf de MTS eigenlijk gelijk aan de slag?
“Ja, al werkte ik wel al mee in het bedrijf vanaf mijn 15e. Ik werkte op de avonden en de zaterdagen en waar anderen op de MTS nog weleens na een schoolfeestje de stad ingingen, was ik aan het werk. Het was normaal om mee te werken, had ik geen school, dan werkte ik mee.”
Je werkt dus al een hele tijd in het bedrijf mee, is er veel veranderd in al die jaren?
“Vroeger zag de timmerwerkplaats er stoffig en vuil uit, was het een fysieke job met balken en planken slepen. Het had echt het imago van de timmerwerkplaats. We maakten van alles en nog wat, van keukenkastjes tot de trappenhuizen en balkons in Theater De Maagd. Mijn vader werkte echt vanuit zijn passie, minder een ondernemer, maar wel heel gedreven en hardwerkend. Zonder hem had ik er ook zeker niet gestaan, maar mijn moeder was veel ondernemender. Ze konden elkaar goed in balans houden en dat was goed voor het bedrijf. Mijn vader heeft tot zijn 65e bij ons gewerkt en met zijn 62e hebben ze de zaak aan ons verkocht. Overigens hadden we al snel een V.O.F. opgericht toen ik vanaf de MTS in de zaak kwam.”
Hoe is dat om met je ouders samen te werken?
“Eigenlijk prima. Al ben ik wel anders: ik ben meer ondernemend, lijk meer op mijn moeder, ben minder gepassioneerd van het vak an zich, zoals mijn vader, maar wel ondernemend daarin. Ik probeer er iets van te maken en te laten groeien, dingen te laten lopen, zodat het een structureel inkomen biedt en dat je het kunt beheersen.”
Is het bedrijf veel veranderd in al die jaren?
“In het begin werkten er twee mensen, nu hebben we er tien. Vroeger was het meer handenwerk en nu verloopt het veel meer geautomatiseerd. Nu richten we ons meer op kozijnen, ramen en deuren. We hebben wel volume nodig om de schouw rokende te houden. Want we hebben ook wel wat uitdagingen gekend.”
Wat voor uitdagingen ben je tegengekomen?
“Mijn ouders zijn met een verouderd machinepark verhuisd, dat moest vernieuwd worden. Maar als de machines niet werken omdat er met de handen wordt gewerkt, moet je keuzes maken. Toen kwam de keuze voor kozijnen, ramen en deuren. Je kunt drie uur werken aan een keukenkastje, maar in die tijd maken we ook vijf kozijnen. In 2002 namen we het besluit om het bedrijf om te zetten tot timmermachinefabriek met de nodige machines en certificaten en een nieuwe routing in de fabriek. We stonden goed en wel klaar om de markt te bedienen, hadden nieuwe klanten aangeboord en een nieuw klantenbestand opgebouwd. Maar toen we de vruchten konden gaan plukken, stond de economische crisis van 2008 voor de deur.
Hoe hou je je dan staande?
“Vanuit de bond van timmerfabrikanten en andere bronnen hoor je hoelang het ongeveer gaat duren. Daar probeer je op te anticiperen maar het zakte wel heel snel in: we gingen al heel snel naar een omzetverlies van 35%. Het was echt overleven. We hebben uiteindelijk drie keer moeten afslanken, van veertien mensen naar zeven mensen. De spaarpot hebben we om moeten keren. We besloten niet te veranderen in wat we maken. We hebben niet getoornd aan de kwaliteit en zijn blijven doen waar we goed in zijn. Maar we hebben wel echt de bodem van het kistje gezien, de laatste euro was uitgegeven. Het had niet veel langer moeten duren, want dan waren we er ook niet meer geweest.”
Dat is dan ook wel heftig!
“Van mei 2011 tot januari 2012 ben ik ook nog in een burn-out terechtgekomen, door onder meer die hele situatie. Het vergt zijn tol, dat je dermate over je grens gaat, dat je struikelt. Gelukkig was mijn vrouw Anja er, die de honneurs waarnam en we zaten ook relatief goed gevuld met werk. Maar dat zijn wel de minder goede periodes geweest.
Hoe kom je daar weer uit?
“Je komt er sneller uit als je eigen ondernemer bent, met een eigen toko, dan als je werknemer bent. Je voelt wel dat je het weer kan. De relatie met jouw klanten is belangrijk. Als je lang buiten beeld bent, dan komen mensen met anderen in contact. Dan merk je dat je weer aan de slag moet, maar eigenlijk was ik er nog niet aan toe, al heeft het uiteindelijk goed gewerkt. We zijn er met alle hobbels doorheen gekomen, terwijl door die hele crisis 50% van onze collega’s wel is verdwenen. Er is echt wel serieus aan bomen gerammeld in die periode.”
Hoe vormt zo’n periode je als ondernemer?
“Het heeft me in alles gevormd, want uiteindelijk is het leven meer dan alleen maar werken. Je zoekt naar een balans die bij je past en het hangt samen met de interesses die je hebt, hoe je invulling aan het leven wil geven. Een belangrijke ommekeer was ook wel het overlijden van onze eerste dochter. Dat heeft er met name voor gezorgd dat we anders in het leven zijn gaan staan. In de familie en omgeving was werken altijd nummer één en de rest was minder belangrijk maar dan overkomen je dingen, waardoor je er anders over gaat denken en daardoor andere keuzes maakt. Later kregen we nog een zoon en een dochter. Het gezinsleven is heel belangrijk om aandacht aan te geven, om niet alles onder de noemer werk te stoppen. Bij een economische crisis merk je dat een mens niet veel nodig hebt: een beetje eten en drinken en heel veel warmte en liefde en dan kom je al heel ver.”
Hoe zie je de toekomst voor het bedrijf, met onder meer de stikstofproblematiek?
“We zijn geen groot bedrijf, daar kiezen we ook bewust voor. Dus we kunnen in een bepaald volume voorzien binnen een goed klantenbestand. Als het bij ons minder wordt, dan is dat landelijk ook zo. We zijn ook afhankelijk van politiek Nederland, wat zij beslissen. We bieden zelf een hoogstaand kwalitatief product, waarvan we weten dat het gewoon goed is en we ontwikkelen ons met de tijd mee. Houten kozijnen behouden nog steeds toekomst.
Tot slot: met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Johan Cruijff, zijn filosofie over het leven en voetbal snijdt gewoon hout. Zijn benadering van het voetbalspel kun je spiegelen naar het leven, briljant gewoon. Ook de oprichter van IKEA vind ik een briljant persoon. Twee briljante mensen over hoe je dingen kunt benaderen en de eenvoud erin kunt weerleggen, dat het niet allemaal zo moeilijk hoeft te zijn. Dat spreekt me aan.”
Paspoort
Naam: Patrick van Tilburg
Leeftijd: 53 jaar
Bedrijf: Van Tilburg Kozijnen
Gevestigd in: Ossendrecht
Burgerlijke staat: Getrouwd met Anja
Kinderen: Twee dochters en een zoon
Hobby’s: Sporten, momenteel vooral veel op de fiets voor Giro di KiKa
