Aan de keukentafel met Antoon en Bram Meewisse van Onze Groentekas
Door: José van der Wegen RubriekHOOGERHEIDE/BERGEN OP ZOOM - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Antoon en Bram Meewisse van Onze Groentekas.
Sinds twee jaar hebben jullie het moestuinconcept Onze Groentekas in Hoogerheide en daarvoor kweekten jullie altijd hortensia’s. Echt groene vingers dus!
Antoon: “We zijn echt een tuindersfamilie, van heel vroeger al. Mijn vader was tomatentuinder, maar hij overleed toen ik elf was. Er werd niet van me verwacht dat ik het over zou nemen, dat wilde ik echt zelf, tuinder worden. Iedereen in de familie werd tuinder. En toen was ik rond de 21 en was het crisis en waren de tuinbouwbedrijven heel goedkoop. We zagen een tuinbouwbedrijf in Berkel en Rodenrijs en dachten: ‘dat moet het worden’.”
Wat was dat voor tuindersbedrijf?
Antoon: “Daar kweekten ze eigenlijk gerbera’s, maar wij zijn er rozen gaan kweken in de kassen. Dat hebben we 18 jaar gedaan. Het was hard werken: 24/7, zeven dagen in de week, alle dagen werk, dus ook op zondag. Alles ging handmatig, zoals het knippen van de rozen, bossen maken, al ging dat later wel met de machine, maar het was nog steeds veel handwerk.”
Bram: “Rozen groeien natuurlijk gewoon door, ook in de weekenden, en je hebt maar één dag dat een roos goed is om te oogsten, dus dan moest er gewoon ook op zondag gewerkt worden.”
Waarom ben je na 18 jaar gestopt met de rozenteelt?
Antoon: “We moesten weg in Berkel en Rodenrijs, omdat het een Vinex-locatie zou worden. De hele polder werd onteigend. Het staat daar nu propvol woningen, je herkent het niet meer terug.”
Maar dan ben je ondernemer en moet je dus zoeken naar iets nieuws. Hoe gaat dat dan?
Antoon: “We gingen het hele land rond, om te kijken waar we wilden beginnen. Langzaam kwam toen ook het besef dat we niet meer in de rozen wilden, met de opkomst van Kenia als rozenland. Dus hebben we bewust naar een product gezocht dat je niet in Kenia kunt telen. En dat is de hortensia. Die heeft zoveel volume en dat stop je niet in een vliegtuig. Toen we eenmaal duidelijk hadden dat we hortensia’s wilden gaan telen, hadden we meer mogelijkheden. Dan zit je niet meer aan de Randstad vast, en daar wilden we toch al weg vanwege de drukte en zo zijn we in Hoogerheide beland in 2001.”
En dan begin je dus met hortensia’s. Is dat een omschakeling van roos naar hortensia?
Antoon: “Je moet alles weer opnieuw leren. Dat leer je door vallen en opstaan. Er werd totaal geen kennis gedeeld. In de rozensector was een hele open overlegstructuur tussen de tuinders, maar in de hortensia’s was niets bekend en werd niets gedeeld.”
Bram: “Dat was echt pionieren. De markt voor hortensiabloemen is echt bestemd voor bloemisten, die de bloemen in boeketten gebruiken, een hortensiabloem is meer exclusief.”
Jullie moesten dus eigenlijk het wiel opnieuw uitvinden. Wanneer komt dan het moment dat je wel alles weet over de hortensia?
Antoon: “Dat heeft wel een jaar of tien geduurd, denk ik. Er waren ook momenten dat we dachten ‘waar zijn we aan begonnen?’ Zeker in het begin. Eén keer hadden we een soort, die helemaal mislukt was. En omdat het een jaarlijkse teelt is, was ook het hele jaar voorbij.”
Bram: “En toen hadden we in 2008 ook nog die grote hagelbui. De kassen en gewassen waren kapot en beschadigd. Dan ben je ook je teelt kwijt. Dat jaar hebben we ook nagenoeg niets geoogst. Je kon ook het klimaat niet regelen, omdat het glas was beschadigd. Dat was wel heftig toen.”
Antoon: “Maar ik heb er nooit echt wakker van gelegen. Ik heb nooit getwijfeld dat het niet goed zou komen met de hortensia’s.”
Toch zijn jullie ook gestopt met de hortensia’s. Waarom?
Antoon: “Op een gegeven moment is het goed geweest. We hebben 40 jaar hard gewerkt en we wilden het roer omgooien, iets doen dat we ook echt leuk vinden. Dat was in 2022. Toen heeft Bram ook te kennen gegeven dat hij ook in de glastuinbouw mee wilde werken.”
Bram: “Ik heb de Hogere Agrarische School gedaan, dus het lag wel in de lijn der verwachtingen. Maar productiematig werken en met monoculturen bezig zijn, dat heeft mij nooit getrokken. Je zag je klanten niet. Dat miste ik. Als ik in het bedrijf wilde stappen, dan moest het wel anders. Er moet leven in de kas. Ik ben altijd heel gepassioneerd geweest over de plantenwereld, het bodemleven en Onze Groentekas was daarbij het juiste plan, waarbij mensen een stukje kas huren om zelf te moestuinieren. Je kunt nu je kennis delen en voor de mensen zelf is het ook een fijne bezigheid. Je spreekt wel de consument, de afnemer.”
Na 40 jaar was het genoeg geweest, maar is het dan niet ook een dingetje? Dat je alles wegdoet?
Antoon en Bram: “Het was wel echt afscheid. Maar we hebben toen onze hortensiaplanten gratis uitgedeeld en dat was win-win. Want wij maakten de mensen blij met gratis hortensia’s en wij hadden een lege kas. Aan het einde van de dag waren alle 8.000 planten weg.”
En zo kon je dus opnieuw beginnen, voor de derde keer, met Onze Groentekas.
Bram: “We hebben bedrijven bezocht om te kijken of we het wel wat vonden, en of er markt voor is. West-Brabant is dan wel best een uitdagende markt. In vergelijking met de Randstad hebben mensen hier vaak grotere tuinen. Het was dus wel een groot risico: komen we hier wel mee weg en gaat het ons lukken om die kas te vullen? Daar zijn we nu nog steeds mee bezig, maar we hebben nu 40 tuinen verhuurd en eigenlijk is iedereen tevreden en blij. Ze zijn blij met hun hobby, de groenten en de sociale contacten. Ze vinden hier gelijkgestemden.”
Is het nu rustiger voor jullie qua werk?
Antoon: “Rozen was 24/7, hortensia’s alleen in het seizoen en nu werken we ook wel met seizoenen, maar dan met groenten en fruit. Het is veel vrijblijvender. Het moeten is er af. Het is belangrijk dat we aanwezig zijn, alleen het hoeft niet per definitie elke dag, het kan ook een dag later.”
Bram: “We werken met de seizoenen mee. In de zomer heb je zomerfruit en zomergroenten. In de winter kunnen zomergroenten niet en ga je naar kolen, bladgroenten. Je moestuiniert en eet echt met het seizoen mee. Het mooie is dat de mensen hier zelf ook kennis uitwisselen. Wij leveren de watervoorziening, de compost, de biologische bestrijding en geven teeltadvies, maar de mensen onderling leren ook veel van elkaar. Dat maakt het mooi.”
Tot slot: met wie zou je zelf nog aan de keukentafel willen zitten?
Antoon: “Mijn vader. Ik heb hier nooit met hem over kunnen praten, terwijl hij een hele goede tuinder was. Hoe zou hij het nu vinden hoe ik bezig ben? Ik denk dat hij het heel leuk had gevonden om te zien dat ik uiteindelijk ook tuinder ben geworden.”
Bram: “Ik zou ook voor mijn opa kiezen. Mijn opa was heel technisch, dat heb ik wel geërfd. Als ik gereedschappen zie van opa, dan denk ik terug aan hem. En het is ook leuk dat wij het nu wel samen kunnen doen. Wat mijn vader niet met opa kon doen, dat doen wij nu wel.”[n]
Paspoorten
Naam: Bram Meewisse
Leeftijd: 33 jaar
Burgerlijke staat: samenwonend
Functie en bedrijf: eigenaar Onze Groentekas
Hobby’s: techniek, technologie en microbiologie
Naam: Antoon Meewisse
Leeftijd: 63 jaar
Burgerlijke staat: getrouwd met Bernadette, drie kinderen, drie kleinkinderen en een vierde op komst
Functie en bedrijf: eigenaar Onze Groentekas
Hobby’s: tuinieren, lekker buiten zijn, skiën en tennis
