Demi zou het eind van de week niet halen: ‘Ik zou ze het tegendeel wel even bewijzen’

STAMPERSGAT - Enkele jaren terug lag Demi een paar dagen ziek thuis. Toen ze steeds zieker werd, ging ze toch langs de huisarts. Na flink wat onderzoeken kwam voor de jonge meid uit Stampersgat slecht nieuws: “Ik zou het eind van de week niet halen.”

 In oktober 2021 werd Demi Vandervorst ziek. “Ziek in de brede zin van het woord. Ik was misselijk, had buikpijn, was heel slap en ik had last van mijn darmen,” vertelt de 24-jarige dame uit Stampersgat. Vanaf het eerste moment dat ze bij de huisarts binnen stapte, voelde ze zich niet geheel gehoord. “Ik had een burn-out, of het zat tussen mijn oren. Na een tijdje ga je de arts dan toch geloven, hij is immers de professional.” Uiteindelijk werd ze doorgestuurd naar een maag- darm- leverarts maar ook die nam Demi niet serieus. 

Op 23 januari kreeg Demi dan eindelijk meer duidelijkheid over wat er mis was. Die dag viel ze thuis flauw en ze werd in het ziekenhuis pas wakker. Daar is Demi dan eindelijk goed onderzocht. De volgende ochtend kreeg ze de uitslag. “De arts zei meteen: ‘We kunnen er omheen draaien, maar we hebben geconstateerd dat je acute lymfatische leukemie hebt. En je bent al zo aangetast dat je nu aan de chemo moet, anders haal je volgende week niet meer.’ Ik dacht dat hij het eigenlijk tegen de verkeerde patiënt vertelde, maar het was toch waar.”

Demi werd met spoed behandeld in het Erasmus ziekenhuis en ze zou een traject van drie jaar aan chemo ingaan. “Op dat moment besefte ik het nog niet helemaal,” legt Demi uit. “Je wordt gewoon in een achtbaan gestopt. En je hebt geen andere optie dan te blijven vechten en ervoor te gaan.” Demi heeft op dit moment al 74 chemo-behandelingen achter de rug. “Dat is echt niet normaal hoeveel. Als je bijvoorbeeld borstkanker hebt, dan krijg je ongeveer 9 chemo’s. Dus ik krijg wel pittig veel chemo’s.”

Demi woonde voor haar diagnose nog samen met haar vriend, maar al snel werd de beslissing gemaakt om weer terug te verhuizen naar haar ouderlijk huis. “Dat is voor ons twee ook wel even moeilijk geweest. Je gaat van samenwonen naar elkaar steeds minder zien,” vertelt ze. “Het is wel prettig dat ik mijn ouders heel dichtbij heb. Die kunnen mij op slechte dagen helpen verzorgen. Het is dus wel allemaal een beetje dubbel.”

Werken zit er voor Demi op dit moment niet in. Voordat ze ziek werd, werkte ze als fulltime dansdocente maar dit moest ze opgeven voor haar behandeling. “Ik hoop dat ik ooit weer mag dansen of mijn beroep zou mogen uitoefenen. Dat hoop ik echt, maar we gaan het zien.” Voorlopig moet Demi nog aansterken met behulp fysio voor ze het dansen kan proberen.

Hoewel Demi van de behandeling erg ziek is geweest, is ze wel heel positief ingesteld. “Ik heb mij er wel doorheen geslagen, daardoor zit ik nu hier.” Zo heeft de Stampersgatse dame er vanaf dag één ingestaan. “Ze wisten in het begin nog niet of ze mij beter konden maken. Toen had ik echt iets van: ‘Fuck jullie, ik word gewoon beter.’ Ik zou ze het tegendeel wel even bewijzen.” En dat heeft ze ook gedaan. Nu kunnen de artsen met meer zekerheid zeggen dat Demi beter zal worden.