Antoon Koevoets schrijft boek over watersnood: ‘Dijken rondom het dorp hielden het maar nét’

STAMPERSGAT - Antoon Koevoets (78) is weer in de pen geklommen. Eind dit jaar verschijnt zijn vierde boek: ‘Watersnoodramp 1953 in relatie met Stampersgat’. “De belangrijkste drijfveren waren dat mijn moeder en haar familie in Zeeuws-Vlaanderen in grote angst gezeten hebben en dat ik wilde weten wat er hier in Stampersgat gebeurd is en wat daar over bekend is.”

Als kleine jongen van 7 jaar heeft Antoon met eigen ogen gezien wat de watersnoodramp voor Stampersgat betekende. “De dijken rondom het dorp hielden het maar nét. Alles wat God ooit gemaakt heeft kon je bij ons in de achtertuin terugvinden.” Die achtertuin is aan het eerste huis aan de Dennis Leestraat tegenover het gemaal. “Mijn vader was opzichter bij het waterschap en wij woonden in de dienstwoning.” Antoon trad later in de voetsporen van zijn vader en woont al een leven lang in hetzelfde huis. “Water, zout of zoet, loopt als een rode draad door mijn leven.”

Neeltje Jans
Met studeren en school had Antoon niet zoveel. “Ik zat op de MULO in Roosendaal en had in mijn vriend Ben Donkers een ‘broeder in het kwaad’. Mijn vader is meer op school geweest dan ik om alles weer recht te praten,” lacht hij. Bij Heijmans vond hij werk als assistent-uitvoerder. “Ik was de eerste die het werkeiland Neeltje Jans heeft ontgonnen en heb al die plaatsen aan de kust gehad om de dijken te verzwaren.” Nadat zijn vader problemen met zijn hart kreeg, volgde Antoon hem bij het waterschap op. “Daar ben ik 37 jaar gebleven. De meest fantastische baan die je hebben kunt.” Antoon heeft zich ook 16 jaar als raadslid met ziel en zaligheid voor de gemeenschap ingezet. “Acht jaar voor Oud en Nieuw Gastel en acht jaar voor Halderberge. In 2008 ben ik uit de politiek gegaan.”

111 jaar
In de loop der jaren is schrijven een favoriete bezigheid van Antoon geworden. Zijn huis is tevens het kloppend hart van dorpsblad ’t Stampersgattertje. “Mijn eerste boek gaat over 100 jaar Koevoets. In vier generaties hebben we aaneengesloten dezelfde functie bij het waterschap gehad. Dat is zelfs nog uitgelopen naar 111 jaar. Hoe uniek is dat?” In zijn tweede boek beschrijft hij de perikelen in de dorpspolitiek. Het derde is een dikke pil over zijn dorp: ‘Markant Stampersgat’. “Dat heb ik samen met Ben Donkers geschreven.” Dan valt er een korte stilte. “Vrijwel direct na het maken van een promotiefoto voor de krant, sterft hij geheel onverwachts op straat in mijn armen. Dat heeft me ontzettend geraakt en daar heb ik het heel moeilijk meegehad,” zegt hij emotioneel.

Belgische knol
“Op zondagmorgen 1 februari 1953 ging ik met twee zusjes naar de kerk. In het water zagen we schuren, woningen, ledikanten en tientallen koeien en varkens drijven. In het haventje naast ons huis dreef een grote Belgische knol op en neer. Aan de andere kant is ’s middags een dode vrouw gevonden. Zij kwam uit Limburg, logeerde bij een tante in Heijningen en was verloofd met een Gastelaar.” Dit soort verhalen staan uitgebreid in het boek beschreven. Antoon heeft hiervoor onder meer de heemkundekringen van Stampersgat, Oud Gastel en Fijnaart & Heijningen geraadpleegd en vele mensen geïnterviewd. “Hieruit is volgens mij een uniek en historisch boek geboren. Het telt bijna 300 pagina’s en bevat nooit eerder gepubliceerde foto’s. Eind dit jaar is het klaar.”