Echtpaar Notenboom viert diamanten huwelijk: ‘We schreven veel brieven naar elkaar’

OUDENBOSCH - Woensdag 4 september was het zestig jaar geleden dat Sjef Notenboom (84) en Maaike Krielaart (81) met elkaar in het huwelijksbootje zijn gestapt. Locoburgemeester Patrick Schouw kwam namens de gemeente het diamanten paar de hartelijke gelukwensen overbrengen.

Sjef is in Breda geboren en getogen in een katholiek gezin. Maaike heeft een protestantse opvoeding genoten en komt uit ’s Hertogenbosch. “Allebei de families deden daar niet moeilijk over, daar waren wij wel blij om.” Maaike verhaalt graag over de eerste ontmoeting. “Ik heb alleen maar vier broers en de jongste twee waren lid van een wandelclub, liepen mee in de vierdaagse van Breda en verbleven bij de ouders van Sjef. Mijn moeder maakte destijds schoon in een jongensschool en omdat ik ze goed geholpen had met poetsen, mocht ik mee naar Breda en zo is het contact ontstaan. Vanaf dat moment zijn we veel brieven naar elkaar gaan schrijven.”

Varen

Sjef was kok van beroep en heeft op heel veel plaatsen gewerkt. “Vooral bij grote en sjieke hotels in Den Haag, Den Bosch en Wateringen, waar ik veel kennis opgedaan heb. Overal reed ik met de fiets naartoe. In Den Bosch mocht ik dan boven bij de broers van Maaike blijven slapen.” Voor het huwelijk heeft hij ook een tijdje gevaren. “Drie keer met de SS Rotterdam op en neer naar New York, maar telkens werd ik zo ziek als een hond. Daarna nog drie maanden weg met de Nieuw-Amsterdam. Daar waren bij elkaar wel 60 koks aan boord. Mijn vader was het daar niet mee eens en vond dat varen maar niets. Alle zeelui waren volgens hem hoerenlopers.” Na het varen kregen ze pas echt verkering met elkaar.

Maaike was modinette en werkte tot aan haar trouwdag in een naaiatelier. “Daar stond ik aan de lopende band en maakte een gedeelte van een jas. Zelfs als je naar de wc moest, liep die band nog door. Dan moest je voorwerken”, verzucht ze. Het huwelijk is in Den Bosch gesloten, waarna het kersverse echtpaar in Breda een woning betrok. “Sjef had als verrassing een huwelijksreis met een boot over de Rijn geboekt. Dat was héél mooi en romantisch.” Het huwelijk is helaas kinderloos gebleven. “We hebben er ons best voor gedaan. Gelukkig hebben we wel een hele goede familie met veel neven en nichten.”

Cafetaria’s

Er deed zich in 1968 een mogelijkheid voor om cafetaria Maria in de wijk Kalsdonk in Roosendaal over te nemen. Ze besloten dat te doen en werden daardoor horecaondernemer. “Daar was echter geen droge boterham in te verdienen.” Een paar jaar later runden ze cafetaria ’t Halleke in de Molenstraat. “Dat was vlakbij de Damstraat en liep al veel beter.” In 1973 kwamen ze in het nieuwe winkelcentrum Lindenburg terecht. “We mochten zelfs het pand uitzoeken waar we wilden zitten. Daar hadden we een goed leven en hadden we achteraf gezien nooit uit moeten gaan.”

Toen het echtpaar vernam dat er in Bosschenhoofd een cafetaria te koop stond, maakte ze tóch een overstap. “Dat hebben we 20 jaar onder de naam ‘de Notenboom’ uitgebaat.” Na hun pensionering zijn ze eerst nog een tijdje in Bosschenhoofd blijven wonen om 11 jaar geleden te verhuizen naar hun huidige appartement aan het Sint Annaplein. Naast werken en andere bezigheden ruimde het echtpaar tijd in om op vakantie te gaan. “Twee keer per jaar met de auto naar Oostenrijk. In september rond onze trouwdag en zo nu en dan naar de wintersport.”

Wijnvlek

Sjef heeft veel vrijwilligerswerk gedaan en is oprichter van Stichting Minimaplatform Halderberge, de voorloper van de gemeentelijke schuldhulpverlening. “Ik stond altijd klaar voor de minima om ze voornamelijk financieel op weg te helpen. Daar was ik zó bij betrokken dat ik mezelf daarmee weleens te kort deed.” Sjef is een vastbijter en heeft een goed gevoel voor humor. Hij verstaat de kunst om op een luchtige manier serieuze verhalen, doorspekt met grapjes en soms onverwachte plotwendingen te vertellen.

De reactie over de vele vragen in zijn leven over de wijnvlek in zijn gezicht, pareert hij vaak met gevatte opmerkingen. “Die heb ik met mijn geboorte gratis meegekregen. Mijn vader moest daarna in het café even ‘een vlekje’ wegwerken. Op school ben ik er nooit mee getreiterd, want ze wisten dat mijn vader in het kindercomité zat én sinterklaas speelde. Wel noemden ze mij de blauwe.” Met een etentje met een select gezelschap bij ‘de Griek’ werd de dag feestelijk afgesloten.

Lees ook

Diamant voor echtpaar Veraart-van Mierlo: ‘Blijven leven en ademhalen’