Mevrouw De Wild-van den Broek viert eeuwfeest: ‘Ik ben vrij in doen en laten’
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenOUDENBOSCH - Op 1 maart jongstleden heeft mevrouw Naan de Wild-van den Broek de gezegende leeftijd van 100 jaar bereikt. Burgemeester Bernd Roks ging op zijn laatste officiële werkdag - vrijdag 28 februari - bij de nog geheel zelfstandig wonende eeuweling langs om ze te feliciteren en samen met haar een levensboom te planten.
Deze levensboom, de Tilia tomentosa (Zilverlinde), heeft een mooi plekje gekregen in het plantsoen aan de overkant van haar huis. “Als hij droogstaat moet u de gemeente maar even bellen om er een emmertje water bij te komen doen”, grapt de burgemeester tijdens het planten. Naan is honderd jaar geleden geboren in een gezin met vijf kinderen in een klein huisje aan de Koedijk. “Dat stond bijna op de pad zelf.” Een schilderijtje van haar geboortehuis hangt aan de muur van de kamer.
Oudste huurder
Op 29 december 1947 is ze getrouwd met Piet de Wild, die ze volgens haar al wandelend en fietsend ontmoet heeft. “We kwamen elkaar tegen bij de zandput in Oudenbosch. Dat was in de oorlogsjaren. We scharrelden wat met elkaar, maar dat ging allemaal heel stiekem. Nee, we bleven zeker niet bij elkaar slapen hoor. Af en toe een voorzichtig kusje”, lacht ze geheimzinnig.
Wat dat betreft vind ze dat er veel veranderd is. “Nu kruipen ze snel bij elkaar en wij werden vroeger juist zoveel als mogelijk uit elkaar gehouden.” Eerst woonde het echtpaar een paar jaar in de Brouwerijstraat. “Dat waren noodwoningen die ondertussen al lang afgebroken zijn. Daar huurden we voor een gulden en tien cent per week een huisje.” Het betonnen straatnaambordje hangt als herinnering daar nog aan de muur van het schuurtje.
In 1950 werd er verhuisd naar een huurhuis aan het Mgr. Dr. Poelsplein, waar ze 75 jaar na dato nog steeds woont. Reden voor directeur-bestuurder Ruud van den Boom van Woonkwartier om haar ook daarmee in de bloemetjes te komen zetten. “Zij is onze oudste en langstzittende huurder”, zegt hij. “De huur was destijds vijf gulden per week wat door een ventje van de woningstichting opgehaald werd en waarbij hij altijd de gehele woning rondkeek”, weet Naan zich nog goed te herinneren.
Spervuur
Ze woont dus nog steeds zelfstandig. “Daar ben ik heel blij om. Ik ben vrij in doen en laten en krijg veel aanloop. Ik ben erg honkvast, woon in een fijne omgeving en wil hier niet graag weg.” Ze is ook nog goed ‘van geest en been’. “Met mijn rollator kan ik nog wandelen en ik kook mijn eigen potje nog. Mijn specialiteit is groentesoep getrokken van een mergpijp en met veel groenten erin.”
Ze kan prachtig verhalen over haar tijd als dienstbode waarbij ze zelfs op Dolle Dinsdag te voet heen en weer naar Breda moest lopen om daar haar spulletjes op te halen. “Er reden geen bussen of treinen. Overal spervuur en mijn voeten en rug deden zo’n pijn.” Uit het huwelijk zijn vijf kinderen, negen kleinkinderen en zes achterkleinkinderen voortgekomen. “Het oudste achterkleinkind is 22 en het jongste bijna 3 jaar”, weet ze. Piet is in 1989 overleden. “Ik ben al meer dan 35 jaar alleen nu en ben dat inmiddels wel gewend.”
Terugtraprem
Twintig jaar heeft ze aan yoga gedaan en met een vast fietsclubje trapte ze drie keer in de week wel 25 tot 40 kilometer per week weg. “Op een gewone fiets met een terugtraprem en zonder versnellingen.” Buiten de krant is lezen niet zo aan Naan besteed. “Ik kijk liever wat tv zoals De Slimste Mens, GTST en Flikken Maastricht. Hij stopt ermee, hé.”
In heel haar leven is ze slechts een keer op vakantie geweest. “Dat was een week in een caravan in Zeeland. En zelfs dan zijn we nog een dag eerder naar huis gekomen. Al dat geprul met die pannekes”, lacht ze. Om 100 jaar te worden moet je volgens haar een rustig leven leiden. “En iedere dag op tijd warm eten”, meent ze tot slot.
