Van eerste dans tot een huis aan ’t Groene Woud: Jan en Celina al zestig jaar getrouwd
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenOUDENBOSCH - Vanwege het 60-jarige huwelijksfeest op woensdag 14 mei van Jan Gildemeijer en Celina Spijkerman (beiden 81 jaar) vereerde locoburgemeester Patrick Schouw het diamanten echtpaar met een bezoekje. Namens de gemeente bracht hij tevens de hartelijke gelukwensen over. Uiteraard ontbrak een boeketje bloemen daarbij niet.
Beide echtelieden komen oorspronkelijk uit Noord-Holland en zijn voor het werk van Jan 53 jaar geleden naar Oudenbosch verhuisd. “Ik ben geboren in Nieuwe Niedorp en Jan komt uit ’t Veld, een klein dorpje boven Heerhugowaard”, vertelt Celina. Ze hebben elkaar leren kennen bij het dansen in Heerhugowaard. “Dat was in onze tijd de enige uitgaansgelegenheid. Daar zag ik hem en hij is altijd gebleven.”
Getrouwd werd er in de kerk van ’t Veld en voor de gemeente in Nieuwe Niedorp. “Voordat we naar Oudenbosch kwamen hebben we eerst acht jaar in Heerhugowaard gewoond.” Uit het huwelijk zijn twee zoons, een dochter en vier kleinkinderen voortgekomen.
Slippers
Jan was van beroep uitvoerder in de grond- en wegenbouw en werkte bij Vermeer. Er werd aan hem gevraagd om een dochterbedrijf op te starten in West-Brabant. “Omdat we uitkeken naar een andere woning zijn we hier aan ’t Groene Woud terecht gekomen. Een huis met een stuk grond erbij naast de huishoudschool en daar wonen we nu nog steeds”, verklaart Jan. “Voor mijn werk ben ik altijd buiten geweest en heb gewerkt van Maastricht tot Den Helder. De laatste jaren was ik in dienst bij de gemeente Dordrecht als projectleider en deden we alles van riolering tot straatstenen.”
Goede herinneringen heeft hij aan een project in Libië. “Daar heb ik negen weken gezeten en gewerkt met Thailanders. Die hadden geen geld en liepen bijvoorbeeld op slippers door de hete asfalt. Ik zorgde er als eerste voor dat ze goede schoenen kregen.” In de avonduren heeft Jan op HTS-niveau een avondstudie gedaan. De schaarse vrije tijd besteedde hij aan politiek en aan maatschappelijke instellingen. “Ik heb in de gemeenteraad gezeten, ben 25 jaar voorzitter van het FNV geweest, ben voorzitter van de Wmo-raad en bij de KBO hou ik onder meer de ledenadministratie bij. Mensen die tekort komen doe ik graag helpen.”
Tuinieren
In haar jonge jaren werkte Celina eerst als werkster bij mensen thuis, totdat ze hoorde dat ze bij de Smiths chipsfabriek in Broek op Langedijk goed betaalde. “Ik zat daar in ploegendienst en het stonk er als de neten, maar je kon er goud geld verdienen. In een ovale bak gevuld met olie werden op 360 graden de plakjes gebakken. Wij moesten die erin en eruit halen. We hadden een kleine, vaste ploeg. Je zorgde voor elkaar en hadden ook lol met elkaar.” Na haar trouwen had ze de zorg voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen. “Na mijn veertigste jaar heb ik een mbo-opleiding sociale dienstverlening gedaan. Dan ga je toch anders naar dingen kijken.”
Verder heeft Celina veel vrijwilligerswerk gedaan. “Tot de laatste eraf was voor school, bij het vrouwenwerk en jarenlang heb ik op vrijdag gekookt bij ’t Stoofje.” Het haken van jurkjes voor babypopjes, een hobby uit vroegere jaren, heeft ze onlangs weer opgepakt. Tuinieren is een van haar favoriete bezigheden. “Deze heb ik zelf ingericht en probeer ik bij te houden. Daar heb ik nu wel meer hulp bij nodig.” Ook mag ze graag zingen. “Ik ben lid van het West Brabants Koor en heb altijd al veel gezongen. Op bruiloften zong ik bijvoorbeeld het Avé Maria.”
Verborgen talent
Vakanties met de kinderen gingen vooral met de vouwwagen naar Italië. “Later zijn we met de caravan naar Oostenrijk en Frankrijk geweest, maar hebben ook Europa doorgetrokken. Onze mooiste vakantie was een veertiendaagse rondreis met de caravan naar de mooiste plekjes van Griekenland. Dat was prachtig!”
De gezondheid van Jan laat helaas wat te wensen over. Totdat een traplift uitkomst bracht sliep hij wekenlang beneden in de kamer. “Net een dag voor onze trouwdag hebben we voor het eerst weer bij elkaar geslapen”, merkt Celina lachend op. Een verborgen talent van hem is volgens Jan helaas verloren gegaan. “Dat is vissen. Urenlang kon ik aan de waterkant zitten, maar dat kan niet meer omdat Celina bang is dat ik in het water val.”
“Liefde is het woord waarom we het zolang met elkaar hebben volgehouden”, meent Jan. “We hebben allebei een sterk karakter en botsen regelmatig, maar in de onderliggende lagen zit inderdaad veel liefde”, vult Celina tot slot aan.
