Van eigen kruidenierszaak tot Mallorca: Cees en Dina vieren briljanten huwelijk
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenOUDENBOSCH - Cees Maas (89) en Dina Bulkmans (91) vieren deze maand hun briljanten huwelijksfeest. “Voor de wet zijn we op 8 juni getrouwd en voor de kerk zes weken later, maar dat telde vroeger het meest.” Het echtpaar woont nog steeds geheel zelfstandig. Namens de gemeente kwam burgemeester Anne Mulder het echtpaar van harte feliciteren.
Cees is in Oudenbosch geboren als oudste bakkerszoon uit een gezin met drie jongens. “Mijn vader had een bakkerij in de Molenstraat, waarin ik uiteraard mee moest werken. Vooral met kerst was het druk en maakten we wel 10.000 worstenbroodjes, die door heel Nederland gingen. Ze waren goed vet aan de onderkant en als dat opgedroogd was, zeiden we altijd dat ze weer lekker kraakten”, lacht hij daaraan terugdenkend.
Dina komt uit Etten, uit een gezin met vier kinderen. Ze hebben elkaar bij Geers in Oudenbosch leren kennen. “Dat was een café met een zaal erachter waar in het weekend gedanst kon worden.” Uit het huwelijk zijn twee kinderen en drie kleinkinderen voortgekomen. Het eerste achterkleinkind wordt eind dit jaar verwacht.
Kruidenierszaak
Cees heeft zijn militaire dienstplicht vervuld in Venlo, Leiden en Grave. “Mijn soldatenpak heb ik met tevredenheid gedragen.” Na eerst nog een tijd thuis in de bakkerij gewerkt te hebben, begon hij na zijn diensttijd een eigen kruidenierswinkel in de Lijsterbesstraat. Eerst onder de vlag van Centra en later onder VéGé
“Naast ons was nog een hele lege polder. Toen ging het praatje al dat het met dit soort zaken achteruitging. Toch hebben we het 27 jaar volgehouden. Ik ging ook bij de mensen langs en liet ze in een boekje invullen wat ze de hele week nodig hadden. Bij de Zellebergen hadden we ook een winkeltje. Die gezelligheid daar was leuk.”
Nadat het met de zaak duidelijk minder ging, werd deze gesaneerd en is Cees bij Varco in Etten-Leur gaan werken. “Daar maakten ze tangen en lepels voor booreilanden, maar ik stond in de kantine om koffie te schenken. Dat maakte mij niet uit hoor, ik heb alles altijd graag gedaan”, merkt hij daarbij op.
Moederskindje
Dina is na de huishoudschool gaan werken. “Eerst atelierwerk en huishoudelijk werk. In onze verkeringstijd begon Cees voor zichzelf en heb ik voordat we trouwden nog vijf jaar bij een kruidenierszaak in Breda gewerkt. Ik was een moederskindje en daarom zijn we laat getrouwd. Ze stond op de uitkijk en zodra ik van mijn werk gefietst kwam, zette ze het eten op”, blikt ze terug.
“Ik heb altijd gewerkt en had nergens tijd voor. Op een dag zei ze tegen me dat we ’s middags naar het gemeentehuis in Etten-Leur moesten om te trouwen”, vult Cees aan. “Dat werd tijd ja, en op 20 juli 1960 zijn we voor de kerk getrouwd”, zegt Dina. Zij stond jarenlang aan de zijde van haar man in de winkel. “Na sluiting heb ik nog 26 jaar bij restaurant De Cockpit gewerkt.” Ze steekt daarbij haar beide handen in de lucht. “Kijk, die nam ik mee en kunnen overal werken”, zegt ze stellig.
Schilderwerken
Cees heeft vanwege zijn drukke werkzaamheden weinig tijd ingeruimd voor hobby’s. “Als het werk het toeliet, vond ik vissen wel leuk.” Dina laat vol trots haar schilderwerken zien, die vele kamers van het onlangs betrokken appartement in wooncomplex Vittoria sieren. “Ik heb les gehad en schilder vooral abstracte werken na van bekende schilders als Van Gogh, Mondriaan en Picasso, maar ik schilder ook een foto of kaart na.”
Vakanties gingen voornamelijk naar Frankrijk, Engeland of Duitsland. “Onze dochter heeft 13 jaar op Mallorca gewoond, waar ze massage- en yogalessen gaf. Dan gingen we daar twee keer per jaar naartoe. Al onze vorige huwelijksdagen hebben we gevierd en dan gingen we met het gezin ergens naartoe, zoals naar Disneyland Parijs. Nu gaat dat niet meer en kijken we wel of er nog een feest komt. We worden binnenkort 90 en 92 en zijn 65 jaar getrouwd, dat kunnen we mooi combineren.”
Schelles
“We hebben nog steeds een redelijke gezondheid en plukken elke dag.” In de eerste jaren van hun huwelijk waren er wel eens spanningen en ruzie, vooral omdat ze dag en nacht samen waren. “Dan hadden we weer iets om goed te maken. Wel ben ik er een paar keer ‘vandurgegaon’, maar altijd weer teruggekomen. Dan had ik weer ‘schelles’ van hem gehad en trok ik naar mijn zus, maar kwam ik ‘s avonds toch weer terug”, bekent Dina. “Ruziemaken doen we al lang niet meer. We zijn blij dat we nog leven.”
