“100 bereikt door gewoon door te gaan en positief te blijven”

OUDENBOSCH - Mevrouw Ans Janssen-Hoevers heeft op woensdag 13 augustus  haar 100ste verjaardag gevierd temidden van haar familie en de mede-bewoners van De Herbergier in Oudenbosch. Locoburgemeester Sharona van Ham kwam haar de hartelijke gelukwensen overbrengen.

De feesteling geniet intens van alle aandacht die haar op deze heugelijke dag ten deel valt. Het gemeentelijk bezoek wordt bijzonder op prijs gesteld, een rondje koffie met gebak is zojuist uitgedeeld en diverse bloemstukken, cadeautjes en kaarten heeft ze al in ontvangst genomen. Een felicitatiebrief van het Koninklijk Huis wordt staande door haarzelf voorgelezen. Ze is zichtbaar verheugd met alles wat ze krijgt en wat aangeboden wordt. “Ik ben blij dat ik de taart niet helemaal zelf hoef te snijden en uit te delen,” grapt ze. Wel blaast ze keurig de 3 kaarsjes die 100 vormen uit. Uiteraard wordt er ook lang zal ze leven gezongen. Ook locoburgemeester Van Ham is niet met lege handen gekomen. Naast een taart en bloemen is er ter ere van haar honderdste verjaardag in het aangrenzend aan de achtertuin van De Herbergier gelegen plantsoen een boom geplant. “Ik mocht van de gemeente kiezen uit drie soorten en heb voor een eikenboom gekozen. Die zijn sterk en gaan lang mee,” verklaart ze, ondertussen de bijbehorende herdenkingskoker samen met de locoburgemeester begravend.

Keitrekker

Mevrouw Janssen komt oorspronkelijk uit Amersfoort, waar ze geboren en getogen is. “Ik ben een echte keitrekker,” zegt ze refererend aan de trotse bijnaam die de inwoners van Amersfoort hebben. Van beroep was ze maatschappelijk werkster. Haar man Peter heeft ze via haar vader, die beroepsmilitair was, leren kennen. “Hij kwam uit Limburg, zat in Amersfoort in militaire dienst en kreeg les van mijn vader.” Na het huwelijk streken ze neer in Eygelshoven, omdat Peter bij de Staatsmijnen werkzaam was. Daar zijn ook hun beide zonen Paul en Hans geboren. Na de sluiting van de mijnen vertrok het gezin in 1968 naar Rotterdam, waar haar man een nieuwe betrekking gevonden had. “Wat werden wij daar op school gepest met ons Limburgs accent zeg. Ze verstonden gewoon niet wat we zeiden,” vertellen haar beide zoons. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en hebben ze inmiddels een duidelijk waarneembare Rotterdamse tongval. Mevrouw Janssen had met de verhuizing minder problemen. “Och, ik had het in Rotterdam wel naar mijn zin hoor. Ik heb nog 15 jaar gewerkt in de bieb van Capelle aan den IJssel. Die heb ik zelfs meehelpen opzetten.”

Dankbaar

Het plotseling overlijden van Peter, 45 jaar geleden, hakte er bij het gezin stevig in. “We hadden ook een woning in Baarle-Nassau, dus ben ik daar naartoe verhuisd.” In Baarle-Nassau deed ze vrijwilligerswerk bij de Heemkunde en deed ze veel aan sporten zoals tennis, zwemmen en fietsen. Tot haar 99ste jaar heeft ze daar zelfstandig, uiteraard met thuishulp, gewoond. Sinds een jaar verblijft ze tot haar volle tevredenheid in De Herbergier. “Ze heeft het hier erg naar haar zin. De verzorging is goed en ze geniet van het contact met de andere bewoners. Wij zien dat ze ervan opgeknapt is,” merken beide zoons op. Zorgondernemer Mario Winters van De Herbergier vult aan: “Ze is blij en dankbaar met alles wat ze krijgt. Dat ze maatschappelijk werkster is geweest, zit er nog steeds in. Ze helpt graag mensen en zorgt voor de anderen. Nog elke zondag gaat ze naar de mis in de Basiliek en het toeval wil dat ze Pastoor Maickel Prasing nog kent vanuit Baarle-Nassau.”

Parmantig

Sharona van Ham heeft bij het weggaan mooie woorden voor haar: “U bent een stoere, parmantige en krachtige vrouw, vol energie, die stevig in uw schoenen staat.” Trots is ze ook op haar drie kleinkinderen en inmiddels drie achterkleinkinderen. Het laatste woord is aan de eeuweling zelf: “Deze leeftijd heb ik bereikt door gewoon door te gaan en positief te blijven.”