‘Wandelend archief’ Piet en tennisster Tonnie vieren diamanten huwelijk

OUD GASTEL - Op 27 juli waren Piet Peeters (85) en Tonnie Baaijens (83) voor de wet zestig jaar met elkaar getrouwd. De kerkelijke inzegening vond plaats op 7 augustus 1965. “Dan was het vroeger pas écht.” Locoburgemeester Hans Wierikx bracht namens de gemeente de hartelijke gelukwensen en uiteraard ontbraken de bloemen niet.

Tonnie komt uit Roosendaal en is geboren in het Charitasziekenhuis in Kalsdonk. “Ik ben een echte Kaaiman.” Piet komt uit Gastel en is geboren ‘op de Meir’.

Ze leerden elkaar kennen in Kruisland. “Dat was bij Het Lange Water in de polder. Haar zus had verkering met een vriend van mij en was daar wezen roeien. Ze vroeg of ik de andere week mee zou gaan. Daar hebben we elkaar voor het eerst gezien”, vertelt Piet. “Ik was daar omdat ik van mijn moeder mee moest als chaperonne”, vult Tonnie aan.

Ze spraken meteen af om de week daarop te gaan dansen in het Vrouwenhof. Na zes en een half jaar verkering stapten ze in het huwelijksbootje. Uit het huwelijk kwamen twee kinderen, vier kleinkinderen en - sinds januari - een achterkleinkind voort.

Internaat

Piet wist al op de lagere school dat hij ‘meester’ wilde worden. “Ik zat op de Joannesschool, waar oudere mensen lesgaven, totdat er op een keer een ‘jonge gast’ inviel. Hé, dat kan ook, dacht ik bij mezelf.” De laatste jaren van de lagere school en drie jaar mulo bracht hij door op het internaat van Saint Louis in Oudenbosch. “Dat ging op een wonderlijke manier. Mijn moeder vroeg op zaterdag om twaalf uur of ik dat wilde, en om één uur was ik al ingeschreven.”

Daarna volgde hij vijf jaar de kweekschool en ging hij in militaire dienst. “Ik zat bij de geneeskundige troepen als schrijver en chauffeur.” Zijn eerste baan als onderwijzer was als invaller in Bosschenhoofd, daarna drie maanden in Dinteloord. “In 1963 werd ik op de Joannesschool aangenomen en daar ben ik altijd gebleven.”

Tonnie volgde middelbaar onderwijs op het Gertrudis. “School vond ik leuk, maar huiswerk maken niet”, bekent ze eerlijk. “Daarom moest ik van thuis gaan werken, en zo kwam ik op het kantoor van de Delana-tricotagefabriek aan de Nispenseweg terecht, waar ik de loonadministratie deed. Na ons trouwen wilde ik doorwerken, maar ik moest stoppen. Een getrouwde vrouw op het werk was toen niet toegestaan. Later heb ik nog 46 jaar bij Jora op kantoor gewerkt.”

Frankrijk

Net als tegenwoordig lagen in de jaren zestig de huizen niet voor het oprapen. “We kregen uiteindelijk een gemeentelijk huurhuis in de Oranje Nassaustraat in Oud Gastel toegewezen. Regelmatig ging ik bij burgemeester Andriessen te biecht. In juni 1965 zou het klaar zijn, maar dat liep uit naar oktober. Daarom zijn wij in juli getrouwd en hebben we eerst drie maanden thuis ingewoond”, verklaart Piet.

In 1970 betrokken ze een eigen nieuwbouwhuis in de Van Glymesstraat, waar het echtpaar nu nog steeds woont. De huwelijksreis naar Oostenrijk was hun eerste vakantie. “Daarna gingen we met de kinderen naar een pension in Limburg en met de tent naar Luxemburg. Met de vouwwagen trokken we later bijna altijd naar Frankrijk.”

Elzas en Normandië waren hun favoriete bestemmingen. “Omdat een zus van mij in Washington State aan de westkust van Amerika woont, ben ik daar acht keer geweest, waarvan zes keer samen met Tonnie”, vertelt Piet.

Archief

De grootste hobby van Tonnie was tennissen. “Daar liet ik echt alles voor staan.” Tegenwoordig houdt ze van koffie drinken, puzzelen, het gymclubje en samen met Piet zingen in een koor. De grootste interesse van Piet ligt bij de Tweede Wereldoorlog.

Verder is hij al jarenlang lid van de Heemkundekring en verzamelt hij alles wat met Gastel te maken heeft. “Ik heb meer dan vijftig ordners vol krantenknipsels uit De Stem, Brabants Nieuwsblad en nu BN DeStem. En alle volledige jaargangen van ’t Klokske.” Hij wordt dan ook met recht beschouwd als ‘het wandelende archief’ van de Gastelse geschiedenis.

Ook het carnaval draagt hij een warm hart toe. “Ik ben nar geweest, lid van de Raad van Elluf en heb in een wijkbestuur gezeten.” Politiek had eveneens zijn belangstelling. “Ik zat bij de Werkgroep.” Piet is nog steeds gids van Saint Louis en het Mastboomhuis.

“In verband met vakanties is het feest wat later dan gedacht, maar we gaan met familie, vrienden en bekenden uitgebreid lunchen in de zaak van onze kleindochter, Brasserie Overstag in Noordschans.” Volgens Tonnie is zo’n lang huwelijk vooral een kwestie van horen, zien en zwijgen. “Och, je moet nemen wat er komt en nu leven we wat meer bij de dag”, besluit Piet.

Lees ook

“100 bereikt door gewoon door te gaan en positief te blijven”