Laura van den Hout en haar accordeon: Een zeventig jaar oud Halderbergs Sinterklaasverhaal

OUDENBOSCH - Wat begon met een kleine accordeon op Pakjesavond in 1955 groeide uit tot een levenslange liefde voor muziek. De inmiddels 81-jarige Laura van den Hout vierde zeventig jaar accordeonspel met een feest in café de Jezuïet in Oudenbosch. Een feest waar volop herinneringen werden opgehaald en natuurlijk veel werd gespeeld. Ook vandaag de dag speelt ze nog steeds, onder andere samen met zangmaatje en mantelzorger Anske Bakkers.

Het muzikale Sinterklaasverhaal van Laura van den Hout begint zeventig jaar geleden, op 5 december 1955. Enkele maanden eerder, in oktober, hoorde ze voor het eerst de klanken van een accordeon; het was liefde op het eerste gezicht, of in dit geval: liefde op het eerste gehoor. Ze hoefde dan ook niet lang na te denken toen ze haar verlanglijstje inleverde; bovenaan stond een accordeon. “Ik had in de tussentijd wel een mondharmonica gekregen, maar ik wilde zo ontzettend graag een accordeon,” vertelt de inmiddels 81-jarige Laura als ze terugdenkt aan Pakjesavond 1955.

Tussen de muizenklemmen

Die avond had ze meerdere cadeautjes uitgepakt en hoewel er leuke verrassingen tussen zaten, miste ze het allerbelangrijkste van haar lijstje. Dat leidde zelfs tot enige irritatie, zeker toen haar gevraagd werd om in het aanrechtkastje te kijken. “Ik zag helemaal geen cadeau liggen, alleen de standaardspullen, waaronder muizenklemmen. Maar toen mijn vader hielp om die klemmen opzij te schuiven, zag ik het: een kleine accordeon!”, vertelt Laura stralend.

Charron Frère

Wat volgde was een periode van lessen en veel spelen. Liedjes waar de meeste mensen dagen, soms weken, op moeten oefenen, maakte Laura zich in één dag eigen. Het thuisfront zag ook dat dit échte liefde was en enkele jaren later kreeg ze daarom een ‘echte’ accordeon. “Het was een Charron Frère, de Rolls-Royce onder de accordeons. Geweldig, wat een instrument. Ik heb intussen een stuk of zes accodeons, maar dat exemplaar heb ik nog steeds en ik speel er nog altijd op,” aldus Laura, die ook op 5 december 2025 met juist dat exemplaar diverse liedjes speelt.

Tekst gaat verder onder de foto

Laura van den Hout met haar Charron Frère accordeon - Foto: Wies van Erp

De aanwezigen in de Jezuïet genieten volop, armen worden ingehaakt en de verschillende nummers worden meegezongen. Te gast zijn vrienden en kennissen die Laura in de afgelopen zeventig jaar heeft leren kennen dankzij de muziek. Onder de genodigden is Anske Bakkers, haar mantelzorger en een van haar zangmaatjes. Samen treden ze nog steeds op en hebben ze de afgelopen jaren veel meegemaakt.

Anske Bakkers

Zo werd Laura zes jaar geleden ernstig ziek. Dankzij haar eigen doorzettingsvermogen en de zorg van Anske kwam ze er bovenop. Anske hielp haar stap voor stap opnieuw te spelen, beginnend met tien minuten per dag. “Uiteindelijk zat ze weer op achttien nummers per optreden,” vertelt Anske trots. Volgens haar is de samenkomst in het café aan het Jezuïetenplein in Oudenbosch meer dan verdiend.

Tekst gaat verder onder de foto

Laura van den Hout (links) samen met Anske Bakkers (rechts) - Foto: Wies van Erp

“Of het nu in Steenbergen, Etten-Leur of Bergen op Zoom is: overal waar Laura komt, brengt ze sfeer, vreugde en vooral warmte.” Opmerkelijk is dat Laura volledig uit het hoofd speelt, zonder bladmuziek. “Ze zingt er soms zelfs bij,” zegt Anske bewonderend. 

Bijna twee decennia speelde ze in een band; haar instrument en de muziek brachten haar overal, van bruiloften tot andere volksfeesten. Op haar 21e begon ze aan het conservatorium, waar ze onder anderen dirigent en componist Wim Laseroms ontmoette, maar na anderhalf jaar hield ze het voor gezien. “Ik wilde veel liever gewoon spelen. Met één keer Als de klok van Arnemuiden van De Havenzangers verdiende ik meer dan door daar op het conservatorium te zitten,” vertelt Laura lachend.

Naast haar muzikale carrière werkte ze ook veertig jaar op het gemeentehuis als ambtenaar. Laura koos bewust voor een leven zonder partner. “Er was geen man die mijn accordeon kon overtreffen,” zegt ze met een knipoog. “Ik heb mijn hele leven verkering gehad, maar zodra ze moeilijk begonnen te kijken als ik weer ging spelen, was ik weg. Ze moesten niet aan mij en mijn accordeon komen,” zegt ze vrolijk maar vastberaden. “Maar je hoort mij niet klagen; ik heb echt een prachtig leven gehad. Wat is er nou mooier dan een accordeon? Je draagt hem dicht bij je hart, je hebt hem altijd op schoot en hij dekt ook nog een beetje mijn buik af,” spreekt ze liefdevol over haar grootste liefde terwijl ze naar haar 65 jaar oude Charron Frère kijkt.

Ook nu, op 81-jarige leeftijd, treedt Laura nog steeds geheel als vrijwilliger op in zorginstellingen in West-Brabant. Samen met Anske en andere muzikanten speelt ze meezingers voor de bewoners. “Zodra Laura begint te spelen, zie je mensen met dementie opbloeien. Binnen vijf minuten zingen ze mee,” vertelt Anske.

Haar muziek laat de mensen niet alleen meezingen, maar ook dansen - Foto: Wies van Erp