‘Ik kan me dat niet voorstellen en doe er niets bijzonders voor’

OUDENBOSCH - Burgemeester Anne Mulder toog op 5 december naar Centrum voor Wonen & Zorg De Zellebergen om bewoonster mevrouw Clementine Raas-Bruglemans te feliciteren met haar 100e verjaardag. “En u bent de burgemeester?”, vraagt ze op gevatte wijze ondertussen de ambtsketen minutieus onderzoekend. Het ijs is meteen gebroken en als eerste planten ze samen een levensboom in de tuin. De keuze van mevrouw Raas viel daarbij op een Ginkgo biloba, oftewel een Japanse notenboom.

Even later wordt op haar kamer, in het bijzijn van beide dochters, schoonzonen en haar jongste kleindochter, koffie en thee geserveerd en wordt de meegebrachte taart aangesneden. Ze gaat er eens rustig voor zitten. “Het is nooit leuk geweest om gelijk met Sinterklaas jarig te zijn, maar wie had ooit kunnen bedenken dat ik 100 jaar zou worden? Ik kan me dat niet voorstellen en doe er niets bijzonders voor. Vannacht heb ik goed geslapen en ik voel me net als anders”, zegt ze. “Haar geheim is dat ze overal peterselie bij doet en zich niet te druk maakt”, vertelt haar kleindochter lachend. Daarna ernstig: “Behalve als er iets met de kinderen is; daar maakt ze zich dan wel zorgen over.”

Zeeuw-Vlaanderen

Mevrouw Raas is geboren in de Raadhuisstraat in Roosendaal, in een pand dat nu beter bekend is als café De Drie Weesgegroetjes. Haar ouders bestierden een drogisterij en hadden daarnaast een schildersbedrijf. “Daardoor hadden ze weinig tijd voor ons en zat ik op kostschool bij de nonnen in Zundert.” Nadat de oorlog uitbrak werden alle leerlingen naar huis gestuurd. “Ik ben daarna nooit meer teruggegaan en heb thuis meegewerkt. Ik weet nog goed dat we de schuilkelders in moesten.”

Haar man Willy leerde ze in Zeeuws-Vlaanderen kennen, in het café van haar tante Marie. “Mijn moeder kwam ook uit Zeeuws-Vlaanderen en wij reden vaak naar haar familie toe. Willy was postbode en kwam in het café altijd de post brengen”, herinnert ze zich nog goed. Nadat ze getrouwd waren, gingen ze in IJzendijke wonen, maar na twee jaar lonkte Brabant meer en meer. Het liefst wilde ze terug naar Roosendaal, maar Willy bleef liever zelfstandig en kon naar Standdaarbuiten worden overgeplaatst om daar zijn eigen postkantoortje te runnen. Na 40 dienstjaren ging hij met VUT. Van zijn vrije tijd heeft hij helaas maar kortstondig kunnen genieten; een hartstilstand werd hem in 1983 fataal. Ze is daarna altijd alleen gebleven en in Standdaarbuiten blijven wonen. Pas op haar 93e verhuisde ze naar De Zellebergen.

Autorijden

Uit het huwelijk van Willy en Clementine zijn twee kinderen, zes kleinkinderen en negen achterkleinkinderen voortgekomen. Tot op de dag van vandaag slaat ze geen enkel familiefeestje of verjaardag over. “Ik ga nog steeds graag overal mee naartoe. Zolang ik dat kan, gaat het goed met me.” Ze wordt dan door de (klein)kinderen met de auto opgehaald en thuisgebracht en geniet, nippend aan een wijntje, van alle gezelligheid om haar heen. Autorijden heeft ze trouwens heel veel en graag gedaan. “Tot op mijn 90e jaar reed ik overal naartoe. Veel familieleden uit Zeeuws-Vlaanderen hadden geen rijbewijs. Die haalde ik op en dan gingen we op vakantie naar Limburg of Gelderland.” Sportief is ze zeker ook geweest. “Tot mijn 88e heb ik gezwommen.” Ook heeft ze veel gerikt, speelde ze rummikub en sjoelt ze nog wekelijks. Het nieuws volgt ze zo goed en kwaad als het kan. “Maar alleen als ik thuis ben; ik ben nogal eens weg, haha.”

Geheimen

Voor de creatieve groep van De Zellebergen is op 4 december een feestje gevierd. Het feest voor de eigen familie was op 6 december bij restaurant De Moerse Bossen in Zundert. “Oma houdt niet van ruzie en blijft het liefst een beetje op de achtergrond. Ze geeft mensen gewoon gelijk om daarna een beetje haar eigen gang te gaan. Wij kleinkinderen konden altijd bij haar terecht. Ze had een luisterend oor en onze geheimen waren bij haar veilig”, vertelt haar kleindochter tot slot.

Lees ook

Om 100 jaar te worden moet je volgens Edine uit Hoeven ‘gewoon ademhalen’