Jan en Anne-Marie Beerendonk sluiten laatste winkel in Stampersgat: ‘We gaan het missen’
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenSTAMPERSGAT - Met een zeer drukbezochte afscheidsreceptie is afgelopen zaterdag 28 februari de deur van supermarkt en bakkerij Beerendonk definitief op slot gegaan. Het ondernemersechtpaar Jan en Anne-Marie Beerendonk heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en na lang wikken en wegen besloten om te stoppen. Het afscheid was met een lach en een traan. “We gaan het echt missen en krijgen nu een ander levensritme.” De Bode sprak het echtpaar op de maandag van hun laatste werkweek.
De slingers met ‘eindelijk pensioen’ erop hangen al wekenlang op sierlijke wijze in de winkel. “Dat is een idee van onze kinderen, die al langer vonden dat het goed geweest is”, vertelt het echtpaar. Na een jaartje nadenken en erachter komen dat er geen opvolging is en komt, hebben ze vrede met het besluit. Jan heeft zojuist zijn laatste bezorgdag in Oud Gastel erop zitten. “Ik deed dat best graag. Het is heel dubbel. Ik ga dat zeker missen. Als je ziet wat ik allemaal gekregen heb. Onvoorstelbaar! Een teken dat ze je wel gewaardeerd hebben. Ik heb het altijd met liefde en plezier gedaan. Het praatje met de mensen. Over leuke en minder leuke dingen.”
Parlevinker
Het was Janus Kerstens, de opa van Jan, die begin twintiger jaren van de vorige eeuw als parlevinker begonnen is en tevens een klein bedieningswinkeltje aan de Gastelsedijk West had, waar de zaak ruim een eeuw gestaan heeft. “Zijn dochter en mijn moeder Nelly is getrouwd met Ad Beerendonk uit Fijnaart. Zij hebben de zaak voortgezet. Ik ben boven de bakkerij geboren. Na een opleiding aan de Middelbare Vakschool in Wageningen ben ik in 1980 erbij gekomen. Mijn moeder is in 2006 na 61 jaar afgezwaaid”, gaat Jan verder.
Hij kreeg verkering met Anne-Marie uit Oud Gastel. Ze gingen wonen aan de Noordzeedijk en kregen met Dennis en Daniëlle twee kinderen. “Nadat onze kinderen naar school gingen, ben ik in de zaak gaan werken. Ik was een winkel wel gewend, want ik heb voor ons trouwen gewerkt bij schoenhandel Bellemans”, zegt Anne-Marie. Het echtpaar heeft de verandering van bedieningswinkel naar zelfbediening meegemaakt. “We hebben één grote verbouwing gedaan waarbij de winkel vergroot is en de bakkerij, onder meer met een nieuwe oven, ook flink verbouwd is.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Jan en Anne-Marie tussen de slingers met ‘Eindelijk pensioen’ in hun winkel - Foto: Johan Wagenmakers
Nachtwerk
De werktijden van Jan waren, zeker naar de huidige maatstaven, haast onmenselijk. “Maandag begon ik om half vier, dinsdag mocht ik uitslapen tot half vijf, woensdag en donderdag kwart voor vier, vrijdagochtend om kwart over twee en dan sliep ik in de avond van half vijf tot negen uur en begon weer om tien uur tot zaterdagmiddag vier uur”, somt hij op. “Je wist niet beter, je deed dat gewoon. Maar dat nachtwerk breekt je wel op.”
Naast brood bakken reed Jan dus nog bezorgroutes in Oud Gastel. “Opa is daar destijds mee begonnen. Mijn moeder werd 18 jaar, haalde haar rijbewijs en kreeg van haar vader een auto zodat de bezorging kon worden uitgebreid. Mijn vader en ik zijn dat blijven doen. Ik had drie vaste dagen: vrijdag, zaterdag en maandag.” Anne-Marie zorgde voor het reilen en zeilen van de winkel en was dagelijks vanaf half acht op haar post. “Behalve dinsdagmiddag, dan was de winkel dicht en was ik vrij.”
Plannen
Tijd voor hobby’s was er niet of nauwelijks. “Het enige wat ik doe is zingen op dinsdagavond bij Vox Populi”, zegt Anne-Marie. Jan gaat op zondag naar de Schutters kijkers, de club waar hijzelf ook gevoetbald heeft. “Dan pik ik ook de derde helft mee en dacht dan op maandagochtend weleens dat het beter geweest was dat ik een uurtje eerder naar huis was gegaan, haha.” De sociale contacten gaan ze zeker missen. “We kenden bijna alle klanten bij naam. Ze kwamen niet alleen boodschappen doen, maar ook hun verhaal vertellen. Hoewel ze het ons erg gunnen, vertelden ze toch dat ze een probleem hadden: ‘Waar moeten we nu brood halen?’. Dan zeiden we dat we zelf ook dat probleem hebben, haha.”
Echte plannen hebben ze nog niet. “Eerst gaan we ruimen. Er moet nog veel weg.” Het pand komt daarna te koop. “Misschien ga ik wel een baantje zoeken. Iets bezorgen of zo”, denkt Jan hardop. “Maar zeker géén brood”, zegt Anne-Marie tot slot schaterlachend.
