Kroegpraat: De horeca is één grote familie

MIDDELBURG - In ‘Kroegpraat’ tekenen Rob van Hese en Edwin Mijnsbergen wekelijks de horecageschiedenis van de twee gemeenten op voor de Middelburgse en Veerse Bode; een kroegbaas die met de noorderzon is verdwenen, ontroerende liefdesverhalen die op de terrassen zijn ontstaan en vanzelfsprekend de sterke verhalen. Het komt allemaal voorbij. Deze week: 'De horeca is één grote familie', door Rob van Hese.

Damplein Iedere dag maak ik een wandeling door Middelburg – zo hoor en zie je zaken die vrijwel meteen hun weg naar www.middelburgdronk.nl vinden. Mijn weg voert vaak langs de noordzijde van het Damplein dat de Lange Giststraat heette tot men besloot die straat, evenals de Korte Delft aan de zuidzijde, te slechten ter meerdere glorie van de heilige koe. Eind jaren ’60-begin jaren ’70 viel het stadscentrum ten prooi aan een ongekende, bestuurlijke vernietigingsdrang, maar goed, we waren dus aangeland op het Damplein. Ter hoogte van nummer 13 raak ik altijd een beetje in verwarring, want het is net of Het Groot Paradijs nog steeds in business is. Het bovenlicht vermeldt restaurant, het uithangbord hangt nog steeds aan de gevel en links van de ingang is de aparte deur voor leveranciers – je zou als het ware zo binnen kunnen lopen met een mandje oesters uit Iese. Maar helaas is dat niet mogelijk, want nadat Ferdi Dolk en Mirjam Joziasse in 2008 naar het Badpaviljoen in Domburg vertrokken stond het pand een tijd lang leeg tot Miranda Jobse – een naam om te onthouden – er kwam wonen.

Horecabloed In 1980 openen Ron en Els Hendrikse bistro Het Groot Paradijs, maar gaandeweg evalueert die bistro tot een meer dan volwaardig restaurant dat in 1997 door Michelin met een ster gelauwerd wordt. En dat was meer dan verdiend, want Ron en Els hadden een zaak opgebouwd waar doorgewinterde gourmands uit alle windstreken graag aanschoven. Ze verkopen de zaak in 2001 aan Ferdi Dolk en Mirjam Joziasse en vertrekken naar Frankrijk. Een aantal jaren later komen ze terug naar Middelburg en geven ze workshops op het gebied van eten en drinken – het horecabloed verloochent zich zelden. Het horecabloed vloeit ook door de aderen van zonen Yuri en Geoffrey. Yuri zit sinds 2004 in eetcafé Duinlust in Dishoek, terwijl Geoffrey, na lang sommelier te zijn geweest bij Sergio Herman in Oud Sluis, in 2009 coffeeshop St. John aan de Middelburgse Sint Janstraat overneemt. Hij neemt die zaak over van Jan en Nel Jobse, de ouders van Miranda Jobse, maar die naam had u natuurlijk onthouden.

Familie Ron Hendrikse is eigenlijk een oude rot in het vak die al tijdens zijn studie Engels kelnerde in zaken als Wöhler in de Lange Delft en De Nieuwe Doelen aan de Loskade. Nu is Ron een volle neef van Rudy en Robby van den IJssel die onder andere in Don Quichotte en Het Koper Galjoen aan het Damplein en restaurant De Abdij op het Abdijplein zaten. Dus in wezen is de Middelburgse horeca in sommige gevallen één grote familie – een stam waaraan zich steeds opnieuw nieuwe spruiten hechten. En ach, misschien moet u nu aan spruitjeslucht denken, maar dat zijn spruitjes die bij mij niet opkomen. Soms dringt die pregnante geur op een winterdag weleens mijn neus binnen als de wandeling langs het pand Damplein 13 gaat en dan zeg ik in mezelf (dat krijg je met de jaren): goh, de pot schaft spruitjes bij Miranda in Het Groot Paradijs vandaag.

Op de foto Het Groot Paradijs in 1981. FOTO BEELDBANK RIJKSDIENST CULTUREEL ERFGOED/ G.J. DUKKER

TEKST ROB VAN HESE