Thom en Frank Koreman van Koreman’s: ‘Dat bourgondische hebben we altijd interessant gevonden’

Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Thom en Frank Koreman van Koreman’s

Thom en Frank, jullie zijn natuurlijk broers. Hoe was jullie jeugd?
Thom: ‘We zijn geboren en getogen in Zevenbergen. Daar hadden onze ouders een bungalow met een mooi stuk tuin eromheen. We zijn heel beschermd opgevoed. Onze moeder was er altijd. En onze vader werkte veel, maar was er op de belangrijke momenten ook altijd. Het ondernemerschap hebben we altijd gezien bij onze vader. Daar is het bij ons ook wel een beetje ontstaan. En onze moeder was voor onze geboorte ook ondernemer.”

Frank: We hebben veel dezelfde dingen gedaan en zijn altijd hecht geweest. Zo werkten we bij dezelfde supermarkt en deden we allebei aan handbal. Dan heb je veel met elkaar gemeen, en krijg je ook een beetje dezelfde vrienden. 

Waar is jullie avontuur met de limoncello begonnen?
Frank: Ik moet heel eerlijk zeggen: Dat is meer begonnen bij een passie voor ondernemerschap dan bij een droom om limoncelloboeren te worden. We zaten een keer op een terras en dronken een fabrieksmatige limoncello, en die was gewoon echt niet goed. Toen zei Thom: Dit kunnen wij toch? Toen we jonger waren maakten we wel vaker een likeur. Dat vonden we heel erg leuk. Dat bourgondische hebben we altijd interessant gevonden. Zo ontstond dat idee. We wilden in likeuren en wijnen gaan handelen. En langzaam is dat dus een limoncellobedrijf geworden.

Thom: “Het grappige is dat het aan deze keukentafel is begonnen. We zijn aan de keukentafel van mijn ouders begonnen met ingrediënten wegen en recepturen zoeken. In de weekenden zaten we bij onze ouders te schillen en brouwen.”

Thom: “Ja, onze ouders hebben ons ook echt door die beginperiode heen geholpen. Onze vader was ook onze grote criticaster. Hij geloofde niet dat er een markt voor was. En hij vond het ook een veel te arbeidsintensief product. Maar dat hebben we overwonnen. We hebben laten zien dat we het wél konden.”

Het begint dus vooral met gezelligheid. Maar wanneer wordt het dan serieus?
Thom: “Het werd natuurlijk steeds groter, en toen werd het logistiek steeds meer een nachtmerrie. Dan werden er duizend flessen geleverd in Zevenbergen, en moest ik vanuit Breda op en neer om die naar binnen te sjouwen. En al die citroenen. Je kunt je er iets bij voorstellen. Dat ging de groei beperken. Toen moesten we kiezen: Gaan we het serieuzer aanpakken of niet? We wisten toen eigenlijk al wel dat we er serieus voor wilden gaan. Nadat we bij de internationale keuring een zilveren medaille kregen, ontplofte het. Toen hebben we een pand gevonden in Breda, nabij het stadion. Dat was de eerste stap naar echt ondernemerschap. . 

Wat waren de grootste hobbels voor jullie om te overwinnen?
Frank: “De grootste hobbels waren alle vergunningen en de financiering. Dat zijn complexe zaken. Net als NVWA-controles en webshopverkoop. Wij wilden natuurlijk per se een webshop om zelf contact te hebben met klanten. Maar in Nederland mag je sterke drank alleen online verkopen als je een slijterij hebt. En dat hadden we niet. We zijn een producent. Toen moesten we dus een slijterijvergunning regelen. Dat soort zaken kosten veel tijd en zijn echt gedoe.”

Maar dat zijn dus eigenlijk bijzaken?
Thom: “Dat klopt, maar die bijzaken hebben ons afgelopen jaren eigenlijk onze fulltime focus gekost. Het is enorm veel uitzoekwerk. En het is best verbazingwekkend met hoeveel overheidsinstanties wij verplicht zijn om dingen te delen. Accijnzen, statiegeld, douane, procedurechecks voor Nix18. Het is echt veel werk. Maar ik ben heel trots waar we nu staan. We hebben een nieuw pand met een mooie workshopruimte. Een goede webshop. Mooie machines. We hebben het geregeld.”

Hoe hebben jullie de afzetmarkt gecreëerd?
Thom: Het winnen van uiteindelijk de gouden medaille is voor ons een katalysator geweest. Dat heeft enorm geholpen. Daardoor hebben we veel slijterijen en horecazaken aan kunnen sluiten als klanten. En we hebben ook veel consumenten bereikt met de webshop.

Frank: En we hebben het lef gehad om te investeren in de sales-kant. Want eerlijk: We hebben echt het beste product. Maar een drankmerk groot maken doe je niet alleen op kwaliteit. Er zijn veel dranken van slechte kwaliteit die het toch goed doen. De marketing moet draaien.

En hoe ervaar je het samenwerken als broers? Zijn jullie complementair?
Thom: “Het is echt een zoektocht geweest. We waren natuurlijk beste vrienden. Dus je denkt elkaar goed te kennen, maar je merkt toch dat het tijd kost om echt te ontdekken hoe je moet samenwerken. Ik ben heel realistisch en resultaatgericht, en Frank is meer een dromer. Dan zijn we wel complementair, maar je moet er wel achter komen hoe dat samenwerkt. Het is een leerproces.”

Frank: “Dat was in het begin vooral lastig voor onze ouders. Zij waren ineens een soort mediator. We hebben ook hulp gehad van een coach. Dat heeft ons enorm geholpen. Wat we wel weten inmiddels, is dat we allebei eigenwijs zijn. En dat is soms onhandig.”

Thom: “Soms zeggen mensen: je moet niet samenwerken met familie. Maar ik geloof juist dat het onze kracht is. Je hebt 100 procent loyaliteit. Je kunt echt op elkaar terugvallen.”

Frank, je bent dus een dromer. Wat is jouw droom?
Frank: “Nou de droom is groot, en dat zie je eigenlijk al aan de naam. We hebben de ‘s aan Koreman’s ontleent aan wat vroeger ook Heineken’s was. Dat waren ook broers. We willen net zo groot worden, maar dan in de wereld van cello. Het enige dat we niet willen nadoen is dat de ‘s uiteindelijk verdwijnt omdat één van de broers uitstapt, haha!

Thom: “We willen de grootste ambachtelijke ‘cello company’ in Nederland zijn en de best verkopende limoncello hebben van het land. Dat willen we binnen een paar jaar bereiken, en zijn ervan overtuigd dat dat gaat lukken. En we kijken al verder naar het buitenland.”

De laatste vraag: Met wie zouden jullie aan de keukentafel willen zitten?
Thom: “Maximilian Riedel. Dat is een Oostenrijkse maker van wijnglazen. Ik vind het fascinerend dat je zo’n groot bedrijf kan bouwen rondom glazen. En het is een ambachtelijk bedrijf dat alles zelf maakt.”

Frank: “Ik vind Elon Musk wel inspirerend omdat hij heel hard werkt en heel diverse dingen doet. Hij is iemand die de wereld verandert. Met name zijn gedrevenheid vind ik heel gaaf.”

Naam: Frank Koreman (36)
Burgerlijke staat: Single
Woonplaats: Breda
Bedrijf: Koreman’s
Hobby: “Ik zeg weleens dat werken mijn hobby is. Ik werk heel erg veel. En verder bezoek ik natuurlijk graag vrienden en familie, en pak ik graag een terrasje.”

Naam: Thom Koreman (33)
Woonplaats: Breda
Bedrijf: Koreman’s
Burgerlijke staat: Samenwonend met Sam en zoon Luca
Hobby’s: Ik ga graag hardlopen. Ik ben aan het trainen voor een marathon. Ik doe in het najaar mee met de marathon van Antwerpen. Verder is wijn ook een hobby van me. Ik hou van klassieke wijnen.