Aan de keukentafel met Michael Koeijvoets: ‘Een heel mooi, bijzonder en waardevol vak’
Door: Wies van Erp RubriekHALDERBERGE/NISPEN - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Michael Koeijvoets van Margaret Verbraak & Zn. uitvaartverzorging.
Oktober dit jaar bestaat het bedrijf twintig jaar, een bijzondere mijlpaal. Zelf ben je 39, zit je al zo lang in het bedrijf?
“Nee, voordat mijn moeder twintig jaar terug het bedrijf startte, werkte ze in dezelfde branche, maar voor een baas. Ik was van kinds af aan geïntrigeerd en geïnteresseerd in de uitvaartverzorging. Ik was dertien toen ik voor het eerst met mijn moeder meeging om haar te helpen met het wassen en verzorgen van een overledene. Het zat er van kinds af aan in. Toch heeft mijn moeder het altijd afgehouden. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”
Ja? Ondanks dat de interesse er van kinds af aan al in zat?
“Mijn moeder vond het altijd heel belangrijk dat ik mijn eigen pad zou bewandelen. Naar school gaan, studeren; echt mezelf ontplooien en erachter komen waar mijn interesses liggen. Voordat ik in de zaak kwam, heb ik voor de klas gestaan. Ik was docent Nederlands. Dat heb ik ook echt met heel veel plezier gedaan. Mocht ik ooit besluiten te stoppen of ons bedrijf houdt op te bestaan, kan ik daar altijd op terugvallen. Dat zou ik ook echt niet erg vinden.”
Het is nogal een verschil, voor de klas staan of werken in de uitvaartverzorging?
“Ja en nee. Bij een uitvaart ben je ook veel bezig met organiseren en managen. Voor de klas ben je ook continu aan het organiseren. Er spelen veel processen in een groep of in een klas. Daar heb je allemaal mee te maken. Dat is bij een uitvaart niet anders. Ik maak genoeg mee aan keukentafels bij mijn klanten. Er zijn uitvaarten waar het draaiboek al helemaal klaarligt, maar ook het tegenovergestelde. Dan ontstaan aan tafel, waar ik bij ben, discussies, meningsverschillen en conflicten die soms heel hoog oplopen. Daar heb je allemaal mee te maken en ook dan heb je te maken met bepaalde groepsprocessen, net als voor de klas.”
Los van de vakinhoudelijke verschillen en overeenkomsten, ziet een werkweek er ook heel anders uit.
“Absoluut. Dit is echt een twenty-four-seven job. Mijn telefoon staat dag en nacht aan en ik ben ook echt op ieder uur van de dag bereikbaar. Dat moet ook, want zodra iemand is overleden, gaan de nabestaanden bellen. Zaterdagen en zondagen zijn sowieso vaste werkdagen, want dan worden vaak uitvaarten georganiseerd. Feestdagen ken ik niet. Kerst en oud en nieuw ken ik bij wijze van spreken alleen uit het woordenboek.”
Hoe zit dat dan met vakanties? De zomer zit eraan te komen, veel mensen gaan er straks een paar weken tussenuit.
“Dat is er bij mij niet bij. In de afgelopen vijf, zes jaar ben ik wel eens naar Zeeland geweest, maar niet te ver Zeeland in hoor. Als het moet, moet ik snel terug kunnen zijn. Ik ga ook niet langer dan een weekje. Dat weet je en dat hoort erbij. Ik ben laatst vier dagen met vrienden naar Boekarest gegaan. Die dagen heeft m’n moeder mijn taken overgenomen. Dat doet ze dan ook graag, maar ze is wel weer heel blij als ik weer terug ben.”
Ja, want jouw moeder is het bedrijf twintig jaar terug begonnen. Wanneer ben jij erbij gekomen?
“In de tijd dat ik docent Nederlands was, hielp ik in de weekenden en in mijn vrije uren al graag mee. Ik was altijd wel betrokken, ondanks dat mijn moeder het bij me weg heeft proberen te houden. Een jaar of zes geleden vertelde ze mij dat ze minder wilde gaan werken. Als ik nog de ambitie had om het samen te gaan doen en het langzaamaan over te nemen, was dit het moment. Die heb ik met beide handen aangegrepen.”
En toen heb je de zekerheid van een contract als docent Nederlands opgegeven voor de onzekerheid van het ondernemerschap. Je moeder had een bepaalde standaard gezet, een hoge, die moet je nastreven.
“Mijn moeder is perfectionistisch. En dat is een hele goede eigenschap, alle details ziet ze. Het moet perfect zijn. Ik heb mezelf vijf jaar gegeven. Vijf jaar om te bepalen of dit ook écht iets voor mij is. Niet tussentijds twijfelen, doorzetten en dan na vijf jaar de balans opmaken. Die vijf jaar zijn nu voorbij.”
En, heb je de balans opgemaakt?
“Ja, ik vind het prachtig. Ik ben voorlopig niet van plan om te stoppen. Zolang ik plezier heb in mijn werk, blijf ik dit doen. Ik vind dit echt het mooiste vak.”
Wat is in die vijf jaar de grootste uitdaging geweest?
“Dat is toch wel het proces van meewerken, vervolgens samen de zaak hebben tot het echte eigenaarschap. Mijn moeder werkt nu nog een paar dagen, helpt mee, maar ik heb nu wel echt het gevoel dat ik volledig eigenaarschap heb. Soms zegt ze wel eens: ‘Dat is jouw keuze, ik had misschien iets anders gekozen, maar het is goed zo. Jouw keuze is ook goed.’ Dat zijn wel momenten dat ik besef dat we samenwerken, maar dat ik wel het eigenaarschap heb.”
Wat zou een reden zijn om wel te stoppen?
“Het werk is prachtig, maar zwaar tegelijk. Dan heb ik het nog niet eens over de lange dagen en werkweken, maar emotioneel. Een plotseling overlijden of uitvaarten van jonge mensen wegen emotioneel zwaar. Het zijn vaak ook hele dankbare en waardevolle uitvaarten waarin je echt een verschil voor mensen kunt maken. Juist hetgeen ik zo mooi vind aan dit vak, maar ik moet mijn werk niet mee naar huis nemen. Daar ligt voor mij wel echt de grens.”
Hoe wordt er op verjaardagen gereageerd als je vertelt dat je een eigen uitvaartverzorgingsbedrijf hebt?
“Mensen vinden het vaak iets mysterieus hebben, terwijl ik het echt het allermooiste vak vind. Ik word er heel blij en enthousiast van, ook om erover te vertellen. Zonder dat ik er lollig of grappig over doe, integendeel. Ik vind echt dat ik een heel mooi, bijzonder en waardevol vak heb. Vergelijk het met bruiloften. Uitvaartverzorging en bruiloften hebben stiekem best veel raakvlakken. Dat is ook zo’n beroep waarin je echt iets voor mensen kunt betekenen. Net als met een uitvaart, je krijgt bij iedere uitvaart maar één kans. Nu zijn er ook wel mensen die meerdere keren trouwen, maar ook dan zijn ze verschillend. Bij een uitvaart krijg je ook maar één kans, het moet meteen goed zijn.”
Als jij mag kiezen met wie je aan de keukentafel wilt zitten, wie is dat dan?
“Dat vind ik een hele lastige. Dan denk ik toch aan een astronaut. Ik houd zelf van duiken en parachutespringen, dan begeef je je ook in een andere wereld. Astronauten doen dat ook. Ik zou wel eens willen weten wat iemand beweegt om willens en wetens de aarde te verlaten, en hoe dat is. Hoe hij naar de aarde kijkt.”
Paspoort
Naam: Michael Koeijvoets
Leeftijd: 39 jaar
Bedrijf: Verbraak Uitvaartverzorging
Gevestigd: Nispen
Burgerlijke staat: Alleenstaand
Kinderen: Geen
Naast je dagelijkse werk, waar haal je nog meer voldoening uit?: “Duiken en parachutespringen heb ik in het verleden veel gedaan, maar daar heb ik de tijd niet meer voor. Tennis is ook een hobby van mij.”
