Het bedrijf Van Domburg heeft als slogan: "Kwaliteit sinds 1913." Dat is al een tijdje, maar jij draait ook al even mee.
"Klopt, het was mijn eerste job. Ik ben er via mijn vader ingerold en eigenlijk niet meer weggegaan. Mijn vader, Sjef Smits, was eigenaar. Ik zat op de zeevaartschool en was gezakt voor het vak stoomketels. Mijn vader mocht gaan wonen in de bedrijfswoning, die aan de fabriek vastzat, toen nog in het centrum. Ik moest een jaar wachten voordat ik opnieuw examen kon doen; herexamens bestonden toen nog niet. Ik heb toen een jaar in het bedrijf gewerkt en opnieuw examen gedaan. Ik ben nooit gaan varen, maar in de zaak gerold. Ik heb op alle afdelingen wel meegedraaid: montage en productie. Dit veranderde in 1992, want toen trad mijn vader terug als eigenaar en werd ik directeur-eigenaar. Samen met de bank, moet ik eerlijkheidshalve zeggen," begint Richard het gesprek met een glimlach.
Dus het bedrijf is echt binnen de familie gebleven?
"Klopt, mijn vader is nu 92 jaar en komt nog steeds regelmatig over de vloer in Oud Gastel. Dan stapt hij in zijn scootmobiel en rijdt naar de zaak. Hij zorgt er altijd voor dat hij er stipt om 10:00 uur of om 15:00 uur is, want dan drinken de mannen uit de werkplaats koffie. Dan sluit hij graag aan en loopt hij nog een rondje met z'n stok. Dan tikt hij ergens tegenaan en vraagt wat het is. Die interesse is er nog steeds. Zijn geheugen van de laatste paar jaar is niet veel meer, maar van vroeger is het nog heel goed: ‘Ries, je krijgt de groeten van die en die, ik kwam ze tegen. Daar hebben rolluiken gehangen.’ Klanten van toen kent hij allemaal nog."
Van Domburg bestaat al ruim honderd jaar. Wat kun je over het begin vertellen?
"Jan Johannes Baptist van Domburg is het bedrijf gestart; het was eerst een timmerfabriek. De officiële inschrijving dateert uit 1913, daarom houden we dat jaar aan, maar hij was al eerder actief in houten meubelen en houten rolluiken. Met dat laatste heeft hij het bedrijf Van Domburg in 1913 officieel ingeschreven; het officiële KvK-register bestond nog niet. De Kamer van Koophandel stamt uit 1921. Houten rolluiken waren dus de eerste rolluiken in ons assortiment."
Intussen is het bedrijf behoorlijk gegroeid, in meerdere opzichten.
"We doen nu veel meer dan houten rolluiken, zowel voor de zakelijke als de particuliere markt: diverse garagedeuren, zonwering en natuurlijk rolluiken. Dit zorgt er ook voor dat we medewerkers in dienst hebben die heel divers inzetbaar zijn. Het duurt meestal zo’n vijf tot zes jaar voordat je één productgroep echt volledig beheerst."
Is dat voor jou als eigenaar en ondernemer ook een van de grootste uitdagingen?
"Zonder twijfel, maar dat is niet alleen van deze tijd. Nu ligt de nadruk vooral op een tekort aan goed opgeleid technisch personeel, maar dertig jaar terug had je andere uitdagingen als het ging om eigen personeel. Het onderwerp blijft terugkeren. Ik verwacht ook dat dat over tien, vijftien jaar niet anders zal zijn."
Waar loop je dan zoal tegenaan als het gaat over de uitdagingen binnen je personeelsbestand?
"In eerste instantie vind ik het belangrijk dat het een leuke groep bij elkaar is. Dat er een teamgevoel is waarin iedereen zich goed voelt. Dat was dertig jaar geleden al zo, en nu nog steeds. Je bent ook continu aan het zoeken naar een juiste balans. We hebben een periode gehad dat hier dertig man werkten. Dat zijn er nu maximaal vijftien die hier in vaste dienst zijn. Die dertig waren er te veel, maar voornamelijk door een natuurlijk verloop van een aantal oudere medewerkers liep dit aantal terug. We werken nu ook met een aantal vaste zzp’ers."
Heb je op die manier een goede balans gevonden?
"Ja, al gaat dat niet vanzelf. We gaven vaak de zzp’ers een volledige klus, van het demonteren tot het monteren van een volledig nieuwe set. Dat was heel overzichtelijk, want hierdoor kon ons eigen personeel juist worden ingezet voor onderhoud en reparaties. Toch viel dat niet in goede aarde bij ons vaste personeel, want het meest toffe werk besteden we uit. Het is natuurlijk hartstikke gaaf om een klant tevreden achter te laten met een nieuwe set rolluiken of zonwering. Daar doe je het voor; en dat vond ons eigen personeel ook. Ik heb toen iedereen om de tafel geroepen, want dan moet je daar samen een oplossing voor vinden."
De eerste rolluiken waren van hout, maar in de tussenliggende jaren is er veel veranderd. Wat verwacht je van de komende jaren?
"Het product zelf is door de jaren heen wel veranderd, maar niet zo snel als een computer of smartphone. Wel verwacht ik dat kleinere bedrijven het heel moeilijk zullen krijgen en dat de stabielere en grotere bedrijven stand zullen houden. Personeel aan je binden en gebonden kunnen houden blijft het moeilijkste."
Jij hebt het bedrijf overgenomen van je vader. Krijgen we over een bepaald aantal jaar eenzelfde soort situatie? Ga jij het ook overdragen aan een van jouw kinderen?
"Dat zou natuurlijk heel mooi zijn, maar ik moet realistisch zijn: ik verwacht het niet. Mijn kinderen zijn 11 en 13 en ik verwacht niet dat ik nog tien jaar directeur-eigenaar ben. Dat zeg ik nu hé, je weet het natuurlijk nooit. Maar zo sta ik er nu in. Ik verwacht dus dat iemand anders het overneemt. Dat kan iemand binnen het bedrijf zijn, maar ook zeker iemand van buitenaf. Dan moet wel alles kloppen natuurlijk."
De laatste vraag is iedere keer dezelfde. Met wie zou jij aan de keukentafel willen zitten?
"Poeh, tja, dat is een mooie… Dat zijn er twee. De eerste is mijn moeder, met mijn vader erbij. Zij is twaalf jaar terug gestorven. Mijn vader miste haar zo erg. En ik wil aan mijn moeder laten zien waar ik als gezin sta. Voordat ze overleed heeft ze mijn dochter nog gezien, maar de jongste niet meer. Ik denk dat ze bijzonder verrast zou zijn hoe pa zich staande houdt in zijn uppie op z'n 92ste. Dat zou ik wel heel bijzonder vinden. De andere persoon is mijn schoonvader, de vader van Lonneke, want die heb ik nooit gezien. Ik heb Lonneke in 2008 ontmoet en op haar verjaardag zou ik schoonpa voor het eerst zien, maar hij overleed plots een paar dagen daarvoor. Ik heb hem nooit ontmoet, maar het bleek echt een vakman te zijn, ook een timmerman. Ja, de vader van Lonneke had ik heel graag willen ontmoeten," besluit Richard zichtbaar geroerd.[n]
DOOR WIES VAN ERP
