Caatje Cameleon gaat door!
Een avond vol vertier
STEENBERGEN – ‘Geen moeite te veel om een gezellige en vrolijke avond voor hun publiek te realiseren’. Dát typeert, als vanouds, theatergroep Cameleon in de nieuwe samenstelling. Verrassingen, interactie, humor en een verhaallijn waren de ingrediënten voor de nieuwe show ‘Caatje Cameleon gaat door!’
DOOR CHRISTEL SCHIPHORST
Daar waar het allemaal begon, meer dan 30 jaar geleden, in het Wapen van Steenbergen gaf Cameleon vijf energieke voorstellingen voor haar Steenbergs publiek. De aanvangstijd kenmerkte zich door het Brabants kwartiertje, maar dat gaf de gasten juist de kans om lekker te babbelen, kakelen en elkaar op de hoogte te brengen van de laatste roddeltjes in Strienestad…en dóór!
Als je een theatervoorstelling opent met de muziek van Grease, is dat natuurlijk een altijd een garantie voor een knallende opening. En daar houdt Cameleon wel van! De rode draad was een dag uit het leven van Caatje.
Een dag uit het leven
Maar wat kan er veel gebeuren op één dag. Het script, dat helemaal zelf door de nieuwe Cameleonleden was geschreven, nam het publiek mee op een rollercoaster-ride. Gelukkig was er een vertelster, gehuld in een wit gewaad, die voorlas uit het dagboek van Caatje. Dat een zweem van mystiek deze vrouw omhulde bleek later op de avond. Allereerst volgden we Caatje op haar tocht naar Dokter van der Ploeg…. Terwijl ze (Ciska) zich in allerlei bochten wrong, schaamteloos, vanwege…’een pukkel op haar bips’. Gelukkig was de redding nabij met een reuzetube ‘kontzalf’ van de Strienestadse Apotheek ’t Zalfje, die door het behulpzame apothekers personeel ter plekke werd aangebracht. (zie internetbode voor foto’s)
Say Cheeese
Niet veel later rijdt ons Caatje met haar twee dochters in een hilarische Flintstones auto om een dagje te gaan shoppen. Onderweg komen ze bij de MacD, de ANWB paal en telkens weer duikt er een fotografe op met een rode sjaal. Een vrolijk lied, geeft een charmante draai aan een kritische fotografe, die haar sujetten maar niet behoorlijk op de foto krijgt: ”Samen op de foto, stilstaan, recht staan. Portret: Opgelet! Laat je witte tanden zien…Samen op de foto: Say Cheeeese….” Waar hebben we deze eerder gehoord?
Het publiek
De pauze biedt de gelegenheid om het publiek te bevragen. Allemaal even enthousiast, overigens. “De sketches zijn wat langer, dan we van de oude Cameleon gewend zijn, maar er is een meer samenhangend verhaal”, vertelt een kenner. Een 87-jarige bezoekster lacht: “Ik vind het wel erg geestig. Het is heel gezellig gespeeld, gemoedelijk en er heerst een leuk sfeertje.” Een mevrouw ergert zich aan de decibelmeter in het café: ”Het Wapen is altijd een café geweest en nu zijn er telkens klachten van een buurtbewoner. Vroeger waren hier feesten, bruiloften, de zaal was altijd vol en er was veel gezelligheid. Nu kan de eigenaar telkens boetes gaan betalen, zelfs als hij benefietconcerten organiseert voor het goede doel.”
Alzheimer
Een bijzonder intermezzo wordt gespeeld door Jolanda en Astrid, in de rol van twee zussen, samen op pad met hun moeder, zo lijkt het, maar de schijn bedriegt. De dame in het witte gewaad (de vertelster) blijkt de moeder te zijn, die al jaren aan Alzheimer lijdt en louter in gedachten erbij is. Even een reality-check voor het publiek en 'n prachtig gedicht om af te sluiten: ‘Het leven heeft mij dag aan dag, heel duidelijk laten blijken: De mooiste dingen die je ziet, die zie je zonder kijken. Ze blijven bij je bovendien, je hebt ze immers met je hart gezien.”
Als klap op de vuurpijl vindt ons Caatje een nieuwe liefde in de persoon van fotografe Sam. En als dan vervolgens weer een lied op de klanken van Grease door de zaal knalt: Eind goed, al goed![n]