Ewald Sieben: ‘Karaktervorming’
Door: Ewald Sieben RubriekMoet ik nu met terugwerkende kracht mijn onderwijzers, leraren en trainers aanklagen voor ‘grensoverschrijdend’ gedrag of moet ik mijn opvoeders dankbaar zijn voor hun bijdragen aan mijn karaktervorming? Voorlopig hou ik het op het laatste. Maar de media brengen me dagelijks aan het twijfelen. Was ik nou zo stoer dat ik de gangbare vernederingen als een ware Jezus onderging of gewoon te laf om me te verzetten? Een beetje van beide denk ik.
Op de lagere school – ik praat over de jaren zestig – hadden verschillende onderwijzers er een handje van om je van achteren te besluipen en stevig in het oor te knijpen als je even niet oplette. Keihard met de grote liniaal op je tafeltje slaan was ook zo’n wake up call. Op de middelbare school heb ik minutenlang met mijn mond vol tanden voor de klas gestaan omdat ik het antwoord op de gestelde vraag niet wist. Mijn smekende blik naar de klas om het voor te zeggen leverde enkel giebelend leedvermaak op.
Voetbaltrainingen waren ook doorspekt van Spartaanse methoden, waarbij schandpaalachtige maatregelen je tot de orde brachten. Ik kijk er allemaal met een glimlach op terug. Jammer dat de jeugd van tegenwoordig deze weerbaarheidstraining moet ontberen. Alles wat ook maar enigszins stress op kan leveren wordt uitgebannen. Het JTC spant de kroon door proefwerkcijfers nog maar sporadisch bekend te maken, omdat de leerlingen helemaal overstuur raken van onvoldoenden. Serieus? In Zeist is er een lyceum dat ouders om diezelfde reden geen toegang geeft tot die cijfers.
Recent dieptepunt betreft onze nationale trots, dirigent Jaap van Zweden. Met groot succes haalde hij het beste uit duizenden klassieke muzikanten en was daarbij verbaal soms zeer streng. Sommigen raakten daardoor in mineur en Van Zweden belooft nu beterschap. Ik hoop dat hij in staat blijft van middelmatige orkesten wereldtoppers te maken.