Lichtjesavond brengt troost

ROOSENDAAL - Al meer dan vijftien jaar verzorgt de werkgroep Allerzielen een Lichtjesavond om dierbaren te gedenken en herdenken. “Eerst in Bergen op Zoom en drie weken daarna in Roosendaal”, vertelt Marije Veldheer, sinds drie jaar directeur van de Stichting Crematoria en Begraafplaatsen Zoom- en Zegestede. voorafgaand aan de herdenkingsbijeenkomst. 

TEKST EN FOTO'S DOOR WILLEM LAROS

Marjeet Verbeek van de werkgroep Allerzielen: “We komen vanavond samen met levende muziek, enkele gedichten en een persoonlijke ervaring.” Nieuw is de gedenkplek ‘Verbonden in Liefde’ in het urnenpark. De cirkel symboliseert hier de oneindigheid en de kringloop van het leven. De boomstammen staan voor natuur, groei en kracht. Nieuw is ook de mogelijkheid een liefdesslotje op te hangen. Op het slotje kun je iets persoonlijks schrijven: een naam, een datum of iets anders. “Een teken van liefde, verbondenheid en het vasthouden aan herinneringen.”

Fakkels

Bij aankomst bij Zegestede aan de Rucphensebaan in Roosendaal wijzen brandende fakkels de bezoekers de weg. Bij binnenkomst ontvangt iedereen een kaarslichtje bij het programma van de dienst. Bij binnenkomst kun je dit kaarsje aansteken en plaatsen op een van de schalen in de zaal.

Na een kort welkomstwoord door Marjeet Verbeek gaat Roosendaals burgemeester Mark Buijs in op de kracht van herinneringen. Want ‘herinneren’ is wel het thema van deze editie, “met een knipoog naar dementie”, aldus Veldheer.

Ook stadsdichter Ivo Weterings gaat in twee gedichten in op dat thema. “We zijn je kwijtgeraakt, veel eerder dan je sterven”, is een ontroerende zin uit zijn eerste gedicht. Jasper van Overveld (piano), Joost Verbraak (trompet) en Martine van de Kar (zang) verzorgen de muzikale omlijsting. Zo spelen ze Omarm me van Bløf en Wat voorbij is van Karin Bloemen. Instrumentaal klinken de songs Yesterday en Time after time.

Warme deken

Heel veel indruk maakt het persoonlijke verhaal van Agnes Roks, die acht jaar geleden haar echtgenoot, een verwoed zeezeiler, aan dementie verloor. Ze beschrijft het proces: voor haar echtgenoot, maar ook voor haarzelf. De twijfels, de angst, de wens van haar man om het leven voortijdig te beëindigen. “Maar dementie en euthanasie zijn geen goede combinatie.”

Nu, acht jaar verder, kijkt Agnes Roks dankbaar op die periode terug. “We werden omringd door een warme deken van mensen: familie, vrienden, de zorgmedewerkers. En ik kan u melden: met mij gaat het intussen weer goed.”

Na afloop kwamen de bezoekers samen in de ontmoetingsruimte. Thee, koffie en warme chocolademelk met slagroom en een zoete versnapering deden de aanwezigen goed. Buiten bestond nog de mogelijkheid de naam van een overleden dierbare te laten zingen. Al met al een mooie, ontroerende en troostrijke bijeenkomst.[n]