Een van de mooiste plekken op aarde
In deze column, waarin ik mijn ervaringen schrijf als nieuwkomer in Middelburg, kom ik er vaak niet onderuit om vergelijkingen te maken tussen dat wat ik gewend was voor mijn migratie naar Zeeland en hetgeen zich alhier afspeelt. Zo ook weer in deze column.
Afgelopen jaar heb ik een hele lange reis door Europa mogen maken. Om die reden ben ik vorig jaar februari in Andalusië, Zuid-Spanje, beland alwaar ik versteld stond van de prachtige, ongerepte stranden tussen Cadiz en Tarifa. Eindeloze stranden, met weidser dan weidse uitzichten, met lage duinen waarin je jezelf lekker kan verstoppen, een heerlijk blauwe zee en vooral, er was bijna niemand te bekennen.
Ik ben daar weken gebleven. Het is voor mij een van de mooiste plekken op aarde. In mijn leven heb ik kriskras over de wereld gezworven, overal en nergens en waar ik ook kwam, voelde ik me enorm aangetrokken door dit soort zeldzame mooie kusten. En het verlangen om er wéér terug te gaan zal altijd blijven.
Laten we wel wezen, Andalusië is niet te vergelijken met Zeeland. Denk alleen maar (om een paar dwarsstraten te noemen) aan de Flamenco muziek, het temperament, de wijn, olijfolie, knoflook, bergen, zigeuners en stieren, et cetera. Zo kunnen we nog wel even door, beiden zijn gelukkig erg verschillend van elkaar. Zo zou een Spanjaard weer totaal verbaasd zijn over een Zeeuwse bolus, de klederdracht, ons prachtige vlakke land en onze (over)georganiseerde samenleving. Toch heb ik een mooie overeenkomst ontdekt.
Mijn mond viel afgelopen week wagenwijd open toen ik met mijn lief, voor het eerst, bij Vrouwenpolder het strand op ging. Het was er weids, eb, prachtig mooi, met lage duinen waarin je jezelf lekker kan verstoppen en het voelde er net zo avontuurlijk als de kust van 2400 kilometer verder zuidelijker. Het strand had zoveel uiterlijke overeenkomsten met de playa’s in Spanje, dat ik ervan schrok!
Onder het toeziend oog van Neeltje Jans voelde ik mij beschermd en waande ik mij volledig veilig aan het einde van de (Nederlandse) wereld. Geen zichtbaar Afrika aan de overkant maar wel het idee dat daar aan de overkant, voorbij Engeland, ergens Amerika moet liggen. Dromend over verre reizen op een bijna verlaten strand brengen wij er de hele middag door aan de rand van een duin.
Als nieuwkomer, die nog maar pas in Zeeland woont, kan ik mijzelf natuurlijk nog niets toe eigenen. Voor mijn gevoel hoor ik nog niet helemaal bij de Zeeuwse gemeenschap, maar dit stukje kust voelde wel als mijn eerste eigen ontdekking op Walcheren. Mijn geheime plek die ik aan niemand ga doorvertellen. Net zoals ik tegen niemand zou zeggen dat ze naar Tarifa zouden moeten afreizen, ga ik dit aan geen enkele Amsterdammer doorvertellen. Anders wordt het hier binnen de kortste keren bommetje vol!
Ik hou het lekker voor mezelf, of beter gezegd, we houden het beter ‘tussen ons’ hier op Walcheren. Hopend dat het er altijd zo weids, beeldschoon en rustig blijft, ga ik er op de fiets gauw weer heen. Dan bespaar me een lange reis naar Andalusië en besef ik me, wederom, dat ik op één van de mooiste plekken op aarde ben.[n]