Geen rondje Walcheren, maar
2400 kilometer fietsen naar Spanje
VEERE – Op 10 mei stapte Martijn de Ridder in zijn woonplaats Veere op zijn trekkingfiets. Niet voor een rondje Walcheren maar voor een rit van 2400 kilometer naar Tarifa, Spanje. Martijn ging twintig dagen lang, 120 kilometer per dag fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar de zenuwziekte MS. Hoe kijkt hij terug op zijn bijzondere reis?
DOOR ANNEMARIE VAN DE VREUGDE
Waarom besloot Martijn op de fiets te stappen voor het goede doel? “Iemand in mijn omgeving heeft MS en ik wilde in actie komen. Ik ben avontuurlijk ingesteld en dit leek me een mooie uitdaging. Zeker omdat ik helemaal niet zo van het fietsen was, ik vond er eigenlijk niets aan, haha!"
Zware momenten
Niet dorst, hitte of spierpijn waren de zwaarste momenten tijdens zijn fietstocht, maar het missen van zijn gezin. “Dan kreeg ik ’s avonds een belletje van de oudste, huilend, met de vraag waar papa was. Dat was moeilijk. Voor de rest heb ik vooral genoten van mijn reis én drie weken lekker geslapen.” Met een lach: “Onze kinderen zijn moeilijke slapers, dus ik was lekker uitgerust. Nee hoor, ik ben heel blij dat ik weer bij mijn gezin ben. Zij hebben me opgehaald in Spanje, het weerzien was geweldig.”
Einde van het avontuur
Tijdens zijn reis was het wel even spannend of Martijn zou kunnen doorfietsen. “De eerste week kreeg ik last van mijn knie. Toen was ik bang dat het misschien wel klaar zou zijn met het fietsavontuur, maar ik ben rustig verder gegaan en gelukkig ging het daarna weer goed.”
Boven de gieren
Onderweg heeft Martijn zich niet eenzaam gevoeld. “Toen ik anderhalf uur door een bos had gefietst zonder iemand tegen te komen, dacht ik wel ‘goh, nu begint het wel lang te duren’, maar ik kan goed op mezelf zijn.” En de hele tijd alleen zijn met je eigen gedachten, was dat niet zwaar? "Voor ik vertrok kreeg ik van veel mensen te horen dat ik nu tijd had voor zelfreflectie." Lachend: "Tja, die zelfreflectie kwam maar niet. Ik begon me bijna zorgen te maken, maar ik had die behoefte blijkbaar niet zo."
De kleine dingen
Martijn genoot vooral van de omgeving. “Bijvoorbeeld toen ik na een hoge beklimming de gieren onder me zag vliegen omdat ik zo'n grote hoogte zat. Of van de wilde orchideeën in de berm, een groep reeën of een overstekende vos. De gastvrijheid van de mensen onderweg was ook geweldig. Dat zat hem in kleine dingen zoals een zak drop die ik kreeg van een groepje Nederlandse camperaars.”
Geen siësta
Martijn heeft vooral genoten, maar de fietstocht was soms ook zwaar. "Als ik over slechte fietspaden moest fietsen, als ik dorst had en mijn bidon nergens kon vullen of als iedereen lekker siësta lag te houden en ik in de hitte op de fiets zat. Maar dat hoorde erbij."
Bedrag van bijna 19.500 euro
Waar is Martijn het meest trots op? “Dat het is gelukt. Dat ik heelhuids ben aangekomen en niet van mijn fiets ben gereden. Ik ben heel blij dat ik dankzij de mensen die zo hebben meegeleefd en me hebben gesponsord, een prachtig bedrag van bijna 19.500 euro heb opgehaald voor MS Research. Nu kan ik het hoofdstuk afsluiten.”
Mooi geweest voor nu
Er komt geen vervolg? Lachend: "Ik vind het voor nu wel even mooi geweest. Ik heb genoten van deze reis, maar ik ga niet ieder jaar hetzelfde ‘kunstje' doen. Wie weet als de kinderen uit huis zijn dat ik dan een lange afstandswandeling maak of een andere ludieke actie opzet, maar nu even niet.” Is het wennen om weer thuis en aan het werk te zijn? "Dat valt reuze mee hoor, ik heb niet de behoefte om opeens heel mijn leven omgooien. Weer terug naar het gewone leven bevalt me goed.”[n]