Meester Walter neemt na 43,5 jaar afscheid van het onderwijs
Door: Annemarie vdVreugde AlgemeenAAGTEKERKE – De woonkamer van Walter Louws en zijn vrouw Renske staat vol met boeketten, kaarten en cadeaus. En met een goede reden: op woensdag 3 juli nam meester Walter na 43,5 jaar afscheid van de basisschool in Zoutelande. “Ik ben nog nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan.”
Natuurlijk maakte basisschool Het Paalhoofd er een feestelijk afscheid van. Er werd gezongen, er was een dankwoord van de wethouder, een vossenjacht en heel veel vrolijkheid. “Ik heb ontzettend genoten. Af en toe heb ik wel een traantje weggepinkt, sommige dingen komen wel even binnen.”
Het afscheid was ook een moment van weerzien. “Er waren zoveel mensen gekomen. De kinderen en ouders van toen ik net was begonnen, oud-collega’s uit verschillende delen van het land, familie, vrienden en kennissen. Het was een heerlijk dag,” vertelt Walter.
Het zit in de familie
Waarom besloot Walter leraar te worden, 43,5 jaar geleden? Met een lach: “Heb ik dat eigenlijk wel zelf besloten? Ik had geen idee wat ik wilde worden. Mijn vader stelde voor dat ik net als mijn drie oudere broers het onderwijs in zou gaan. Zo geschiedde en we kunnen wel constateren dat het een goede keuze was. Bijna alles wat te maken heeft met lesgeven heb ik altijd fantastisch gevonden, ik ben nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan.”
60 brieven
Na het afstuderen kwam het solliciteren. “Begin jaren tachtig ging dat heel anders dan nu. Op sommige vacatures kwamen wel 60 brieven binnen. Ik begon met invallen in Middelburg, Vlissingen en Souburg. En in Breskens heb ik ook nog drie maanden gewerkt. Ik woonde toen nog in Vlissingen en dan ging ik met de boot over. Dat was ook een mooie tijd.”
Nooit meer weggegaan
Tot er een plek vrij kwam in Zoutelande, op wat toen nog de Prinses Ireneschool was. “Mijn ex-schoonmoeder werkte daar en de directeur wist dat ik recentelijk was afgestudeerd. Een van de juffen zat voor langere tijd thuis met Pfeiffer. De volgende dag kon ik beginnen. Toen de collega terugkwam, ging een andere leraar met pensioen. Ik werd benoemd en ben nooit meer weggegaan.”
Muizentrapjes vouwen
Walter begon in groep 7. “Mijn eerste eigen klas. Er zat heel veel enthousiasme in die groep, het was best een uitdagende klas, maar ik vond het geweldig.” In de loop der jaren stond Walter voor verschillende groepen. “Dat vond ik geen probleem, ik ben flexibel. Maar over de kleutergroep heb ik wel behoorlijk getwijfeld.” Met een lach: “Eigenlijk wilde ik het helemaal niet. Ik ging niet frutselen met vouwblaadjes en muizentrapjes. Mijn collega wist me toch over te halen. Ik was kapot aan het eind van de week, maar ik vond het zo leuk. Die kleuters zijn zo puur en onbevangen, ze houden je jong en geven je energie. Het is een geweldig publiek, dat mijn hart heeft gestolen.”
Broodje bizon
Waar Walter ook met plezier op terugkijkt zijn de schoolreisjes met indianenthema. “Die waren zo leuk om te organiseren. We gingen met de paardenkar naar Kasteel Westhove, picknickten met een broodje ‘bizon’ bij tipi’s gemaakt van oude gordijnen en deden spelletjes. Behalve de voorbereidingen kostte het niets en de kinderen genoten. Die liefde en aandacht die werd geschonken aan zo’n uitje, dat merkten ze.”
Een leven lesgeven
Nu begint het pensioen. Wordt dat niet ontzettend wennen na een leven lang lesgeven? “Natuurlijk zal ik het missen, maar je moet niet kijken naar wat je niet meer hebt, maar juist naar wat er straks makkelijker kan. Op bezoek bij de kinderen, meer tijd voor onze hobby’s en op vakantie gaan zonder rekening te houde,n met schoolvakanties.” Met een lach: “En dat de wekker niet meer om 06.15 uur gaat is ook fijn.”