'Die onderscheiding is niet
alleen van mij'
HELWIJK – Wie in Helwijk iets organiseert, groot of klein, heeft een grote kans dat Erik Maliepaard er al bij betrokken is. En als dat nog niet zo is, dan komt dat vanzelf. Van rommelmarkten tot sportdagen, van vergaderingen tot het klaarzetten van zalen: Erik is er. Al sinds zijn jeugd. Dat hij tijdens de afgelopen lintjesregen werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau, kwam voor hem dan ook als een verrassing – maar voor velen in het dorp als een vanzelfsprekend eerbetoon. “Je staat er zelf niet zo bij stil,” zegt Maliepaard nuchter. “Maar als het dan gebeurt, dan merk je pas hoeveel het voor andere mensen betekent.”
DOOR TOM RIETVELD
Van speelweek naar spil van het dorp
Zijn vrijwilligerswerk begon al vroeg. Op vijftienjarige leeftijd hielp Erik mee met de kindervakantiespeelweek. Niet veel later zat hij in het bestuur van de speeltuinvereniging. Wat toen begon als betrokkenheid, groeide uit tot een levenslange inzet. “Eigenlijk ben ik altijd wel dienstbaar geweest,” vertelt hij. “Dat zit er gewoon in. Misschien is het wel een soort roeping.” Die inzet concentreert zich vandaag de dag rond De Blokhut, het kloppend hart van het verenigingsleven in Helwijk. Daar is Erik bijna dagelijks te vinden. Vaak al vanaf zes uur ’s avonds, en regelmatig tot laat in de nacht.
Samen met zijn vrouw Inge vormt hij daarbij een onmisbaar duo. “Dat zeg ik ook altijd: die onderscheiding is niet alleen van mij,” benadrukt hij. “Wat ik doe, doet zij ook.”
Een agenda die nooit leeg is
Wie probeert op te sommen wat Erik allemaal doet, komt al snel tijd tekort. Als voorzitter van de speeltuinvereniging is hij betrokken bij alles: van het organiseren van activiteiten tot het regelen van subsidies en het onderhouden van contacten met gemeente en vrijwilligers. Elke maand maakt hij het programma voor de activiteiten, verzorgt de verspreiding en publicatie, en ondersteunt hij verschillende afdelingen met administratie en communicatie. Daarnaast zet hij zalen klaar voor bijeenkomsten, feesten en zelfs uitvaarten. Ook buiten de muren van De Blokhut is hij actief. Zo haalt hij wekelijks spullen op voor de rommelmarkt, organiseert hij grote evenementen zoals de braderie en de kerstmarkt, en is hij betrokken bij de jaarlijkse Roparun-doorkomst. En dan zijn er nog de bijzondere initiatieven, zoals het Hells Buske, een vervoersproject voor dorpsbewoners. Ook dat kwam mede door zijn inzet van de grond, inclusief fondsenwerving, organisatie en dagelijkse uitvoering. “Als je één activiteit per jaar organiseert, is dat te overzien,” zegt hij. “Maar bij ons gaat het het hele jaar door.”
Vrijwilligers op één
Opvallend is dat Erik zichzelf nooit op de voorgrond plaatst. Integendeel: hij benadrukt steevast het belang van anderen. “Ik zeg altijd: eerst de vrijwilligers, en dan ik,” legt hij uit. Dat werd treffend verwoord in een kaart die hij ontving na zijn onderscheiding. Daarin stond: ‘Nu zijn de vrijwilligers het niet een keer, maar ben jij het.’ Een simpele boodschap die hem zichtbaar raakte. “Ja, dat komt wel binnen,” geeft hij toe. Het lintje ziet hij vooral als waardering vanuit de gemeenschap. “Het komt niet uit de lucht vallen,” zegt hij. “Maar ik doe het niet voor een onderscheiding. Ik doe het omdat het nodig is.”
De keerzijde van betrokkenheid
Dat vrijwilligerswerk niet alleen maar leuk is, benadrukt hij ook eerlijk. Achter de schermen speelt er veel: vergunningen, regelgeving, organisatorische uitdagingen. "Soms denk je wel eens: waar ben ik aan begonnen?” zegt hij lachend. "De bureaucratie kost veel tijd en energie." Stilzitten is er voor Erik niet bij. De agenda voor de komende maanden ligt alweer klaar: de fietsvierdaagse, live muziek, de zomerbraderie en de kindervakantieweek. Vakantie? Die blijft beperkt tot een paar dagen. "Na drie of vier dagen heb ik het wel gezien,” geeft hij toe. "Dan wil ik weer naar huis. Hier is altijd iets te doen.”[n]