Corry en Wim Verstraten 60 jaar getrouwd
Klundert – De liefde van Wim en Corry Verstraten begon met een lekke band en het plakken daarvan in de Ambachtsherenweg, daarna de ontmoeting met Corry in het Parochiehuis in Klundert. Zestig jaar later zitten ze samen in hun woning in de Orangerie in Klundert. Terug in het vestingstadje, waar het ooit begon, na 55 jaar in Zegge te hebben gewoond. De cirkel is rond.
DOOR ANGELIQUE VAN DE REIJT
Wim (83) werd geboren in Zegge, als één van vijf kinderen. Werken met zijn handen zat er al vroeg in. Via de LTS in Roosendaal kwam hij terecht bij een klein timmerbedrijf. “Voor 2,50 gulden, 51 uur in de week,” zegt hij nuchter. “Mijn vader zei: daar leer je alles. En dat klopte.” Metselen, stukadoren, tegels zetten, hij deed het gewoon.
Corry (80) groeide op in Klundert, aan de Zevenbergse Poort en later de Ambachtsherenweg. Ze kende het dorp, maar Wim nog niet – tot die ene avond. Hij was net terug uit militaire dienst in Steenwijk, zij 18 jaar. Hij 21. “Het voelde meteen goed,” lacht Corry. Ze trouwden jong. Op hun trouwdag lag er sneeuw, terwijl het bij hun 25-jarig huwelijk juist 30 graden was. Ze trouwden op het mooie stadhuis van Klundert en daarna in de katholieke kerk.
Het jonge stel trok naar Zegge, waar ze hun leven opbouwden en twee zoons kregen: Kees en Jack. Ze woonden er 55 jaar. “Wim werkte hard," zegt Corry. “Maar we hebben ook volop geleefd.” Er werd gedanst in Roosendaal, Schijf en Wuustwezel, vakanties gingen naar Cadzand met de caravan en de kaartvrienden gingen dikwijls mee. “Ik kon goed voetballen en heb meer dan 500 doelpunten gescoord, de laatste 2 jaar voetbalde ik in het Veteranenelftal van V.V. Klundert.
Het leven bracht ook tegenslag. In 1988 kreeg Wim een zwaar bedrijfsongeval. Hij viel tijdens het werk en hield er een beschadigde heup en geheugenverlies aan over. “Korte termijngeheugen weg,” zegt hij. “Maar ik heb het teruggetraind. Puzzelen, oefenen. Blijven doorgaan.” Met hulp van specialisten/ psychologen en neurologen in Breda en veel doorzettingsvermogen kwam hij er weer bovenop.
Stilzitten zat er sowieso niet in. “Dat mocht ook niet van de keuringsarts,” zegt Wim. Dus werd er verbouwd o.a. bij de kinderen geholpen en geklust.
In Klundert werden ze bekende gezichten, zeker in de tijd dat ze meehielpen in café De Beurs van Corry’s zus bij de bekende disco avonden van Quad. Corry achter de tap, Wim in de garderobe. “We kenden iedereen,” zegt hij. “Vaak gaf ik de goede jas al terug, voordat ze me het bonnetje gaven.” En met de WK voetbal waren er een paar Tv’s op de braderie, dat was prachtig met elkaar voetbal kijken, alles oranje en bij een doelpunt sprongen ze met z’n allen de Bottekreek in !”er
Vijf jaar geleden keerden ze terug naar Klundert i.v.m. gezondheidsproblemen. Daar vonden ze meteen hun plek. “Maandagochtend met alle buren koffie drinken in de Orangerie,” vertelt Corry. “Een medebewoner komt de ramen zemen en biedt altijd hulp. Elk feestje vieren we met elkaar en de bewoners helpen elkaar waar nodig.”
De familie speelt een grote rol in hun leven. Inmiddels zijn er zes kleinkinderen. Hun geheim na zestig jaar huwelijk is eenvoudig, maar niet vanzelfsprekend. “Geven en nemen,” zegt Wim. “We zijn totaal verschillend.” Corry knikt. “En je moet blijven praten. Niet alles is ja en amen.”
Hun 60 jarige huwelijksfeest werd gevierd in restaurant de Pastorie, naast de Stad Klundert met een uitgebreide lunch met familie, vrienden oud buren.
Het geluk zit in kleine dingen. Zoals kleindochter Fee, die nog graag door hun trouwalbum bladert. "Dat vindt ze prachtig,” zegt Corry zacht. Wim kijkt haar even aan: "En ik ook nog steeds.”[n]