Een Koninklijke onderscheiding voor Michel van Opstal
ZEVENBERGEN –In een korte broek op slippers stond hij zijn ouders naar binnen te begeleiden, terwijl de burgemeester rustig stond te wachten in de gang. Die was snel langs de garage naar binnen gekomen. Wat volgde was een moment dat Michel van Opstal niet snel zal vergeten: de uitreiking van een koninklijke onderscheiding, volledig onverwacht. “Ik had echt totaal niets door,” zegt hij lachend. “Ik dacht alleen: wat gebeurt hier?”
DOOR TOM
Het scenario had hij zelf niet beter kunnen bedenken. Na een paar ontspannen dagen in Limburg, samen met zijn vrouw Yvette, moest Michel vrijdag weer thuis zijn. Een monteur zou langskomen. “En ineens zie ik auto’s aankomen. Bekenden, familie… en toen de burgemeester. Ik stond daar dus gewoon in mijn korte broek,” vertelt hij. “Hij zei nog: ‘Je mag je lange broek aantrekken hoor.’ Maar tegelijk ook: ‘Doe het maar niet, dit is juist leuk zo." Die spontane setting maakte het moment misschien wel extra bijzonder. “Het was zó puur. En toen hij begon te spreken, ja… dan gaat er echt wel iets door je heen.”
De toespraak van burgemeester Aart-Jan Moerkerke maakte diepe indruk. Niet alleen vanwege de woorden zelf, maar ook vanwege de manier waarop die tot stand kwam. “Hij pakt stukken uit alle aanbevelingsbrieven en maakt daar één geheel van,” legt Michel uit. “En daar voegt hij ook zijn eigen ervaringen aan toe. Hij noemde mij bijvoorbeeld ‘de Lobbekenstoren in onze gemeenschap’. Refererend aan de opening haven. Dat is wel iets wat binnenkomt.” Vier dagen later las Michel de zeven aanbevelingsbrieven die voor hem waren geschreven. “Dan besef je pas echt wat mensen over je zeggen. Dat doet wel wat met je.”
Wie Michel hoort vertellen, merkt al snel dat zijn inzet geen toeval is. Die begon al op jonge leeftijd. “Ik kon als kind al niet stilzitten in de kerk,” lacht hij. “Dus werd ik misdienaar. En van daaruit ben ik steeds meer gaan doen.” Op zijn zestiende sloot hij zich aan bij toneelvereniging De Ambachtslieden. Tijdens de viering van 700 jaar Zevenbergen in 1990 speelde hij meerdere grote rollen. “Dat was eigenlijk het begin van alles.” Zijn talent om mensen te vermaken en te verbinden kwam daar volledig tot bloei. Later volgden het carnaval – als prins Mies 1 van 1999 tot en met 2002 – en talloze andere activiteiten. “Daar heb ik ook geleerd om voor groepen te spreken. Dat kwam weer goed van pas in mijn werk als docent.”
Wat al die activiteiten met elkaar gemeen hebben? Het antwoord komt zonder aarzeling: “Mensen verbinden. Of het nu carnaval is, een evenement of een presentatie: het gaat erom dat mensen samenkomen en iets moois beleven. Dat ze elkaar vinden.” Die rol van verbinder werd ook benoemd tijdens de uitreiking. En terecht, want Michel is betrokken bij talloze initiatieven in Zevenbergen, van de Sinterklaasintocht tot het zomerfestival van de Notenkrakers en de prominentenrace van de wielerronde. “Vrijwilligers zijn het cement van de samenleving,” zegt hij. “Zonder hen gebeurt er niets.”
Als hij één moment moet aanwijzen als hoogtepunt, hoeft Michel niet lang na te denken. "De opening van de haven. Dat was echt een mega project,” vertelt hij. "Zeker na corona, toen veel vrijwilligers dachten: laat maar zitten. Dan moet je iedereen weer bij elkaar krijgen. Dat is gelukt. Daar ben ik trots op.” Dit theaterproject symboliseert precies waar hij voor staat: doorzettingsvermogen, samenwerking en enthousiasme.
Alsof de onderscheiding zelf nog niet genoeg was, had zijn vrouw Yvette nog een verrassing in petto. "Wij gingen na het officiële gedeelte naar het gedecoreerdenbal in Klundert. Heel gezellig. Maar toen we thuiskwamen… stond hier een complete feesttent,” vertelt hij. In het geheim had Yvette een groot feest georganiseerd, met maar liefst 85 gasten. "Van verenigingen, vrienden, familie… iedereen was er. Er waren liedjes gemaakt, een carnavalsbandje van collega's kwam spelen, alles klopte. Om vier uur 's nachts ging de laatste naar huis.” Hij glimlacht: "Dat was echt fantastisch. Dat vergeet je nooit meer.”
Opvallend is dat Michel zijn onderscheiding niet alleen als iets persoonlijks ziet. “Ik heb gezegd: dit lintje is eigenlijk ook voor alle verenigingen waar ik bij betrokken ben,” benadrukt hij. “Ik ben vaak het gezicht, maar je doet het samen.” Een bijzonder detail: ook zijn ouders waren aanwezig bij de uitreiking. “Ze zijn 88 en 91 jaar. Dat ze dit nog mee hebben kunnen maken, maakt het extra speciaal.”
Voor de toekomst heeft Michel geen grootse plannen om te stoppen – integendeel. “Ik blijf doen wat ik doe. Sinterklaas, de wielerronde, bont gemaauw… en misschien weer eens toneelspelen.” Wel denkt hij na over de toekomst van sommige rollen. “Je moet ook ruimte geven aan jongere mensen. Die wil ik dan meenemen, zodat zij het later kunnen overnemen.” Als hij één boodschap mag meegeven, is die verrassend eenvoudig. “Kijk naar elkaar om,” zegt hij. [n]