'Wij zorgden gewoon voor onze ouders, dat deden we gewoon'
KLUNDERT - Voor haar bijna drie decennia aan vrijwillige inzet voor koren, ouderenverenigingen en het sociale leven in Klundert ontving Hennie Laurijsse-Nuijten onlangs een Koninklijke onderscheiding. De onderscheiding kwam voor haar als een complete verrassing, maar voor velen in Klundert voelt het als meer dan verdiend. Met haar warme betrokkenheid, organisatietalent en jarenlange inzet groeide Hennie uit tot een vertrouwd gezicht binnen het verenigingsleven
DOOr ANGELIQUE VAN DE REIJT
Geboren en getogen in Klundert, uit de bekende familie Nuijten, groeide Hennie Laurijsse-Nuijten op in de Steinstraat. Daar stond vroeger de aardappelloods naast nummer 23, waar de pakhuizen voor koffie, thee en tabak waren gevestigd. “Ik heb een hele leuke jeugd gehad in de straat, met tantes, ooms, neefjes en nichtjes,” vertelt ze. Hennie bezocht de Maria-kleuterschool en daarna de katholieke basisschool Johannes Baptist. Vervolgens ging ze een jaar naar de Huishoudschool in Zevenbergen. Tot haar huwelijk werkte ze bij slagerij Jongmans. Haar man was vrachtwagenchauffeur. Samen kregen ze dochter Rebecca en zoon Sebastiaan. Inmiddels zijn er ook vier kleinkinderen: twee meisjes en twee jongens. Het gezin woonde 21 jaar in de Prins Willemstraat. Daarna verhuisden ze naar ’t Kroonwerck, waar ze weer ruim 20 jaar woonden. Nadat haar man drie keer een hartstilstand kreeg, verhuisden ze naar een appartement in de Brugstraat. Daar wonen ze inmiddels vijf jaar.
Zingen als rode draad
Muziek speelde altijd een belangrijke rol in haar leven. Haar ouders zongen bij het Herfstklankenkoor. Toen haar moeder dementerend werd, ging Hennie iedere woensdagmiddag voor haar zorgen. “Dat heet tegenwoordig mantelzorg, maar wij zorgden gewoon voor onze ouders, dat deden we gewoon.” Samen luisterden ze naar opnames van het Herfstklankenkoor, die dirigent Paul Koevermans altijd maakte, en zongen ze mee. Muzikaliteit zit in de familie. Haar ouders traden op in operettes van monsieur Van Gils en zongen jarenlang bij het Niervaertkoor. Zelf zong Hennie samen met haar zus Pauline zes jaar bij datzelfde koor. “Vader zong bas, mijn zus alt, moeder en ik sopraan. Als we gingen oefenen zeiden ze altijd: ‘Het koor kan beginnen, want de hele familie is binnen."
Van koorlid tot voorzitter
Via het zingen met haar ouders bij het Herfstklankenkoor rolde Hennie steeds verder het vrijwilligerswerk in. Ze werd het jongste bestuurslid van het koor. Toen voorzitter, tevens nichtje Rini Korteweg, wilde stoppen, vroeg zij Hennie om het voorzitterschap over te nemen. In totaal zette Hennie zich twintig jaar in voor het Herfstklankenkoor als vrijwilliger, bestuurslid, koorlid en voorzitter. Het koor stopte helaas op 1 januari van dit jaar, mede door de ziekte van dirigent Paul Koevermans. Een nieuwe dirigent werd niet gevonden, vooral omdat het koor graag overdag wilde repeteren. “Veel mensen van 95 jaar willen ’s avonds de deur niet meer uit. Overlijden, ziekte en vergrijzing speelden ons parten.” Via het koor werd Hennie ook actief bij seniorenvereniging SPROK. Daarnaast zong ze 15 jaar lang bij Rhythm4All, het koor op dinsdagavond. “Ik was daar ook 5 jaar bestuurslid.
“Je rolt van het één in het ander”
Vrijwilligerswerk noemt Hennie "ontzettend mooi en dankbaar werk, vooral bij senioren.” Het lintje werd aangevraagd door Gonny Hendrickx namens de Seniorenvereniging Klundert. Ook Inge Kortsmit en Christel van Alphen schreven aanbevelingsbrieven. Hennie heeft zich in totaal 28 jaar vrijwillig ingezet. De uitreiking was een complete verrassing. "We zaten te lunchen toen de burgemeester aanbelde. Mijn mond viel open. Daar is zelfs een foto van gemaakt, maar die publiceren we maar niet,” lacht ze. Het hele appartement zat vol familie en bekenden. Toch viel haar tijdens die feestelijkheden ook iets anders op: "Je ziet overal de vergrijzing terug. Ook bij de lintjes waren maar weinig jongeren aanwezig.”[n]