Agressie
Ik snap helemaal niks van die agressie tegen mensen in de zorg. Dat je in blinde paniek over een stervende geliefde een keer roept of gilt, begrijp ik nog, maar spugen, slaan en kopstoten uitdelen aan mensen die hun stinkende best doen om patiënten te helpen?! Volgens de media betreft het mensen die ingefluisterd door dr Google bepaalde behandelingen eisen. Of ze zijn onder invloed van verdovende middelen, soms zelfs psychotisch. Bijna zestig procent van de zorgverleners krijgt te maken met deze agressie.
Bij sommige patiënten staan bewakers op de gang om de verpleging te beschermen tegen hun bezoekers. Hulpverleners haken af en dat verhoogt dan weer de werkdruk. Door medische pech ben ik al een paar jaar regelmatig ‘te gast’ in het Erasmus MC te Rotterdam. Die bezoeken beginnen steevast op de prikafdeling, waar dagelijks honderden bloedmonsters worden afgenomen waaruit enkele uren later conclusies getrokken worden. Een hectische toestand die altijd gemor veroorzaakt bij sommige wachtenden.
Vervolgens naar de afdeling Oncologie om het oordeel van de toegewezen hematoloog af te wachten. Daar heb ik voor het eerst mijn mond opengetrokken. "Ik had om elf uur een afspraak en nu is het al tien over!’’, klaagde mijn buurvrouw. Ik kon me niet inhouden: "Mevrouw, het feit dat het allemaal een beetje uitloopt betekent dat de doctoren alle tijd voor u nemen. Wees blij!’’
Onlangs lag ik weer aan een infuus en kwam aan de praat met verpleegkundige Catelijne. De ideale zuster. Zorgzaam, lief en mooi met een prachtige blonde vlecht. Ze snapt het wèl! "Ook wij maken fouten. En wij kunnen niet iedereen beter maken. Een opeenstapeling van slecht nieuws kan tot agressie leiden.’’ Tussen de regels door maakt ze een stevig ontbijt voor me klaar, de schat. Maar ze begrijpt die agressie wel hoor. Tuurlijk. Bijna om agressief van te worden.[n]