Café Steffie’s nu echt gestopt: Stephanie kiest voor meer tijd voor haar gezin
Door: José van der Wegen AlgemeenWOENSDRECHT - Vorig jaar ging er een lichte schokgolf door Woensdrecht. Stephanie Hendrikx-van der Pol maakte bekend dat ze aan het einde van 2025 wilde gaan stoppen met haar Café Steffie’s. Het café stopte inderdaad eind vorig jaar, maar nu is ook echt het laatste besloten feestje geweest. Stephanie maakt tijd voor een nieuwe start, samen met man en kinderen.
Veertien jaar geleden begon het avontuur van Café Steffies spontaan. “Ik kwam van school af, had toerisme gestudeerd. Mijn ouders hadden het voormalige café Zeelandia van Dientje Peeters gekocht, met het doel er een nieuw huis te bouwen. Ik zei toen, bij wijze van grapje, tegen mijn ouders: “Dat is toch zonde, het laatste echte café in Woensdrecht. Dan doe ik het wel.” Wat ze zei als een grapje, groeide echter uit tot werkelijkheid. Een werkelijkheid die ze ruim 14,5 jaar heeft volgehouden. “En net zo spontaan als dat ik met Café Steffie’s begon, net zo spontaan is het einde gekomen. Ik nam het besluit om te stoppen echt op een nacht. Ik werd wakker op Moederdag en zei tegen mijn man Mitchel: ‘Ik ben er klaar mee. Ik stop met het café.’ Hij schrok en zei dat ik toch niet zomaar kon stoppen? Er stonden afspraken in de agenda die al drie jaar vastlagen! Maar ik was er echt klaar mee en mijn besluit stond vast.”
Tijden zijn veranderd
Niet dat Stephanie de afgelopen jaren zo verschrikkelijk vond, maar de tijden zijn veranderd en ook de mensen zijn veranderd. “Toen ik begon, pinde er bijna niemand. Ging alles nog contant. Ik woonde nog thuis en ging dan midden in de nacht met mijn geldkistje over straat. Ik ben heel vaak bang geweest dat ik overvallen zou worden. Daarom vroeg ik meestal een vaste cafégast om mee te lopen naar huis. Dat kun je je nu niet meer bedenken, omdat bijna niemand meer contant betaalt. Maar ook mensen zelf zijn veranderd. Vroeger was de klant koning, maar sommigen kwamen de laatste jaren binnen alsof ze koning waren. Dat werkte ontmoedigend. De coronaperiode heeft het er niet gemakkelijker op gemaakt, net als het feit dat alles duurder wordt. Daarnaast wonen we natuurlijk naast het café, dus privé en zakelijk liepen continu door elkaar. Dat wilde ik niet meer. Ik wilde er ook meer voor onze dochters zijn en niet alleen maar werkweken maken van 60 uur.”
Vele herinneringen
Nu het laatste besloten feest achter de rug is, kan Stephanie terugkijken op een mooie tijd. “Iemand vroeg me al: ‘hoeveel biertjes heb je in al die jaren getapt?’ Ik zou het werkelijk waar niet weten.” In de beginjaren van het café gaf Stephanie ook vaak grote feesten, waarbij tot 500 mensen kwamen. “Die stonden dan binnen en buiten. We hadden optredens van Zero Friction en een Oktoberfest. Ook met de Herdertjestocht kwamen ze hier langs. Ik kan me nog goed herinneren dat melkboer Ad op de bar ging dansen. Maar hij was niet de enige. Er hebben hier veel mensen op de bar gedanst. Ook het alpacaterras was top. Dat begon ook als een grapje, maar mensen kwamen van heinde en verre om naar de alpaca’s te kijken. Als cafébaas maak je soms minder leuke dingen mee, zoals dronken mensen en daaruit voortvloeiende vechtpartijen, maar in een café delen mensen ook lief en leed met je. Dat maakt het ook erg mooi. Die geheimen neem ik met me mee.”
Deur op slot
Met het laatste feestje achter de rug gaat de deur van Steffie’s op slot. “Ook dat is gek, want die deur was altijd open. Ik weet nog niet zo goed wat we nu gaan doen. Voorlopig doen we niets. Misschien trekken we de zaal bij het huis, maar als er iemand komt om het café over te nemen, dan kunnen we ook wel elders opnieuw beginnen. We hebben tijd om erover na te denken. Ik werk nu al een tijdje bij De Tovertuin bij de gastenservice. Vijftien jaar geleden liep ik bij Familyland mijn eindstage en nu ben ik daar weer terug. Het is fijn om even geen ondernemer meer te zijn, maar voor een bedrijf te werken. Sinds de deur aan het einde van 2025 dichtging, merk ik al verandering. Ik heb echt veel meer tijd voor mijn gezin.
En hoewel velen zeggen dat Steffie’s mijn ding was, dan is dat maar deels waar. Zonder Mitchel en alle anderen die weleens geholpen hebben, had ik nooit zo’n goedlopende zaak kunnen krijgen. Hoewel ik het komende jaar even niets wil doen, zal ik ook niet uitsluiten dat ik de deuren toch ooit weer open, maar dan niet meer als café, maar als feestzaal. Maar nu is het eerst tijd voor mijn gezin.”