Weetjes van de Wal door de Brabantse Veldganger
De laatste keer dat u iets van mij las, vertelde ik dat de Wal in feite een grote zandbult was. Dat is het nog steeds, ook al zien we dat niet vanwege alles wat er op groeit of gebouwd is.
Om de proef op de som te nemen boorde ik met een handboor tot 7 meter diep om te zien hoe de bodem onder mijn tuin eruit ziet. Het enige water wat ik tegen kwam, was water in de vorm van zweet wat van mijn voorhoofd viel. Het was zand wat de klok sloeg, op een heel klein humusrijk toplaagje na. Dat maakt dat de Wal grotendeels dus ook een soort vergiet is, in het zand zakt het water als een malle weg. Des te zorgvuldiger moeten we ermee om gaan. Grotendeels zei ik, want je kunt ook zomaar op een leemlaag zitten, een laag die water tegenhoudt. Die kunnen op allerlei dieptes en plaatsen voorkomen. De aanwezigheid van leem heeft heel wat steenbakkerijen doen oprichten op de Wal overigens.
Maar nu, de huidige realiteit. Daarin heeft de Wal steeds vaker te maken met langdurige droogte. Wij Nederlanders zouden onszelf niet zijn, willen we niet eeuwenlang overal waar het kon water hebben weg gemaald, ook van de Wal. Het stoomschip moet in het licht van de klimaatverandering echter in zijn achteruit en dat kost tijd zoals je weet uit de film Titanic. Terreineigenaren spannen zich de laatste jaren hard in om het tij te keren. Waar het kan worden waterlopen verondiept en gestuwd, denk bijvoorbeeld aan de Heiloop (’t Loopke) en ook worden de vennen zoals Grote en Kleine Meer toekomstproof gemaakt. Bossen worden omgevormd van plantages naar écht gemengd bos met meer loofbomen die minder water verdampen dan naaldbossen. Ik wil je er toch even op wijzen dat jij als Wal-bewoner ook iets kunt doen. Plaats bijvoorbeeld een regenton, koppel je hemelwater af op de tuin of haal tegels en gazon weg en maak plaats voor bomen. Alvast bedankt namens de Wal!
Dit was het weer.
Tot de volgende keer.
Met groet,
De Brabantse Veldganger