Wanneer wist je: ik ga een bedrijf beginnen?
Michel: “Dat moment was er niet echt. Ik ben gewoon begonnen. School was niet mijn ding. Mijn stiefvader zei: als je niet in de schoolbanken wil zitten, kom je bij mij werken. Maar ik moest wel een opleiding doen. Via reclame- en presentatietechnieken ben ik het vak ingerold. Ik deed mee aan een vakwedstrijd en won een aanmoedigingsprijs. Toen dacht ik: hier zit wel iets.”
Wat trok je zo aan in dat werk?
Michel: “Het maken. Met je handen werken. Grote folies aanbrengen op auto’s en gebouwen. Dat is geen kantoorbaan, dat is fysiek. En je ziet meteen resultaat. Als iets strak zit, dan zie je dat. Als het niet strak zit, ook.”
Je begon in 2001 voor jezelf, toch?
Michel: “Ja, 1 maart 2001. Ik was nog jong. In die tijd was zzp’er in deze branche niet heel gebruikelijk. Maar er was veel werk. Bedrijven namen grote opdrachten aan en belden mij om het uit te voeren. Ik werkte zes dagen per week. Soms tachtig tot honderd uur. Door die film Fast & Furious wilde iedereen geblindeerde autoramen. De straat stond hier vol met auto’s.”
Dat klinkt als een vliegende start.
Michel: “Het was hard werken, maar het liep. Ik ben begonnen in een kleine werkplaats onder mijn huis. Geen groot plan, geen investeerders. Gewoon doen.”
Perry, wanneer kwam jij in beeld?
Perry: “Wij kenden elkaar al uit het vak. Het is een klein wereldje. Ik was bedrijfsleider bij een signbedrijf waar Michel veel uitvoerend werk deed. Dan zie je hoe iemand werkt. Of hij kwaliteit levert en dat was zo.”
Wat maakte dat jullie samen verder gingen?
Perry: “Bij mijn vorige werkgever merkte ik dat ik toe was aan iets voor mezelf. Daarom ben ik een jaar als grafisch ontwerper op zzp-basis gaan werken. In die periode werkte ik veel samen met Michel, die al jaren zelfstandig werkte en steeds groter werd. Daaruit is uiteindelijk het idee ontstaan om het samen te doen.”
Michel: “Dat was in 2018. We hebben eerst rustig samengewerkt en daarna echt alles samengevoegd. Vanaf dat moment werd het bedrijf anders. Groter, professioneler.”
Wat veranderde er concreet?
Perry: “De taakverdeling. Ik zit meer op het grafische stuk en klantcontact. Ontwerpen, huisstijlen, meedenken met bedrijven. Michel zit meer op uitvoering en montage. Dat vult elkaar aan.”
Michel: “En we zijn gaan bouwen aan een team. Dat was nieuw. In het begin deed ik alles zelf. Nu werken we met zeven vaste mensen. Dat vraagt iets anders van je als ondernemer.”
Jullie staan bekend om jullie kwaliteit. Waar zit dat in?
Michel: “In alles. Als ik een auto beplak en ik zie een foutje, dan gaat het eraf en doen we het opnieuw. Dat is niet altijd leuk, maar het moet wel goed zijn. Als ik het zie, ziet de klant het ook.”
Perry: “Wij zeggen altijd: als wij beloven dat iets op een afgesproken dag klaar is, dan is het klaar. Dat lijkt logisch, maar dat is het niet overal.”
Michel: “We hebben bij andere bedrijven gezien hoe het niet moet. Leveranciers niet betalen. Projecten half doen. Denken dat je het al ver hebt geschopt en naast je schoenen gaan lopen. Dat wilden wij anders, gewoon hard werken en normaal blijven doen.”
Over hard werken gesproken: jullie doen meer dan alleen auto’s bestickeren.
Perry: “Veel meer. Complete huisstijlen ontwikkelen. Wagenparken. Gevelreclame. Raamfolie voor gebouwen. Veiligheidsfolie. We hebben bankgebouwen in België gedaan, scholen, zorginstellingen.”
Michel: “We hebben een vliegtuig gerapt. Een van de grootste kraanschepen ter wereld voorzien van signing. Een duikbootrapper uit Breda die wereldwijd vaart. Dat zijn projecten waarvan je denkt: hoe komen wij hier terecht?”
Hoe komen jullie daar terecht?
Michel: “Door lef. Gewoon bellen. Langsgaan. Zeggen: wij kunnen dit. En dan moet je het ook waarmaken.”
Perry: “En door consistent te zijn. We reageren snel. Klanten krijgen antwoord. Dat klinkt simpel, maar het is blijkbaar niet vanzelfsprekend.”
Ondernemen is niet alleen succes. Wat was jullie lastigste moment?
Michel: “We hebben een grote wanbetaler gehad. Naar de rechter gegaan, gewonnen, maar het geld kwam niet. Dat was een klap.”
Perry: “Maar je kunt niet blijven hangen in tegenslag. Je moet door.”
Michel: “Als ik ’s avonds de werkplaats afsluit, zet ik de knop om. Morgen is er weer een dag. Je kunt niet 24 uur per dag in de stress zitten.”
Jullie hebben meerdere crises meegemaakt: bankencrisis, corona.
Michel: “Tijdens de bankencrisis stonden wij bij Fortis in Brussel ramen te plakken terwijl daar paniek was. Wij hebben geen dag zonder werk gezeten.”
Perry: “Corona was spannend. Eén avond dachten we: dit wordt lastig. Maar scholen gingen dicht, dus wij konden juist aan de slag met renovaties. We hebben in die periode heel veel scholen gedaan.”
Is dat geluk of strategie?
Perry: “Onze branche is heel breed. We focussen niet op één type klant. Als bedrijfswagens minder worden, vullen andere opdrachten het op.”
Jullie hebben een team dat grotendeels uit vrouwen bestaat. Toeval?
Michel: “Dat is zo gegroeid. Administratie, ontwerp, werkvoorbereiding: daar zitten vrouwen. Wij vinden het belangrijk dat het hier een veilige werkomgeving is. Geen geschreeuw, geen bouwplaatscultuur.”
Perry: “We staan ook niet boven het team. Als het druk is, sta ik gewoon mee te snijden. Als er een vieze auto binnenkomt, pakt Michel de stofzuiger. We doen het echt samen.”
Wat drijft jullie na al die jaren nog?
Michel: “Het vak. Het maken. Dat je iets oplevert waar je trots op bent.”
Perry: “En het ondernemerschap. We werken niet voor dure auto’s maar omdat we het leuk vinden. Ik ga iedere dag met plezier naar mijn werk.”
Michel: “Vroeger werkte ik tot elf uur ’s avonds en elke zaterdag. Dat was nodig om te groeien. Nu proberen we meer balans te houden. Maar als ik ’s avonds nog ontwerp, is dat omdat ik het graag doe.”
Na 25 jaar, waar zijn jullie het meest trots op?
Michel: “Dat we er nog staan. Dat klanten aan de kwaliteit zien dat iets door ons gedaan is.”
Perry: "En dat we een bedrijf hebben gebouwd waar mensen graag werken. Dat we niet alleen vakwerk leveren, maar ook een geweldig functionerend team erachter hebben staan.”
Hoe kijken jullie naar de toekomst?
Perry: “We focussen op stabiel blijven. Groei is geen doel op zich, zolang we stabiel blijven draaien en ervoor kiezen om altijd te blijven doen wat we leuk vinden maak ik me geen zorgen.”
Tot slot: met wie zouden jullie zelf nog eens aan de keukentafel willen zitten?
Michel: “Als je het aan ons vraagt, mag die tafel eigenlijk best helemaal vol zitten.”
Perry: “Maar dan wel met mensen die iets toe te voegen hebben. Oplossingsgerichte mensen. Mensen met een visie, die net even anders denken dan de grijze massa.”
Michel: “Wij hebben zelf ook veel geleerd van mensen om ons heen. Van ouders, van ondernemers, van oudere mensen waar je een kop koffie mee drinkt en die ineens iets zeggen waarvan je denkt: daar zit wat in.”
Perry: “Dat zijn vaak de beste gesprekken. Niet per se met één beroemd persoon, maar gewoon met mensen waar je energie van krijgt en waar je iets van opsteekt.” [n]
DOOR SANNE BRUSSELAARS
