Weetjes van de Wal door de Brabantse Veldganger
Stikstof
Ik ga het toch doen, we kunnen er immers niet omheen op de Brabantse Wal. Dit keer ga ik het hebben over stikstof. Ben je ervan overtuigd dat het hele stikstofdossier onzin is, skip deze column dan vooral gauw, ik wil je tijd niet verspillen. Onze regio wordt geteisterd door dit dossier. Ik weet niet of het kabinet inmiddels een wondermiddel heeft gevonden maar ik ga er gemakshalve vanuit dat wanneer u dit leest de boel nog steeds aardig op slot zit. Maar waarom is dit nu juist hier zo’n probleem?
In een eerdere column zei ik al dat een samenspel van de aanwezige zand- en kleilagen, de Scheldedelta en het klimaat de Wal hebben gemaakt tot wat hij is. Je zou het kunnen beschouwen als een duinpakket, waardoor we eigenlijk te maken hebben met een hele schrale bodem. Door de tijd heen hebben allerlei vormen van natuur zich op basis van die arme bodem ontwikkelt, denk hierbij vooral aan stuifduinen, vennen en heide. Zo waardevol dat we ze zijn beschermen door ze als Natura 2000 aan te wijzen. Al die typen natuur hebben hun specifieke soorten aan kruiden, planten, insecten, vogels en andere dieren die op zichzelf weer allemaal afhankelijk van elkaar zijn. Ze zijn dus gebaad bij balans. Evolutie (of beter gezegd aanpassend vermogen) en successie (het feit dat natuur zich constant ontwikkelt) zijn moeder aarde natuurlijk niet vreemd. Als dat te snel gaat doordat er ergens een acute overdaad van ontstaat, dan wordt het systeem kwetsbaar.
Eigenlijk hebben we op de Wal hele stoere natuurtypen, allerlei levende wezens die zich op basis van een taai Sonja Bakker 2.0 dieet staande hebben weten te houden. Ze floreerden juist bij voedselschaarste, totdat er op hele korte termijn zich ineens een gigantisch fastfoodrestaurant opende. De McStikstof, voor het gemak, of de Stikstof King zo je wilt. Maar in plaats van dat onze natuur zich navenant vol vreet zegt het veel vaker, ik houd het hier niet meer uit. Simpel gezegd, we raken deze kwetsbare natuur die juist gedijt op armoe, door een overdaad aan voedsel kwijt. Let op, de kwestie is echt nog complexer dan dit maar hiermee hebben we de basis wel te pakken. Mooier kunnen we het niet maken…
Dit was het weer.
Tot de volgende keer.
Met groet,
De Brabantse Veldganger