Het echtpaar Meesters is zestig jaar in de echt verbonden
HOEVEN - Op 28 april was het echtpaar Niek Meesters (82) en Nel van Domburgh (80) zestig jaar met elkaar in de echt verbonden. Het huwelijk heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen en tot nu toe een achterkleinkind voortgebracht. Twee jaar geleden is het diamanten paar van de boerderij aan ’t Gors verhuisd naar een nieuwbouwwoning in de Houtwal. Daar werden ze door locoburgemeester Thomas Melisse van harte gefeliciteerd.
DOOR JOHAN WAGENMAKERS
Nel komt van de Oudlandweg en woonde zo’n vier kilometer van Niek vandaan. Ze is de tweede van in totaal negen kinderen. “Mijn oudere broer is inmiddels overleden, dus nu ben ik de oudste.” Niek is geboren en getogen ‘op ’t Gors’ en komt uit een gezin met zes kinderen. Tot zijn tachtigste heeft hij op dezelfde plek gewoond, gewerkt en geleefd. Bij het dansen in de Eratozaal in Roosendaal raakte het ‘aan’. “Daar reden we met het fietske met vriendinnen naartoe en was het altijd erg gezellig”, vertelt Nel. Niek vond Nel er leuk uitzien en langzamerhand bloeide de liefde op. “Dat groeit dan. We konden samen lekker dansen”, vervolgt Nel. “In die tijd trokken we met een grote vriendenclub op”, vult Niek aan.
Agrarisch ondernemer
Het huwelijk werd zowel voor de wet als voor de kerk op één dag gesloten. “We zijn door pastoor Kloeg in de Basiliek getrouwd.” De eerste anderhalf jaar van het huwelijk woonden ze in een huisje wat vrij was op het tuinbouwbedrijf van de ouders van Niek. “Daarna konden we de tuinderij overnemen en ruilden we van woning”, vertelt Niek. Tot aan hun vervroegde pensionering hebben ze samen het bedrijf geleid. “In het begin hadden we nog varkens, maar al snel zijn we naar fruit en vruchten overgestapt zoals appels, peren en aardbeien. Later werd het een vollegrondsgroente bedrijf. We waren zelfstandig agrarisch ondernemer en hadden allebei maar één baas: elkaar”, lachen ze uit volle borst.
Postzegel
Toen ze 60 respectievelijk 58 jaar waren zijn ze met de bedrijfsactiviteiten gestopt, maar bleven ze wel op de boerderij wonen. Twee jaar terug hebben ze de boerderij en grond verkocht aan de buren en zijn ze in een nieuwbouwwijk gaan wonen. “Van ’t Gors naar hier in de Houtwal was wel een grote stap. Dat was wel wennen voor mij hoor. Daar had ik ruimte en hoewel we hier ook een tuin hebben is dat voor mij meer een postzegel”, laat Niek zich ontvallen. “Ik vond het vanaf het begin heerlijk. Daar werd het véél te groot om bij te houden, zeker als je er ook nog eens alleen voor zou komen te staan”, meent Nel.
Skiën
Nel heeft altijd gevolleybald en bij meerdere verenigingen bestuursfuncties gehad. “Ik ben wel een organisatiemens, ja. Vanaf mijn twaalfde jaar heb ik gewerkt en na het stoppen van ons bedrijf wilde ik me nuttig maken en sociale contacten onderhouden. Zo ben ik al bijna 25 jaar vrijwilliger bij de dagopvang hier in Hoeven en kook ik onder meer voor die mensen.” Tijdens het bezoek wordt ze gebeld om collectante te worden voor de Nierstichting. “Daar heb ik ook ja opgezegd en dan doe ik deze wijk.” Niek was naast de tuinderij bezig met het fokken van veulentjes. “Eerst hadden we pony’s voor onze dochters, daarna wilde ik een paard voor mezelf. Tot mijn tachtigste heb ik gereden. Eerst op het paard en later met een koetsje. We hebben heel wat tochtjes gemaakt.”
Verre reizen
Vakantie beperkte zich in de zomer tot maximaal een week. “Met de kinderen naar Duitsland op berijdbare afstand van huis.” Bijzonder is dat ze op 40-jarige leeftijd nog skiën geleerd hebben. “Dat skiën was heerlijk. In de winter hadden we meer tijd. Jarenlang gingen we dan naar de bergen van Oostenrijk. De laatste keer was naar Winterberg in Duitsland, maar dat was maar een molshoopje.” Na hun pensionering hebben Niek en Nel heel wat verre reizen gemaakt. “We wilden wat van de wereld zien en zijn in Noorwegen, Afrika, Azië, Costa Rica, Indonesië en Thailand geweest”, sommen ze op. Niek heeft nog steeds zijn vaste adresjes waar hij de tuin onderhoudt. “Dat blijft leuk om te doen.”
Goede gezondheid
Gefeest is er voor de naaste familie, broers en zussen, buren en vrienden bij De Ontmoeterij in Etten-Leur. In voor- en tegenspoed waren ze er altijd voor elkaar. "We zijn gelukkig nog allebei in relatief goede gezondheid. Ik zou hem nu nog steeds niet graag missen. We waren het zeker niet altijd eens, maar met praten kom je er altijd uit”, zegt Nel tot slot.[n]