'Ik ben als enige nog over van mijn generatie'
ETTEN-LEUR - Op de dag na haar 100e verjaardag komt er nog steeds bezoek langs bij Corrie Reijnaars. Aan het raam van haar benedenwoning hangt het bord met ‘Corrie 100’. Binnen staan in de woonkamer op het dressoir tientallen verjaardagskaarten. “Ook van vrienden van ons, zo sociaal is mijn moeder,” vertelt haar dochter Anita. Hoewel de kring rondom Corrie steeds kleiner wordt, loopt de 100-jarige vrouw deze woensdagmiddag vrolijk achter haar rollator naar haar stoel om haar verhaal te doen.
DOOR MARLOES NIJLAND
Corrie heeft twee dochters, Willie en Anita, drie kleinkinderen en zeven achterkleinkinderen. “Vier generaties,” telt Corrie uit op haar vingers. “Ik moet mezelf natuurlijk wel meetellen,” lacht ze. Haar man is 41 jaar geleden overleden, net als veel familieleden van haar leeftijd. “Ik ben als enige nog over van mijn generatie,” geeft Corrie toe. “Ik sukkel nu wel een beetje. Ik ben gevallen en heb mijn pols gebroken, dat kun je nog zien, kijk.” Ze wijst op de bobbel bij haar pols. “Ook heb ik voor het eerst in mijn leven medicatie, vanwege mijn hart. Vorige maand kreeg ik het ineens benauwd en heb ik in het ziekenhuis gelegen. Ik heb in 99 jaar nog nooit pillen geslikt.” Haar dochter knikt. “Het is even zoeken naar de beste manier van innemen.” Naast haar zegt kleindochter Marlon, de dochter van Willie: “Je ziet dat ze niet gewend is om medicatie te nemen.”
Corrie verhuisde toen ze trouwde van Baarle-Nassau naar Etten-Leur. “Mijn man kwam hier vandaan. We hebben in een woning aan de Oude Bredaseweg gewoond, naast cafetaria De Baan. Daar zijn mijn dochters geboren. Dat huis is gesloopt. Etten-Leur is veel veranderd in al die jaren. Sommige plekken herken ik niet meer. Er is veel verdwenen uit het straatbeeld, zoals de bowling aan de Couperuslaan waar we vroeger veel gebowld hebben. Ik kom helaas niet meer zo makkelijk buiten, maar anders zou ik in het centrum gewoon verdwalen.” De volgende woning stond in de Burgemeester Berettastraat, waar Corrie ongeveer vijftig jaar woonde, voordat ze haar plek vond in de seniorenwoning. “Jij gaat hier niet meer weg, oma,” glimlacht Marlon.
Gedurende haar leven heeft Corrie nooit hoeven werken. “Mijn man heeft goed voor me gezorgd, dat mag wel gezegd worden. Ik heb niet stilgezeten hoor, mijn familie had me vaak nodig. Behangen, klussen, dat deed ik allemaal. En ik heb veel gereisd, binnen Europa, maar ook Egypte, Amerika, Turkije en Rusland. Zonder mijn man, hij hield niet van lange vakanties. Hij is één keer mee geweest naar Italië, maar dat was niets voor hem.” Terwijl ze een verhaal vertelt over die vakantie, merk je aan alles dat Corrie een sociale vrouw is. “Ze is graag onder de mensen,” vertelt Anita. “Ja, praten kan ik wel,” zegt haar moeder. “Commanderen kan ze ook,” klinkt het lachend uit de monden van Anita en Marlon. Na het overlijden van haar man werd Corrie lid van de KBO, nu Senioren Brabant-Zeeland. “Een buurman zei: kom Corrie, ga eens mee. Anders bleef ik maar alleen thuiszitten. Ik ging sjoelen en bingoën, en heb dertien jaar in het bestuur gezeten nadat ik ervoor werd gevraagd. Ik ben nog steeds lid. Zo blijf ik op de hoogte.”
En het geheim van 100 jaar worden? “Die vraag is al veel gesteld,” lacht Marlon. Toch heeft Corrie er wel een idee bij: “Ik heb altijd zoutloos gekookt en gegeten. Ja, geen zout en zoet. Dat advies wil ik jullie wel meegeven.” Marlon: “En wat zeg je ook altijd, oma?” Haar antwoord: “Je moet doen waar je zin in hebt.”
Op haar verjaardag, dinsdag 21 april, kreeg Corrie de burgmeester op bezoek (“wat een lief mens is dat”). “Ik ontving ook een brief en foto van de koning, hoe vind je dat?” Anita knipoogt: “Maar zelf een kroontje opzetten wil ze niet.”
Afgelopen zaterdag vierde Corrie haar verjaardag met zo'n 45 gasten in café The Butler.[n]