'Het zijn vooral omstanders die hulpverlening bemoeilijken'
SINT WILLEBRORD - Tijdens de jaarvergadering van EHBO-vereniging Sint Willebrord werden onlangs zeven jubilarissen in het zonnetje gezet. Eén van deze jubilarissen spande de kroon, te weten Ad Verhees (79) uit Hoeven. Hij ontving uit handen van voorzitter Wil van de Luijtgaarden en secretaris Koosje van Peer-Konings het Gouden Bondskruis Eerste Klasse. Een unicum bij de EHBO, er zijn ook maar weinig leden die al zestig jaar Eerste Hulp Bij Ongevallen verlenen.
DOOR CORINE ROKS
“Het is voor het eerst in de geschiedenis van EHBO Sint Willebrord dat deze erespeld wordt uitgereikt,” aldus het bestuur. Terug in de tijd; het is 1966 als Ad voor zijn examen zwemonderwijs zijn EHBO-diploma haalt. “Zonder dit diploma kon ik geen examen doen.” Hij sloot zich aan bij een EHBO-vereniging binnen het Markiezaat. Gedurende zijn militaire dienst kreeg hij vrijstelling om de oefenavonden bij te wonen. In 1970 krijgt hij een aanstelling bij Bosbad Hoeven, zoals Waterspeelpark Splesj destijds heette. “Als zwemonderwijzer en plaatsvervangend bedrijfsleider. Het begin van het seizoen stond in het teken van oefeningen als reanimatie, verbandleer en het verzorgen van wonden met het oog op de speeltuin.”
High
“Eerste hulp bij hartstilstand, verdrinking en ongevallen in de speeltuin heb ik daar verleend. Ooit haalden we een drenkeling uit het water die we langdurig moesten reanimeren. Uiteindelijk belandden we zelf ter observatie in het ziekenhuis. We waren high geworden van de genotsmiddelen die het slachtoffer had genuttigd. Het liep allemaal goed af, ook met de man in kwestie.”
Dat het ook anders kan verlopen, weet Verhees maar al te goed. “Een jongetje van tien, ook een drenkeling. Het heeft me diep geraakt,” waarna er een stilte valt. “In die tijd had je nog geen slachtofferhulp, je moest deze traumatische gebeurtenis zelf zien te verwerken.”
In 1983 wordt Ad lid van EHBO-vereniging Sint Willebrord. “Na Bergen op Zoom, Hoogerheide en Hoeven kwam ik in Sint Willebrord terecht. Het voelde als een warm bad, leuke mensen waar ik goed mee kon en kan samenwerken.”
Ontwikkeling
De meest bijzondere ontwikkeling binnen de EHBO vindt Ad de reanimatie: “In mijn beginjaren werd het slachtoffer op de buik gelegd en moest je al zittend over het slachtoffer heen op zijn of haar schouders drukken. Een immens verschil met de huidige techniek.” Hulpverleners hebben geen BIG-registratie, in tegenstelling tot medici. Vandaar dat het een enkele keer voorkwam dat hij een slachtoffer met een ‘reanimeer me niet’-penning toch reanimeerde. Als EHBO’er kreeg Ad te maken met slagaderlijke bloedingen, oogletsels en verslikking. Eén geval staat hem nog erg bij: “Een bijensteek in een tong. We hebben 112 gebeld voor advies en hulp. We kregen de opdracht om de tong buiten de mond te houden. Zo zaten we te wachten op de ambulance.”
Het zijn vooral omstanders die de hulpverlening bemoeilijken. “Ze gaan zich ermee bemoeien”, weet Ad uit ervaring. Een bedankje richting hulpverlener is zeldzaam. “Na behandeling ben ik als echte EHBO’er ondergedoken in de anonimiteit. Zeker na de invoering van het privacybeleid richting slachtoffers.”
Ad is een graag geziene EHBO'er op evenementen. Gehuld in zijn witte jas heeft hij al heel wat hulp verleend. Zijn vaste maat hierbij is Adrie de Rooy. "Evenementen met EHBO'ers worden steeds schaarser. Tegenwoordig is men verplicht om bij grote activiteiten gespecialiseerde bedrijven in te zetten, evenementen met een zogenaamd hoog risico profiel.”
Er wachtte tijdens de uitreiking van de erespeld nog een verrassing voor Ad; hij werd benoemd tot erelid van de Willebrordse EHBO-vereniging, waarvan zijn vrouw Els en naaste familie getuige waren. [n]