'Ruim twintig jaar hadden we onze vaste stek op Renesse'
SINT WILLEBRORD - Het was in het café van Pietje Albers waar Henk van Nijnatten uit Hoeven wel heel veel interesse toonde voor de jonge Joke Vissenberg uit Sint Willebrord. Uiteindelijk zwichtte zij voor zijn avances en werden ze een stelletje. Na anderhalf jaar verkering gingen ze voor het boterbriefje. Nu, zestig jaar later, vieren zij hun diamanten huwelijk op hun vertrouwde adres aan de Noorderstraat op Willebrord.
DOOR CORINE ROKS
“De eerste vier jaar woonden we in bij mijn ouders. Daar werd al spoedig onze zoon Johan geboren. Op de grond ernaast bouwden we dit huis,” geeft mevrouw (77) inleidend aan.
Betonbouw
Henk (81) werkte in de bouw: “Als timmerman, ik maakte vooral bekistingen voor de betonbouw.”
Joke zorgde voor hun zoontje Johan en runde het huishouden. Pas toen hij wat ouder was, ging zij voor een baan buitenshuis. “Bij Baartmans, waar ik jaren heb gewerkt. Het was handig dat mijn ouders naast ons woonden, er was altijd iemand thuis om Johan op te vangen. Hij voelde voor mijn ouders als een eigen zoon.”
Vriendinnen
De rol van huisvrouw was en is goed aan Joke besteed. “Ik poets heel graag, noem het maar een hobby. Ondertussen houdt Henk de tuin op orde. Een bezoekje aan vriendinnen sla ik niet over, zo spreken we elke zaterdagochtend af tijdens de weekmarkt op het Emmausplein. We drinken dan gezamenlijk koffie en kletsen gezellig bij.”
Henk wist niet alleen Joke aan de haak te slaan, ook binnenwatervis als voorn en brasem hengelde hij als de beste binnen. “Als lid van Hengelsport Vereniging Hoeven, ‘Geduld vangt Vis’, waar mijn pa destijds voorzitter was. Ik nam geregeld deel aan concoursen. Dan visten we met zo’n veertig á vijftig man in de regio, zoals Dordrecht, Steenbergen en Zundert.”
Henk beheerste de kneepjes van het vak, en keerde vaak huiswaarts met de hoofdtrofee. Zijn geheim: “Vooral feeling en het juist voer. Ik stelde dat zelf samen, van de ingrediënten kneedde ik bolletjes voor aan de haak. De lengte van de vis gaf de doorslag, die visser werd de nummer 1. Na de meting werden zij teruggeplaatst." Regelmatig gooide hij een hengel uit met zijn zoon Johan. “En mijn kleinzoon, die vond de hengelsport ook leuk.”
Meisje
Joke en Henk zijn opa en oma van Henrico en Jovani. “En sinds een jaar hebben we een achterkleinkindje, Féline. Zij is ons prinsesje,” glundert oma als zij haar foto toont. “Ik ben voornamelijk opgegroeid tussen broers, heb zelf een zoon en twee kleinzonen. Zo leuk dat we nu een meisje in de familie hebben.”
Met regelmaat stapt Henk nog op de racefiets. “Vroeger fietste ik bij De Pop in Sprundel en deed mee aan grote rondes in België en Luxemburg.
Nu fiets ik nog steeds, een rit van zo’n 50 kilometer. Meestal alleen of ik moet onderweg een bekende tegenkomen.”
Stacaravan
De vakanties van het jonge gezin stonden in het teken van een dagje weg in eigen land. Later met Johan, schoondochter Jolanda en hun gezin maakten ze reizen binnen Europa, gevolgd door Zeeland. “Ruim twintig jaar lang zijn we afgereisd naar onze vaste stek op Renesse. Daar stond onze stacaravan,” vult mevrouw aan. Op deze woensdag, 15 april 2026, kunnen passanten niet om de trouwfoto uit 1966 heen. Burgemeester Marjolein van der Meer Mohr krijgt een warm welkom met koffie en toepasselijk gebak. Net zoals de visite die in de loop van de dag langskomt om het echtpaar te feliciteren.
Deze bijzondere dag wordt nog dunnetjes herhaald. "Met een etentje en een borrel voor de familie. Neven en nichten zijn ook genodigd, onze Johan is close met hen opgegroeid. Het is leuk ze allemaal weer bij elkaar te zien.” [n]