Ze doen het niet voor de eer, maar kregen die nu toch: Pluimen voor Bergse vrijwilligers

BERGEN OP ZOOM - In het oude stadhuis van Bergen op Zoom werden vrijdag vrijwilligers in het zonnetje gezet die zich belangeloos inzetten voor de samenleving. Met de uitreiking van de Pluim kregen zij erkenning voor hun verbindende bijdrage aan de stad en haar inwoners. 

Wie het nieuws volgt, krijgt misschien de indruk dat de wereld bijna vergaat en dat je daarbij alleen staat. Wie afgelopen vrijdagmiddag in het oude stadhuis van Bergen op Zoom was, weet wel beter: er zijn genoeg mensen die zich energiek en vrijwillig inzetten voor een betere wereld. Of in elk geval een beter stukje Bergen op Zoom. Zij doen dit doorgaans in bescheidenheid en blijven liever op de achtergrond.
Maar nu werden ze, voor één keer, in de schijnwerpers gezet!

Voor die bescheiden Bergse vrijwilligers is drie jaar geleden de Pluim bedacht: een teken van waardering (een speldje en een oorkonde) dat de ontvanger moet doorgeven aan iemand van wie hij of zij vindt dat die ook een pluim heeft verdiend. Die geeft op zijn beurt de pluim weer door, enzovoort. De vijf pluimen die vorig jaar januari werden uitgezet, zijn zo bij twintig mensen terechtgekomen. Zij ontvingen een bos bloemen, nadat burgemeester Margot Mulder hen had bedankt voor hun inzet en hun verbindende bijdrage aan de samenleving.
Daarna deelde de burgemeester, voor de derde keer alweer, vijf nieuwe pluimen uit: de eerste van 2026.

“Ik was enorm verrast toen ik hoorde dat ik een Pluim had gekregen!”, vertelt Rob Franssen. Hij onderhoudt op persoonlijke titel een aantal wandelroutes.
“Ik heb ooit eens een lintje gekregen, en zo nog wat speltjes en vlaggetjes. Ik vond het eigenlijk wel goed zo,” vervolgt hij lachend. “Maar zo is die Pluim natuurlijk bedoeld: als iets onverwachts.”

Eveline van Elzakker richtte vorig jaar cadeauwinkel De Vondst op in Halsteren. Hier maken vrijwilligers unieke geschenken van afgedankte spullen. Het gaat daarbij niet alleen om de creatieve cadeaus, maar ook om de inmiddels twintig vrijwilligers die dankzij het werk in de winkel onder de mensen komen en er zo weer bij horen.
“We draaien nu bijna een jaar en het loopt steeds beter,” vertelt Eveline. “We blijven nog wel even doorgaan zo!”

Dick Luijkx komt uit Lepelstraat. Hij staat er wat onwennig bij; al die aandacht hoeft van hem niet zo. De Lepelstraatse Boys, het Groen Gras Festival, de kindermiddag met carnaval en bouwclub ’t Martje – daar gaat het hem om.

“Ik kom uit Tholen!” lacht Liesbeth Romeijn. “Maar goed, ik werk in Bergen op Zoom. Die Pluim was een complete verrassing. Ik zou graag weten wie mij heeft voorgedragen!”
Liesbeth geeft gratis voetverzorging aan daklozen. Zijn deze mensen niet beter geholpen met een bord lekker eten?
“Deze mensen zijn met alles geholpen!” zegt ze fel. “We zien ze liever niet. Ze staan letterlijk buiten de maatschappij; hun voeten dragen al hun lasten. Een stukje voetverzorging maakt hun leven misschien iets draaglijker.”

Saar Raaijmakers is met haar achttien jaar veruit de jongste Pluimdrager ooit. Een ontmoeting met een meisje uit Syrië zette haar aan het denken over de kansen die (jonge) mensen krijgen in hun leven.
“Die zijn niet gelijk,” zegt ze hierover. “Ben je geboren en getogen in Nederland, dan kun je alle kanten op. Ben je gevlucht uit bijvoorbeeld Syrië, dan ligt dat anders. En dat is niet oké.”
Ze sprak zich hierover uit op haar school, RSG ’t Rijks, tijdens de Vrede-rede en bij de opening van de expositie Domein van de Zeeridder in het Markiezenhof.

Hoe is het om hier de jongste te zijn, tussen al die volwassenen?
“Dat doet me niks,” zegt Saar. “Ik wil graag een voorbeeld zijn voor mijn leeftijdsgenoten, ze inspireren ook iets voor anderen te doen. Daarvoor hoef je niet te wachten tot je een volwassen leven leidt.”

En naar wie gaat de volgende Pluim? Alle gepluimden blijken daar al over te hebben nagedacht, al houden ze het antwoord nog even voor zich.