De taal van de liefde
Een Nederlander die verkering krijgt met een Poolse dame. Daar gaat deze column over.
Even vooraf: ik vind Polen een prachtig land, met vooral vriendelijke, gastvrije en hardwerkende mensen. Het woord ‘tegenpolen’ komt dus niet in mijn woordenlijst voor. Ik ben in het verleden meerdere malen in diverse delen van Polen geweest. Een prachtig land!
De Poolse taal is echter wél een probleem voor mij. Eén woord vind ik écht belangrijk, en dat is het woord ‘Proost’. In het Pools is dat ‘Na zdrowie’. Ik zeg gewoon: naas-drovje.
Maar nu ter zake: dit verhaal gaat over Peter… (uit Bergen op Zoom) en Nadia, een Pools meisje. Ze werden verliefd en uiteindelijk ging de Bergenèèr Peter met z’n Pools meske trouwen! Peter was en is een eigenwijze vent, en Nadia ’n bescheiden en hardwerkend Poolse dame. De familie van Peter was in ’t begin héél bang of ’t ooit wat zou worden tussen die twee. Peter vertelde me een keer, toen Nadia voor de eerste keer bij Peter thuis kwam eten, dat zijn vader aan Nadia vroeg: “Luste gij ’n errepel meske?” Dat verstond Nadia natuurlijk niet, maar Peter legde haar toen uit wat ‘errepels’ zijn. Na ruim 4 jaar verkering zijn Peter en Nadia getrouwd. Niet in Polen, maar in Bergen, want Nadia heeft het heel erg naar haar zin in Bergen. Ze is dus ‘grensoverschrijdend’, maar dan in de goede betekenis van het woord, en… ze spreekt al beter Berregs dan Peter Pools. Ik zei op hun trouwdag tegen Peter: “wees maar zuinig op jouw Poolse schatje!” Ik hoop dat jullie ’n heel mooi gezinnetje krijgen en van elkaar blijven genieten”. Nadia werkt thuis heel hard en ook op haar werk, en ze zorgt ook goed voor Peter. Poetsen kan ze ook heel goed, behalve de Bergse Plaat, en………….. ze houdt ook van dweilen, dus heeft ze het in Bergen extra naar haar zin. Zo kan het gaan in het leven. Liefde kent geen grenzen. [n]