Jullie verhaal begint eigenlijk met muziek. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Jolanda: “Via een bandje, grappig genoeg. Het heeft bij ons altijd met muziek te maken gehad. Ik woonde toen nog in Zeeland en in de buurt speelde tijdens Koninginnedag een band uit Bergen op Zoom. Ik dacht meteen: hé, leuk, misschien ken ik die bandleden wel.”
Jörgen: “Maar dat viel tegen. Het waren allemaal jongere gasten.”
Jolanda: “Ja, klopt. Maar we vonden het wel een leuk bandje. En toen ze een paar weken later bij ons in het dorp speelden, nodigden we een paar van de bandleden uit op de afterparty bij ons in de tuin.”
Jörgen: “Daarna verloren we elkaar weer een beetje uit het oog. We hadden elkaar nog wel op Hyves.”
Jolanda: “Toen mijn relatie over was, veranderde ik mijn status op Hyves en dat viel blijkbaar op.”
Jörgen: “Toen dacht ik: daar moet ik iets mee.”
Jolanda: “Ik vroeg vervolgens waar zijn volgende optreden was. Ik ben gaan kijken, heb nog geholpen met opruimen en daarna gingen we een drankje doen bij café de Schorre in Bergen op Zoom.”
Jörgen: “Halverwege het tweede rode wijntje hadden we allebei wel door dat hier iets meer gebeurde.”
Hoe groeide dat vervolgens uit tot een onderneming?
Jörgen: “Dat ging eigenlijk heel organisch. Jolanda werkte als zelfstandig re-integratiecoach en ik werkte toen nog als accountmanager. We speelden beiden in bandjes. Jolanda zong en Jörgen was toetsenist, maar we zaten nooit samen in één band”
Jolanda: “Toen er een toneelproductie kwam waarbij ik gevraagd werd om te zingen, vroegen ze of ik toevallig een pianist kende. Nou, die kende ik wel.”
Jörgen: “Ik dacht eerst nog: we gaan toch niet als ‘Gert en Hermien’ samen op een podium staan?”
Jolanda: “Maar goed, we zouden het bij wijze van uitzondering één keer doen.”
Jörgen: “Dat werden meteen zeven voorstellingen.”
Wanneer viel het kwartje dat hier écht een bedrijf in zat?
Jolanda: “Eigenlijk al vrij snel daarna. Vanuit die voorstellingen kwamen weer aanvragen.”
Jörgen: “Een oud-klasgenoot van mij ging trouwen en vroeg of wij daar muziek wilden verzorgen. Dan zeg je natuurlijk geen nee.”
Jolanda: “En zo groeide het steeds verder. Overal waar we speelden, ontstonden weer nieuwe contacten.”
Jörgen: “In het begin deden we vooral achtergrondmuziek. Ballads en easy listening. Mensen moesten nog wel gewoon met elkaar kunnen praten.”
Jolanda: “Dat was juist onze kracht.”
Jörgen: “We kwamen allebei uit bandjes met heel ander soort muziek. Kroegen, feesttenten, rockmuziek. Maar toen we liedjes gingen uitkleden tot kleine akoestische versies, merkten we ineens hoeveel emotie daarin zat.”
Dus jullie gingen bewust een andere kant op dan de standaard coverband?
Jörgen: “Ja, absoluut. Wij merkten dat er juist behoefte was aan sfeer in plaats van volume.”
Jolanda: “En toen ontdekten we eigenlijk een niche: live achtergrondmuziek. Recepties, netwerkbijeenkomsten, diners, huwelijken… overal werkte dat, en nog steeds.”
Wanneer ontstond het idee achter het persoonlijke Luizterverhaal?
Jolanda: “Dat begon in 2014 tijdens een cultureel evenement, De CultuurCarrousel in Bergen op Zoom, wat georganiseerd werd door de Lions. We kregen twintig minuten podiumtijd en ik dacht: alleen liedjes spelen is te vlak.”
Jörgen: “Toen kwam Jolanda ineens met het idee van een muzikale levensloop.”
Jolanda: “We speelden op geboortes, huwelijken, verjaardagen en uitvaarten. Als je die momenten achter elkaar zet met muziek erbij, krijg je eigenlijk een heel mensenleven.”
Jörgen: “Ik zag dat idee eerlijk gezegd totaal niet zitten.”
Jolanda: “Hij vond het echt stom.”
Jörgen: “Ja, want zij wilde steeds maar een klein stukje van een liedje spelen. Ik dacht alleen maar: mensen zitten nét lekker in dat nummer en dan stoppen we alweer.”
Jolanda: “Maar op het podium gebeurde iets bijzonders.”
Jörgen: “We zagen letterlijk stoere mannen tranen wegvegen.”
Jolanda: “We kregen drie keer een staande ovatie. Toen dachten we: hier zit iets in.”
Maar het was toen nog niet persoonlijk?
Jörgen: “Nee, eerst was het nog een algemeen verhaal.”
Jolanda: “Tot iemand vroeg: ik word 65, kunnen jullie zo’n verhaal maken over míjn leven?”
Jörgen: “Toen keken we elkaar echt aan.”
Jolanda: “En we realiseerden ons: we kunnen dit volledig op maat maken.”
Jullie komen daardoor ook op heel emotionele momenten terecht.
Jolanda: “Ja, absoluut. Soms op de mooiste momenten van iemands leven, soms op de moeilijkste.”
Jörgen: “Dat maakt het werk ook zo bijzonder.”
Uitvaarten zijn dan misschien wel het meest intense onderdeel?
Jörgen: “Dat begon eigenlijk door mijn vader. Hij was ziek en zei: als ik overlijd, willen jullie dan zo’n verhaal vertellen op mijn uitvaart.”
Jolanda: “Dat hadden we nog nooit gedaan, dus het was heel spannend’.
Jörgen: “Maar de impact daarvan was enorm. Mensen waren compleet geraakt.”
Jolanda: “Mensen vertelden dat ze het zo mooi vonden en vergaten bijna om Jörgen te condoleren.”
Toch klinkt er in jullie verhalen veel optimisme door.
Jolanda: “Dat is ook bewust. We gaan het niet mooier maken dan het is, maar we leggen wel het accent op het positieve. Op een uitvaart kijken wij juist naar wat iemand allemaal heeft betekend in zijn leven.”
Jörgen: “Dus bij ons klinken er op een uitvaart niet alleen maar uitvaartliedjes. Als iemand helemaal gek was van Born to be Wild, dan verwerken we dat gewoon.”
Jullie hebben ook flinke tegenslagen gehad als ondernemers. Hoe hebben jullie die periodes doorstaan?
Jörgen: “Door gewoon dóór te gaan.”
Jolanda: “We hebben echt moeilijke periodes gehad. Toen ik nog als re-integratiecoach werkte, ging mijn opdrachtgever bijna failliet terwijl er nog een enorm bedrag openstond. We hadden nog kleine kinderen, de wasmachine ging stuk en hadden net grote investeringen gedaan in ons bedrijf in opbouw.”
Jörgen: “En een paar jaar later kwam natuurlijk corona.”
Jolanda: “Dat was echt een klap.”
Jörgen: “Vrijwel alles viel stil en we vielen ook nog eens buiten allerlei regelingen.”
Veel ondernemers klapten toen dicht. Jullie niet.
Jolanda: “Nee, wij dachten vooral: wat kan er nog wel?”
Jörgen: “Dus gingen we online verhalen maken. Livestreams. Video’s.”
Jolanda: “Met Moederdag stonden we letterlijk op straat onder een balkon een verhaal te vertellen.”
Jörgen: “Dat zit gewoon in ons karakter. Onze lijfspreuk is: Impossible is nothing.”
Waar komt dat optimisme vandaan?
Jolanda: “Omdat je met boos blijven of blijven stampvoeten nergens komt.”
Jörgen: “En omdat wij door ons werk ook heel veel perspectief krijgen.”
Jolanda: “We horen zoveel verhalen van mensen die écht heftige dingen hebben meegemaakt. Dat helpt je relativeren.”
Wat drijft jullie uiteindelijk het meest?
Jörgen: “Verbinding.”
Jolanda: “Mensen raken elkaar soms kwijt. Iedereen leeft snel.”
Jörgen: “En wij proberen mensen juist weer even stil te laten staan bij de kern van het leven.”
Jolanda: “Dat kan op een huwelijk zijn, maar net zo goed op een uitvaart of een bedrijfsjubileum.”
Jörgen: “Wij zeggen weleens: wij mogen met liefde van anderen strooien.”
Veel mensen hebben jullie toch al wel een keer gezien?
Jolanda: “Het is heel grappig dat als mensen ons van een bruiloft kennen, denken ze dat we alleen op bruiloften verhalen vertellen. En als mensen ons van uitvaarten kennen, denken ze dat we alleen uitvaarten doen.”
Jörgen: “En dat terwijl we juist op veel meer verschillende gelegenheden staan, waar mensen voor bij elkaar komen. Verjaardagen, bedrijfsjubilea, huwelijksjubilea, het afscheid van een directeur, congressen, herdenkingen en ga zo maar door…’
Jolanda: “Eigenlijk kunnen wij over elk memorabel moment in het leven een Luizterverhaal vertellen.”
Hoe ziet de toekomst van Luizter eruit?
Jolanda: “We willen dit vooral zo lang mogelijk blijven doen.”
Jörgen: “En we denken ook dat de behoefte eraan alleen maar groter wordt.”
Jolanda: “Juist in deze tijd.”
Jörgen: “Alles polariseert. Iedereen staat tegenover elkaar. Wij proberen juist een soort tegengeluid te zijn.”
Tot slot: met wie zouden jullie zelf nog eens aan de keukentafel willen zitten?
Jörgen: “Steve Jobs of Nelson Mandela.”
Jolanda: “Voor mij Gandhi, Martin Luther King of Nelson Mandela. Mensen die écht iets positiefs hebben veranderd.”
Jörgen: “En Stef Bos.”
Jolanda: “Ja, absoluut Stef Bos. Die man schrijft fantastische liedteksten. Hij is eigenlijk een filosoof.” [n]
DOOR SANNE BRUSSELAARS
