De moeder van Jacco Verhaeren
Toen Jacco Verhaeren er als tiener voor koos om aan het CIOS te studeren, wist hij al dat hij zwemcoach wilde worden. Dat terwijl de sport in Nederland nog totaal niet op de kaart stond. Daar bracht Jacco samen met topsporters zoals Pieter van den Hoogenband en Ranomi Kromowidjojo verandering in. “Toen duidelijk werd dat Jacco zwemcoach wilde worden, heb ik nooit gedacht dat het hem niet zou lukken,” vertelt moeder Corrie (77). “Maar het grote succes en alle Olympische medailles had ik nooit kunnen voorspellen.”
Corrie en Jac Verhaeren wonen al hun hele leven in Rijsbergen. In het dorp groeiden ook hun twee zonen op: Henk en Jacco. Al op zeer jonge leeftijd ontdekte Jacco zijn passie voor de zwemsport. Het bracht hem als coach zeven keer naar de Olympische Spelen. Dat terwijl Corrie en Jac van origine niets met de sport hadden.
Waar komt Jacco’s liefde voor het zwemmen vandaan?
“Bij ons in de straat besloten de buren van een paar huizen verderop om een zwembad aan te leggen. Dat wilden ze graag delen met de buurt, dus we gingen daar graag met Henk en Jacco naartoe. Waar Henk toch veel aan de rand bleef staan, zwom Jacco al snel over de bodem. Jacco kon bijna eerder zwemmen dan lopen. Dat terwijl het niet iets is wat wij bewust hebben gestimuleerd. We hadden beiden geen bijzondere voorliefde voor de zwemsport, het kwam op ons pad.
Heeft Jacco ooit de ambitie gehad om zelf topsporter te worden?
“Eigenlijk niet. Op de recreatieve zwemclub in Zundert zagen ze al wel zijn talent. Maar hij bleef graag bij de gezellige club.”
Corrie laat een krantenartikeltje zien uit 1983. Het gaat over de nachtzwemmarathon in Roosendaal. Jacco doet er namens zwemvereniging de Wildert in Zundert aan mee. Hij wordt in het artikel omschreven als de beste van zijn team. ‘de Co zwemt maar liefst 24 banen van 50 meter in een kwartier’, staat er geschreven.
“Toen hij eenmaal wist dat hij naar het CIOS wilde gaan, is hij bij een zwemclub in Breda gegaan. Daar werden serieuze wedstrijden gezwommen.
Hoe kwam het CIOS op zijn pad?
“Henk moest zich op een gegeven moment gaan oriënteren op een vervolgopleiding. Tussen alle folders zat ook een folder van het CIOS. Jacco zag dat en wist meteen zeker: Dit wil ik gaan doen. En dan wilde hij niet werken op een middelbare school, maar met topsporters. Jacco wilde werken met mensen die er echt zin in hebben. En zo geschiedde. Hij ging naar het CIOS om zwemcoach te worden. Dat terwijl CIOS helemaal geen cursus gericht op het zwemmen aanbood. Die kwam er pas toen Jacco daar zelf schriftelijk een verzoek voor deed.”
“Later heb ik zijn oude leraar van toen nog gesproken. Dat was toen Jacco naar Australië vertrok om bondscoach te worden. Hij zei toen tegen mij: ‘Het CIOS heeft Jacco opgeleid tot zwemcoach. Maar nu is Jacco en alles wat hij ons geleerd heeft de basis waarmee wij nieuwe zwemcoaches opleiden.’”
Coaches staan soms bekend als de mensen die staan te ‘schreeuwen’ langs de kant. Is Jacco zo dominant?
“Nee, absoluut niet. Jacco is altijd een heel makkelijk en doorsnee kind geweest. Hij was heel netjes en geordend. Ook toen hij als trainer begon te werken werden zijn trainingsschema’s zorgvuldig in een schriftje genoteerd. Hij is absoluut geen schreeuwer, en staat niet graag op de voorgrond.”
“Ik denk dat de kracht van Jacco juist is dat hij met heel veel mensen overweg kan. Hij luistert naar mensen en zal nooit schreeuwen of een sporter tot iets dwingen. Maar tegelijkertijd heeft hij zijn zegje wel klaar. Er zijn heus mensen geweest die dachten dat hij niet hard genoeg was om een goede coach te zijn. Maar ik had die gedachte niet. Ooit las ik over hem de krantenkop: Succes zonder gescheld of geschreeuw. Dat vond ik mooi om te lezen. Dat past bij Jacco.
In 1996 ging Jacco voor de eerste keer naar de Olympische Spelen. Hoe heb je dat beleefd?
“Het Nederlandse zwemmen zat op dat moment in een diep dal. Maar het lukte Jacco en zijn pupillen om dat te veranderen. Hij ging met een piepjonge Pieter van den Hoogenband naar de Spelen. En ook langeafstandszwemster Kirsten Vlieghuis ging mee. “
“Jacco maakte toen een weddenschap. Hij zei: Als iemand een medaille wint, dan scheer ik mijn hoofd kaal. Zo ver weg leek het halen van een medaille toen. Maar het lukte Kirsten wel. Zij behaalde brons. Dus daar ging de prachtige krullenbol van Jacco, haha.”
“De Olympische Spelen zijn voor ons altijd enorm spannend geweest. We keken iedere wedstrijd. Jac vond het vaak zo spannend, dat hij liever gewoon even weg liep tijdens de wedstrijd. Hij hoorde later de uitslag wel. We hebben natuurlijk prachtige momenten meegemaakt. Het goud van Pieter van den Hoogenband. Het goud van Ranomi Kromowidjojo. En de dames estafetteploeg niet te vergeten. De ploeg heeft meerdere keren goud behaald en meerdere medailles. Het is te veel om op te noemen."
Jacco werd toen ook echt landelijk bekend. Merkte je dat?
“We werden er natuurlijk wel vaker op aangesproken. Maar mensen waren vooral gewoon enthousiast, dus dat is alleen maar leuk. Krantenknipsels werden in de brievenbus gestopt. Vaak zeiden mensen: Je bent vast heel trots! Natuurlijk zijn wij trots in de goede zin van het woord. Maar waar ik vooral blij mee ben, is dat Jacco goed in zijn vel zit. Dat hij mag doen waar zijn passie ligt. Dat wens je toch iedereen.”
Jacco werd gevraagd als bondscoach van Australië en verhuisde daarvoor met zijn gezin naar de andere kant van de wereld. Hoe was dat voor je?
“Dat zagen wij niet aankomen. Dus dat was natuurlijk even wennen. Maar we zijn altijd blij geweest voor Jacco en zijn gezin. Ik heb er meer aan dat zij aan de andere kant van de wereld heel gelukkig zijn, dan dat ze in de straat wonen en dat het niet goed met ze gaat. Ik kan oprecht zeggen dat ik het ‘niet’ erg vond dat ze vertrokken. Het was hun gegund. Ook wij hebben er een mooie reis naar Australië aan overgehouden. Het is een prachtig land waar wij anders nooit geweest zouden zijn. Het is heel fijn te weten en gezien te hebben hoe zij daar leefden en woonden.”
“Bovendien wisten we dat ze ook weer terug zouden komen. En iedere winter verbleven ze zes weken in hun eigen huis in Eindhoven. De definitieve terugkomst zou eigenlijk na vier jaar zijn, maar het werden er zeven. Het is fijn dat Jacco, Janneke en onze kleinzoons (de oudste was zestien in hun laatste jaar in Australië) nu gewoon hun leven hebben in Nederland.”
Jacco werkte na zijn tijd in Australië onder andere nog als zwemcoach in Duitsland en Frankrijk. Maar daarna maakte hij ineens de stap naar de wielersport en ging hij aan de slag bij Visma - Lease a Bike. Was dat voor jullie een grote verrassing?
“Ik ben ontzettend blij dat Jacco deze kans heeft gekregen. Hij houdt van het zwemmen en heeft er geweldige dingen mee mogen beleven. En blijft dat nog steeds doen. Het is een ontzettend mooie uitdaging dat hij nu de ervaring die hij heeft opgedaan in het naar de top brengen van mensen mag gebruiken in een andere topsportomgeving. En of dat werkt, dat mag hij bij Visma - Lease a Bikenu gaan laten zien.”
“En ook voor ons is het leuk. Iedere keer als Jacco bij ons thuis is, stel ik ontzettend veel vragen over de wielersport. Ik moet er alles nog over leren. Dat is ontzettend leuk om te doen.”
Er is ook een boek verschenen over het leven van Jacco: ‘Boven Water’. Zijn broer Henk schreef het. Hoe bijzonder is dat voor jullie?
“Een boek over je ene kind dat is geschreven door je andere kind. Dat is natuurlijk bijzonder. Ik kan oprecht zeggen dat ik het een ontzettend mooi boek vind. Het is heel eerlijk en het wist me ook echt te verrassen. Ik lees er mijn zoons echt in terug. Dat is mooi.”
Over Jacco Verhaeren
Jacco Verhaeren werd op 4 april 1969 geboren in Rijsbergen. Hij is getrouwd met Janneke, heeft twee zoons en woont in Eindhoven. Verhaeren boekte grote (Olympische) successen als zwemcoach en zette de zwemsport in Nederland mee op de kaart. Hij coachte onder andere Pieter van den Hoogenband, Inge de Bruijn en Ranomi Kromowidjojo. Hij was bondscoach van Australië en Frankrijk. Tegenwoordig is Verhaeren Head of Coaching bij Team Visma - Lease a Bike.
Quotes:
'Het Olympische succes hadden we nooit kunnen voorspellen'
‘Jacco mag doen waar zijn passie ligt. Dat wens je toch iedereen'
