De vader van Mathieu van der Poel en David van der Poel
Voormalig profwielrenner Adrie van der Poel is de vader van Mathieu van der Poel en David van der Poel. Hij is de schoonzoon van de beroemde Franse wielrenner Raymond Poulidor. Een echte wielerfamilie dus.
Adrie, hoe zou je jouw zoons omschrijven als kind?
“David en Mathieu zijn echt twee tegenpolen. Mathieu lijkt in veel opzichten op mij, terwijl David meer de karaktertrekken van zijn moeder heeft. David is wat zachter, Mathieu wat feller. Dat was als kind al goed zichtbaar.”
Wanneer had je in de gaten dat Mathieu een bijzonder talent had?
“Dat was al heel snel duidelijk. Hij was een jaar of vijf, zes en je zag aan alles dat hij een bijzondere gedrevenheid had. Zodra hij een fiets in de buurt zag, veranderde hij volledig. Hij deed ook andere sporten zoals turnen, voetbal en tennis, maar bij het wielrennen zag je dat hij echt iets speciaals had.”
Hoe zat dat bij David?
“David vond fietsen ook leuk, maar hij was veel relaxter. Als hij won, was hij blij. Als hij niet won, was hij ook blij. Mathieu kon er veel meer van wakker liggen als hij een wedstrijd op een stomme manier had verloren. Hij ging dan meteen nadenken hoe hij de volgende keer beter kon doen. David had dat minder. Ze hebben allebei hun eigen persoonlijkheid en benadering van de sport. Ze hebben enorm veel respect voor elkaar en begrijpen elkaar goed. Hoewel ze verschillende karakters hebben, is hun band altijd sterk gebleven en daar ben ik als vader trots op.”
“We hebben ook nooit druk uitgeoefend op David en Mathieu om prof te worden. We hebben ze ondersteund en waar mogelijk geholpen, maar zij hebben zelf gekozen voor deze weg. Het belangrijkste was dat ze deden wat ze leuk vonden en zich volledig inzetten.”
Zelf was je nog profwielrenner toen jouw zoons geboren werden. Hoe combineerde je jouw carrière als prof met het vaderschap?
“Ja, dat was niet altijd even makkelijk. In de eerste jaren van hun jeugd was ik nog volop actief als wielrenner. David werd geboren in 1992 en Mathieu in 1995. Op dat moment koerste ik nog volop en trainde veel en was ik vaak van huis. Bij David heb ik nog acht jaar als prof gekoerst, bij Mathieu nog vijf jaar. Vooral in de eerste paar jaren van David’s leven was ik veel weg. Vanaf 1997 stopte ik met de grote ronden, wat betekende dat ik vaker thuis was. Ik probeerde destijds zoveel mogelijk contact te houden met thuis. Dat ging toen nog niet zo makkelijk als nu. We hadden geen mobiele telefoons, dus het was af en toe eens bellen naar huis en hopen dat je iemand aan de lijn kreeg. Soms was de lijn overbelast of was er gewoon geen verbinding. Je moest het doen met korte gesprekken.“
Heb je het gevoel dat je belangrijke momenten hebt gemist?
“Ja, natuurlijk mis je altijd wat. Maar we deden er alles aan om de belangrijke momenten niet te missen. Voor de geboorte van David zat ik bijvoorbeeld in Zweden voor een wedstrijd. Toen ik ‘s morgens hoorde dat Corinne op het punt stond te bevallen, heb ik meteen alles laten vallen. Om negen uur zat ik in het vliegtuig en om drie uur ‘s middags was ik in het ziekenhuis, waar David die avond laat werd geboren. Dat had ik van tevoren al duidelijk gemaakt aan de ploeg: dit soort momenten zijn belangrijker dan iedere wedstrijd.”
Was dat in die tijd vanzelfsprekend?
“Dat lag een beetje aan de tijdgeest. In de jaren daarvoor was het vaak zo dat je gewoon door moest fietsen. De ploeg had prioriteit. Maar in mijn tijd begon dat langzaam te veranderen en kreeg je als renner iets meer zeggenschap over je privéleven. Ik heb er nooit aan gedacht om een geboortemoment te missen. Dat was voor mij geen discussie.”
Maakte je je als renner zorgen over de gevaren van de sport?
“Nee, nooit eigenlijk. Ik was me wel bewust van de risico’s, maar ik heb zelf weinig valpartijen gehad. Ik nam geen onnodige risico’s. Sprinten kon ik wel, maar als het te gevaarlijk werd, of ik wist dat ik weinig te zoeken had in de sprint hield ik me in. Mijn veiligheid ging altijd voor.”
En nu als vader? Kijk je anders naar wedstrijden van je zonen, vooral bij Mathieu?
“Absoluut. In het begin maakte ik me niet zo druk, maar nu kijk ik toch met een andere blik. Je hoopt gewoon dat hij veilig over de finish komt. Als hij wint, is dat fantastisch, maar als hij niet wint, zijn we vooral blij dat hij niet is gevallen. Mathieu valt niet vaak, maar áls hij valt, is het meteen op een cruciaal moment, zoals het WK in Schotland. Je hoopt altijd dat ze gespaard blijven van zware valpartijen.”
Kun je als ex-prof voldoende afstand houden en je kinderen voldoende loslaten in hun carrière?
“Zeker wel! Ik weet wat mijn plek is. Ik ben geen ploegleider en geen trainer meer. Dat laat ik over aan de professionals. Als er vragen zijn, help ik graag, maar ik bemoei me niet met tactische beslissingen. Toen ik nog trainer was van de jeugdploeg vond ik het ook niet fijn als anderen zich bemoeiden met de ploeg, en dat geldt voor mij nu andersom ook.”
“Ik was vroeger als vader misschien wel strenger voor mijn eigen kinderen dan voor anderen. Niet op een negatieve manier, maar ik wilde dat ze discipline leerden. Bijvoorbeeld in de kleedkamer na een voetbaltraining keek ik altijd naar Mathieu: “Jij zorgt dat dit hier netjes blijft.” Dat soort kleine dingen. Maar wat betreft hun wielercarrière heb ik ze grotendeels zelf laten ontdekken wat ze wilden. Dat heeft ook te maken met de opvoeding zoals ze die van Corinne hebben gekregen, de normale normen en waarden hebben ze van huis uit altijd meegekregen.”
Welke rol speelde opa Raymond Poulidor in hun leven?
“Door de afstand zagen ze hem niet dagelijks, maar als ze samen waren, was het altijd intens. Hij was enorm trots op zijn kleinzonen. Hij zag Mathieu als zijn ‘klein fenomeen’ en volgde hun carrière op de voet. Hij heeft een paar prachtige momenten meegemaakt, zoals Mathieu’s wereldtitels in veldrijden en op de weg.”
Hebben jullie nog wel eens tijd over om als gezin bij elkaar te komen?
“We proberen dat zeker. Iedereen heeft een druk leven: Mathieu is veel in Spanje, David heeft zijn eigen dingen en ik ben ook vaak onderweg. Gelukkig zorgt Corinne ervoor dat we momentjes plannen waarop we samenkomen. Meestal gewoon thuis, gezellig samen eten. Dat zijn voor mij de mooiste momenten.”
Hoe is het om twee kinderen met verschillende talenten te hebben?
“Ik heb beide zoons altijd hetzelfde behandeld. Ik heb nooit de ene voorgetrokken of de ander benadeeld. Het belangrijkste was dat ze zich gelijk behandeld voelden en als ik erop terugkijk hebben ze volgens mij niets te klagen.”
Hoe ervaar je de media-aandacht rondom Mathieu?
“Dat is een onderdeel van de sport. Hij is ermee opgegroeid en weet hoe hij ermee om moet gaan. Natuurlijk is sociale media soms vermoeiend, iedereen heeft een mening. Maar we weten wat we wel en niet moeten zeggen. Ik bemoei me daar verder niet te veel mee.“
Waar ben je als vader het meest trots op?
“Niet per se op de overwinningen, maar op hun gedrevenheid. Mathieu en David hebben allebei laten zien dat ze hard willen werken, ieder op hun eigen manier. Dat waardeer ik het meest.”
KADER
Over Mathieu en David van der Poel
David van der Poel (1992) is voormalig profwielrenner. Zijn specialiteit was het veldrijden. Hij reed jarenlang voor Alpecin-Fenix. In oktober 2023 stopt hij als prof.
Mathieu van der Poel (1995) is profwielrenner voor Alpecin-Deceuninck. Hij behaalde al meer dan 250 profzeges als veldrijder, wegwielrenner, mountainbiker en gravelfietser. Hij is onder andere zevenvoudig wereldkampioen veldrijden, won de wereldtitel op de weg, de wereldtitel gravel en klassiekers zoals Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Amstel Gold Race en Strade Bianche.
