Jacques Boonman neemt groots afscheid

RILLAND - Jacques Boonman neemt afscheid zoals hij werkte: warm, persoonlijk en met volle zalen. Vorige week maandag vulden zo’n 750 bezoekers een uitverkochte Pathé-zaal in Vlissingen voor zijn afscheidsavond. Grote namen stuurden persoonlijke videoboodschappen of stonden op het podium. Thuis, in zijn zelfgebouwde houten huis achter de tuinpoort, liggen de bewijsstukken: stapels kaarten, cadeaus en meer dan tien boeketten. Aan de eettafel, waar hij een sigaar opsteekt, blikt Boonman terug en vooruit. “Ja, nou ja, het was echt een fenomenale avond.”

De lijst met artiesten die hem toespraken is lang. Onder hen Jochem Myjer, Bert Visser, Pieter Derks, Iris Hond, Freek de Jonge en Stef Bos. “Die vinden het dan toch belangrijk genoeg om iets tegen me te zeggen.” Het raakt hem zichtbaar, maar hij relativeert: “Ik heb er gewoon een paar dagen moeilijk van gelopen, van al die veren die je in je kont krijgt,” lacht hij.

Kans geven, band bouwen

Boonman werd in Zeeland een vaste waarde door te programmeren met neus voor talent en hart voor mensen. Jong, onbekend en aan het try-outen? Kom maar. Zo kijkt hij terug op een vroege avond met een piepjonge Jochem Myjer: vóór de pauze liep het mis bij een ander duo - “Nooit bezuinigen op batterijen,” drukte hij ze op het hart - maar ná de pauze bij Jochem braken ze de tent af.
Het begin van een band die decennia standhield. Het is volgens Boonman de kern van zijn werk: “Je moet zorgen dat je een band opbouwt met artiesten. Ik kan wel al mijn contacten overdragen, maar nooit de band die je hebt met artiesten.”

Die persoonlijke aandacht liep ook door in alles eromheen. Eten vooraf (“Wij zorgen nog altijd voor eten voor de artiesten”) en na afloop een Zeeuws ritueel dat maandag vaak werd genoemd: “Wij gaven aan het einde van de voorstelling altijd een potje mosselen mee.” Ook op de afscheidsavond kregen de optredende artiesten weer zo’n potje overhandigd door de nieuwe theaterdirecteur Hans Puik.

Een avond met 750 getuigen

Dat er 750 mensen zaten, verraste zelfs hem. “Heel de zaal was hartstikke uitverkocht.” Boonman genoot, maar worstelde ook met het besef dat hij lang niet iedereen evenveel tijd kon geven. “Ik werd er gewoon een beetje zenuwachtig van. Er zitten 750 mensen in de zaal. En ik weet van tevoren dat ik twee derde gewoon niet kan spreken.” De dag erna stroomden de berichten binnen; hij werkt ze één voor één weg.

Tussen de anekdotes door valt het verhaal van zangeres Leonie Jansen stil. Zij haalde een intiem moment aan, toen ze met haar zieke man en zonen nog eenmaal naar de Oesterij kwam en Boonman hielp het mogelijk te maken. “Dat zijn zulke mooie dingen. En daar krijg je dan wel even kippenvel van.”

De opbrengst voor ‘zijn’ podium

Opvallend aan de avond: hij hoefde geen afscheidsshow tot duidelijk werd dat de opbrengst ten goede zou komen aan ‘zijn’ podium. “Dan vind ik het goed,” zei hij.
Nu klinkt tevredenheid: er blijft na wat kosten “toch een flink bedrag” over.

Overdracht met loslaten

De opvolging bij Podium Reimerswaal is geregeld. Cultuurjournalist Hans Puik liep een seizoen met hem mee en neemt het stokje over.
Boonman: “Het is me eigenlijk honderd procent meegevallen.” Hij deed altijd alles zelf-kaartverkoop, publiciteit, nieuwsbrieven- maar nu is het stil in zijn inbox. Dat brengt rust. “Ik laat het wel los, want Hans moet ook gewoon de vrijheid krijgen om het te doen.”
Wat blijft, is betrokkenheid op afroep: als Puik een tip of telefoonnummer nodig heeft, is Boonman er. En geregeld schuift hij nog aan bij de maaltijd vooraf. “Werkzaamheden laat ik los, maar de betrokkenheid niet.”

Geen afscheid van het theater

Achteroverleunen doet hij niet. “Ik blijf sowieso wekelijks naar het theater gaan,” zegt hij. Bekende namen zien en try-outs volgen, het blijft trekken. En als hij niet onderweg is, wacht thuis werk dat hij jarenlang ‘tussen de bedrijven door’ deed: tuin, heggen, schilderwerk en sport kijken. Het geeft hem plezier en lucht. “Ik hoef niks meer te regelen nou. Ik ga er naartoe en ik pak een stoel en ik ga zitten. Voor de rest laat ik het over me heen komen en ga ik genieten.”