Beatrixhuis vijf jaar en viert feest in de tuin

ROOSENDAAL - Locatiemanager Hugo Visser is merkbaar trots op het Beatrixhuis; op het pand, op de nieuwe tuin, op zijn dertig medewerkers en op waar ze nu staan na vijf jaar sinds de opening. “De 22 bewoners krijgen hier een liefdevol en warm huis. Zij wonen hier, de medewerkers zijn de visite.”

DOOR MARLOES OTTE

Het Beatrixhuis is onderdeel van Dagelijks Leven, een landelijke organisatie, die kleinschalige woonzorg biedt voor mensen met dementie. Het Beatrixhuis ligt in Kalsdonk en combineerde het vijfjarig jubileum met het jaarlijkse zomerfeest en een feest in de tuin die fonkelnieuw is. “Een medewerker kwam vijf weken geleden op me af en zei dat ze de tuin saai vond. Ik zei: “ga je gang” en al snel lag er een plan. Samen met personeel, vrijwilligers en een paar bewoners werd in een paar weken tijd een pluktuin, een moestuin en een groter terras gerealiseerd met veel kleurrijke planten en beelden. Het is mooi en toegankelijk en we merken dat de bewoners er plezier van hebben.” Hugo werkt al 31 jaar in de zorg. Anderhalf jaar geleden kwam Dagelijks Leven op zijn pad. “Ik heb nul procent spijt van mijn overstap. De kernwaarden van deze vorm van mensenzorg passen bij mij. Het gaat namelijk om: “zie mij, ken mij, laat mij en hoor mij.” We dragen dat met zijn allen uit door rekening te houden met iemands persoonlijkheid. Er is beweging binnen de kaders, zodat iemand zich echt thuis kan voelen. Ik ervaar veel vrijheid in mijn werk. Ik vind dat ook belangrijk voor mijn medewerkers. Ik neem altijd een glimlach mee als ik na een werkdag naar huis ga.”

Als nichtje van één van de bewoners is Elly de Kok een regelmatige bezoekster van het Beatrixhuis. Haar tante is 82 jaar en woont er bijna vier jaar. “Het was aanvankelijk voor haar heel moeilijk om hier te komen. Ze kwam in een ziekenhuis terecht en is eigenlijk niet meer thuis geweest. Dat was wrang en vooral wennen. Ze was jarenlang mantelzorgster geweest van haar invalide man. Nu moest ze accepteren dat ze zèlf zorg nodig had. Maar door langzaamaan met activiteiten mee te doen, rolde ze er steeds meer in. Het mooie hier is dat niets moet, maar alles mag. Dat hielp haar.” Elly en haar man zijn samen naar het jubileumfeest gekomen, haar man met aanvankelijk een klein beetje tegenzin. Maar met de muziek, het eten en de sfeer eromheen heeft ook hij het naar zijn zin. “Mijn tante heeft zelf geen kinderen. We hebben eigenlijk weinig contact met de medewerkers nodig, maar ze zijn er meteen als het nodig is. Als we haar bezoeken, vraagt mijn tante meteen: “Wat gaan we doen vandaag?” Het maakt niet uit of we haar wat langer meenemen, ze hoeft niet op een specifiek tijdstip terug te zijn. Iedereen is lief voor haar, ze was zelf ook altijd zorgzaam. Het Beatrixhuis past daarom bij haar.” Elly’s tante woont in een studio op de eerste etage. Met de vier buurvrouwen is een hechte vriendschap ontstaan. Voor Elly een geruststelling. “Ze maakt een blije indruk als we haar bezoeken en voor ons is het ook fijn. Mijn moeder leeft niet meer, maar haar zus nog wel, dat betekent veel voor mij.”

Als activiteitenbegeleidster is Marjorie Peters nauw betrokken bij de bewoners van het Beatrixhuis. Ook coördineert Marjorie de inzet van vrijwilligers.” Vanaf dag nul werk ik al hier. En met heel veel plezier. Het is leuke is de mensen een zinvolle dagbesteding te geven en gewoon een fijne dag. Als iemand onrustig of verdrietig is, dan is het mooi te mogen troosten en uiteindelijk weer een glimlach te zien. Het is heel dankbaar werk.” Marjorie kwam min of meer bij toeval terecht in het werk met dementerenden. “Voor mijn opleiding Maatschappelijk Werk moest ik in het eerste jaar vrijwilligerswerk doen en ik kwam in een groep dementerende ouderen terecht. Ik merkte dat ik er affiniteit mee had, terwijl ik me eigenlijk aan het oriënteren was op het gebied van opvoeding van kinderen. Toen vijf jaar geleden de vacature voor het Beatrixhuis voorbij kwam, solliciteerde ik direct en ben uiteraard gebleven. Ik kan goed mijn creativiteit in mijn werk kwijt, vooral kook- en bakactiviteiten vind ik leuk om te doen. Maar ook knutselen en borduren, als bewoners dit nog kunnen. Mooi vind ik gesprekken over vroeger, vaak kunnen we samen erover lachen en ik leer zelf ook nog wat van hun mooie verhalen. Vooral die glimlach, daar doe je het voor” Met de bewoners worden regelmatig uitstapjes gemaakt, bijvoorbeeld naar de stad of de ijsboerderij of naar de kerstshow in Halsteren. “We proberen daarbij één keer per maand een “hartenwens” in vervulling te laten gaan. Zo wilde een bewoner nog zo graag een keer bowlen en een ander een Vietnamese loempia eten. Zo heeft die bewoner de dag van zijn of haar leven.”