Ewald Sieben: ‘Misplaatste gulheid’

Ergens in dit kleine landje staat een heel groot pakhuis boordevol geld. Daar neemt onze minister van financiën dagelijks à la Dagobert Duck een duik in om met gulle hand problemen op te lossen. Met dat laatste verschilt hij van Dagobert. Dat was een vrek, onze minister niet, die deelt uit als een dolle Sinterklaas. Hoe lang is het geleden dat voor een onverwacht probleem met veel moeite en na lange discussies tien miljoen werd vrijgemaakt? 

Nu wordt iedereen die maar hard genoeg roept geholpen. De miljarden vliegen ons om de oren. Gevoelige oortjes gaan nu beter even dicht, want ik heb zin mijn hart te luchten. Allereerst: Minister, u ben niet Sinterklaas maar slechts beheerder van onze belastingcenten. En burgers van Nederland: Nee, vadertje staat kan niet alles oplossen. Waarom moeten mensen die de tering niet naar de nering kunnen zetten door de regering geholpen worden? Zelf oplossen mensen. Iets minder rommel in die winkelwagens kieperen. En wie niet zonder subsidies en toeslagen kan mag zich ook achter de oren krabben. Ik zou trouwens wel eens willen weten hoeveel mensen wel degelijk gefraudeerd hebben. Waarom moeten we koste wat kost boeren steunen die beweren dat we zonder hen geen eten hebben terwijl ze tot 80% van hun producten exporteren. Met stijgende ergernis bezie ik de beelden van Groningers die zielig naar een scheurtje in hun huis staan te wijzen, alsof ze oorlogsslachtoffers zijn. En hoe lang moeten we nog boeten voor ons misdragingen in het verre verleden? Ik chargeer natuurlijk, maar er komt een dag dat onze Minister Sinterklaas de opgestoken verlanglijstjes moet negeren. En leg het dan maar eens uit: Waarom zij wel en ik niet?! Valse verwachtingen wekken is de grootste fout die bestuurders kunnen maken.