Stijn is terug van wereldreis: ‘Hulp van Taliban en Pakistaanse politie-escorte

ROOSENDAAL - Zijn wereldreis met zijn eerste auto, een Fiat Seicento uit 2005, is voorbij. Ruim zes maanden is hij onderweg geweest naar Nepal en weer terug. “De terugweg wilde ik eigenlijk zelf vliegen en de auto via een schip terug naar Nederland laten varen, maar dat bleek echt veel te duur. Dus besloot ik maar terug te rijden,” vertelt Stijn aan zijn eigen eettafel in Roosendaal.

Vol met verhalen, want de 28-jarige Stijn zou met gemak een boek over zijn reis kunnen schrijven. Eerder blikte Stijn al vooruit op zijn reis en spraken we hem halverwege. Nu hij terug is, is het tijd om het laatste deel van zijn reis te bespreken, want ook die staat bol van de avonturen. Zo werd hij in Afghanistan geholpen door de Taliban toen hij onderaan een berg vastzat in de sneeuw, kreeg hij een bewapende privé-escorte van de politie over een afstand van 630 kilometer door Pakistan en beklom hij in Nepal zijn grote wens, de Tserko Ri.

Tekst gaat verder onder foto

Foto: Stijn Sannen

De Vriendschapsbrug

We pakken zijn verhalen op in Kirgistan, nadat hij rechtsomkeert maakt, omdat de Pamir Highway onbegaanbaar is door de hevige sneeuwval. Hierdoor moest hij een stuk terugrijden, twee dagen door Oezbekistan, en dan aangekomen in Tadzjikistan. “Dat stuk heb ik eigenlijk niet erg kunnen genieten, ik zag er heel erg tegenop om door Afghanistan te gaan. Ik wist dat ik daar doorheen moest, maar ik wist niet wat ik aan zou treffen.” Een visum had volgens de autoriteiten bij de grens met Afghanistan geen zin: “Die wordt toch niet geaccepteerd door de Taliban, je kunt het best gewoon doorrijden tot de eerste controle en daar je plan uitleggen.” De enige weg die open is bij de grensovergang heet curieus genoeg de Vriendschapsbrug. 

Stijn kreeg het na lang wachten voor elkaar om een visum te krijgen zodat hij het land door mocht reizen. Op dat moment kwam hij een Pakistaan tegen die lopend onderweg was. “Dat was Rizwan, ik heb nog steeds heel goed en regelmatig contact met hem.” Hij is studentenbegeleider in Tadzjikistan en zijn studenten gaven hem de tip om een keer over land met een taxi door Afghanistan te gaan, omdat het zo’n mooi land is. “Hij spreekt Urdu, de Pakistaanse taal, veel Afghanen verstaan dit en hij kon een lift gebruiken. Dus ik bood aan om met mij mee te rijden: win-win. Mijn ouders vonden het ook wel een fijn idee dat ik niet alleen door Afghanistan reed.”

‘Het gaat goed, ik ben nog niet gekidnapt’

Ons plan was om zo snel mogelijk door het land te rijden. “Desnoods reed ik de hele nacht, het maakte mij niet uit. Ik wilde er zo snel mogelijk doorheen.” Onderweg besloot het tweetal toch even een korte pauze in te lassen. Al snel kwamen er mannen op hen afgerend om ze te waarschuwen. “Het wordt mistig en het gaat sneeuwen, als jullie nog over de bergpas willen, moeten jullie opschieten.” Rizwan en Stijn besloten in de auto te stappen en te gaan rijden, maar de weg was al gesloten. Uiteindelijk hebben ze vijf dagen in de vrieskou moeten wachten, want ook de terugweg was dichtgesneeuwd. “Met een aantal Afghaanse vrachtwagenchauffeurs hebben we overnacht in een kelder van 3 meter bij 3 meter. Er werd echt super goed voor ons gezorgd. Iedere dag kon ik één sms sturen zodra we heel even internet hadden: “Het gaat goed, ik ben nog niet gekidnapt”, lacht Stijn als hij vertelt welke sms hij dan stuurt. 

Tekst gaat verder onder foto

Foto: Stijn Sannen

‘De krassen van zijn wapen zitten nog in mijn deur’

Vijf dagen later opende de Taliban de weg weer en dus deed Stijn zijn sneeuwkettingen om de wielen en gingen ze zo snel mogelijk rijden, want zijn visum verliep een dag later. Halverwege de bergpas kon het tweetal niet verder, want de sneeuwkettingen waren ze onderweg verloren. “De Taliban kwam aanrijden en is ons te hulp geschoten. Ze hebben ons naar boven getrokken met hun 4x4.” Rizwan moest bij de Taliban instappen en een andere Taliban kwam naast Stijn in de auto zitten, terwijl ze ons naar boven sleepten. “De krassen van zijn wapen zitten nog in mijn deur.” Uiteindelijk duurde het ruim zeven dagen om Afghanistan door te komen en in Pakistan te komen. “Eenmaal over de grens heb ik niet gehuild, maar ik was wel heel emotioneel. Wat heb ik in godsnaam in de afgelopen dagen allemaal meegemaakt?”

Het volgende land was Pakistan. Er is maar één hotel dat buitenlandse toeristen accepteert in de Pakistaanse regio Beloetsjistan. “Daar moet je doorheen en dit is een zelfverklaarde republiek die zich verzet tegen het Pakistaanse regime.” Pakistanen en toeristen lopen een hoog risico om gekidnapt te worden. Ze vragen dan geld voor de vrijlating van de gekidnapten. “Daarom is er de Pakistaanse autoriteiten veel aan gelegen om dit te voorkomen. Zonder begeleiding kom je er echt niet doorheen”.

Taj Mahal bij zonsopkomst

In Pakistan heeft Stijn drie dagen bij Rizwan en zijn familie gelogeerd. Dit viel samen met de ramadan: ”In Nederland deed ik ook regelmatig aan intermittent fasting, dus langere periodes zonder eten is niet nieuw voor me. Ik paste mij daarom graag aan.” Vervolgens is Stijn de grens met India gepasseerd. “Dit land bood minder spektakel dan Afghanistan en Pakistan. De omgeving was prachtig, met als hoogtepunt de Taj Mahal. Echt fantastisch, ik heb daar de zonsopkomst gezien.”

Tekst gaat verder onder foto

Foto: Stijn Sannen

“Daarna ben ik doorgereden naar Nepal, mijn uiteindelijke doel. Heel fijn om daar te zijn, ik was meteen zen. Het is echt een heel ander land dan India, veel rustiger, op een paar hele toeristische steden na. Het hoogtepunt van Nepal was toch wel de achtdaagse hike in het Langtang bergmassief met een hoogte van zo’n vijf kilometer en weinig toeristen.” Na de hike en nog een aantal uitstapjes en rondritten begon Stijn aan de terugweg.

Met de auto naar Zuid-Afrika

Op de terugweg heeft Stijn zijn route aangepast, zodat hij nog een aantal andere mooie plekken kon bezoeken en niet nog een keer door Afghanistan hoefde. Toen het einde in zicht kwam, reed hij eerst naar Tilburg, waar hij oorspronkelijk vandaan komt en waar zijn ouders nog wonen. Daar heeft hij eerst overnacht voordat hij terug naar Roosendaal ging. “Op het moment dat ik daar alleen op de bank zat, kwam het besef. Wauw, wat heb ik veel meegemaakt. Echt heel bijzonder!” Nog steeds is hij druk bezig om alle foto’s uit te zoeken. “Het zijn er zo’n 40.000, dus daar ben ik nog wel even zoet mee. Dit smaakt in elk geval wel naar meer. Ik heb inmiddels een nieuwe droom, met de auto naar Zuid-Afrika, over twee of drie jaar. Als mijn Seicento het volhoudt, dan misschien wel weer met die.”