‘Ik vertrok uit Zwijndrecht vanwege een azc, nu komt er hier ook één’

HEERLE - In totaal sloten zo’n honderd belangstellenden zich op donderdag 13 februari, verspreid over twee sessies, aan bij de informatiebijeenkomst over het beoogde azc in Heerle. De eerste groep kwam in de middag bijeen, de tweede in de avond. De avond werd georganiseerd door de werkgroep Laat Heerle met Rust en was bedoeld om de inwoners bij te praten over de huidige stand van zaken.

Een week eerder presenteerde het college van de gemeente Roosendaal een routekaart die leidt naar de besluitvorming. De eerste belangrijke datum hierin is 26 februari, wanneer een speciale inspraakbijeenkomst plaatsvindt over de mogelijke komst van het azc naar Heerle. Ginger Wijngaards van de werkgroep geeft aan tevreden te zijn over de opkomst: “Niet gedacht dat het zo druk zou zijn.”

Vergiftigd

In de middag bestond de groep geïnteresseerden uit een diverse samenstelling, variërend van gemeenteraadsleden tot inwoners. De werkgroep had een presentatie voorbereid waarin het afgelopen jaar, en met name de laatste zes maanden, centraal stond. Zo werd onder andere stilgestaan bij het veiligheidsplan en werd meermaals de grondkwaliteit van de locatie aan de Kragge in twijfel getrokken. “De bodem is vergiftigd. We moeten juist die asielzoekers beschermen tegen het kwaad, tegen die giftige grond,” sprak een inwoner.

Nu Cloetta afziet van de locatie aan de Meeten, werd ook deze plek door meerdere inwoners genoemd als mogelijk alternatief. Vervolgens stond Mirjam Boogaard op om haar verhaal te vertellen. Wat direct opviel, was haar Rotterdamse tongval. Boogaard dacht een nieuwe start te maken in West-Brabant, ver weg van de drukte en de problemen die ze in Zwijndrecht had ervaren. Maar nog geen zes weken nadat ze haar koopcontract had getekend, werd bekend dat er ook in haar nieuwe woonomgeving een asielzoekerscentrum (AZC) gepland stond.

Regelmatig politie-inzet

In Zwijndrecht woonde ze vlak bij een azc. Toen de gemeente daar besloot alle inwoners binnen een straal van één kilometer rond het centrum duizend euro te geven om het hang- en sluitwerk aan te passen, was de maat vol. “Mijn buren met een andere huidskleur werden soms onterecht als asielzoekers benaderd, en er was regelmatig politie-inzet nodig,” vertelt ze.

Ze besloot haar woning te verkopen en trok naar het landelijke Wouwse Plantage, waar ze in februari haar handtekening zette onder een koopcontract. Ze koos bewust voor een plek in de luwte. “Het voelde als een opluchting om hier opnieuw te beginnen,” legt Boogaard uit. “Maar toen in april uitlekte dat er ook hier een AZC zou komen, kon ik het nauwelijks geloven. Hoe kan dit nu weer gebeuren?”

Sterk en veerkrachtig

Boogaard herkent de situatie die zich nu in Heerle en omgeving afspeelt en voelt een sterke overeenkomst met de situatie in Zwijndrecht. “Er zijn bijeenkomsten en inspraakavonden, maar het voelt alsof de beslissing al is genomen,” zegt Boogaard.

Toch betekent dit niet dat Boogaard haar woning opnieuw te koop zet; haar gezondheid laat dat momenteel niet toe. Net als de overige aanwezigen laat ze zich niet zomaar wegjagen. “We zijn een sterk en veerkrachtig volkje, ze krijgen ons niet zomaar klein,” zegt een dame, wiens opmerking op applaus kan rekenen.

Wat verder opviel, was dat de werkgroep tijdens de presentatie meerdere keren benadrukte dat ze het absoluut niet eens zijn met de plannen, maar dat ze deze wel binnen de kaders willen aanvechten, vreedzaam en met respect. “We zijn absoluut niet racistisch, maar het kan gewoon niet dat zo’n relatief grote groep naar een klein dorp als Heerle komt,” sprak André Timmermans de belangstellenden toe als lid van de werkgroep.