ColSensation 2025: Mascotte ‘Claudia’ gaat mee naar de top - na een jaar vol strijd

DRUNEN/ROOSENDAAL - De dertiende editie van ColSensation was vandaag. 260 deelnemers hebben de Mont Ventoux weer bedwongen, lopend of fietsend. Een van die fanatieke deelnemers was Claudia Bolluijt, werkzaam op de middelbare school KSE in Etten-Leur. Eigenlijk stond haar eerste deelname vorig jaar gepland, maar dat liep anders.

Een jaar geleden zou Claudia Bolluijt de Mont Ventoux beklimmen, maar in plaats van afzien op de Franse berg, moest ze de strijd aan met haar eigen lichaam. Het lijf waar ze al die jaren al zo goed voor zorgde - ze is sportief en gezond - en waar ze in vertrouwde: “Mij overkomt dat niet, dacht ik.” Ten onrechte, want zoals ze nu weet, kan het iedereen overkomen. Des te trotser is Claudia dat ze haar sportieve outfit een jaar later alsnog aantrekt en de klim aangaat voor ColSensation.

‘Mijn wereld stortte in’

Claudia, een energieke vrouw van midden 40, had nauwelijks gezondheidsproblemen tot vorig jaar. Enkele maanden voor de zomer kreeg ze last van ‘rommelende darmen’, maar ze stelde een doktersbezoek uit. Pas vlak voor de zomervakantie liet ze zich onderzoeken. Een coloscopie toonde darmkanker aan. “Ik hoorde het via de telefoon. Mijn wereld stortte in,” vertelt ze. Een operatie volgde direct na de zomer; gelukkig zonder stoma of uitzaaiingen.

Maar kort na haar herstel sloeg het noodlot opnieuw toe: in haar bloed werd circulerend tumor-DNA gevonden, wat wees op een verhoogde kans op terugkeer. Claudia moest alsnog preventieve chemotherapie ondergaan. “Ik dacht dat ik klaar was, maar moest opeens 448 pillen slikken en vier kuren infuus doormaken,” zegt ze. De bijwerkingen waren zwaar, met krampen, tintelingen, een beklemmend gevoel in haar keel en je ‘hondsberoerd’ voelen. Ook mentaal (met name het slikken van de pillen) vond ze zwaar.

ColSensation op afstand

Terwijl Claudia in het ziekenhuis aan het infuus zat, vertrok haar team, team KSE, richting de Mont Ventoux. Aanvankelijk zou zij meelopen: “Maar mijn eerste chemokuur viel precies in de week waarop leerlingen en collega’s de berg op gingen.”

Toch werd Claudia niet vergeten. Haar collega’s namen een zelfgemaakte mascotte mee die haar naam droeg: mascotte Claudia. “Ze hebben die echt overal mee naartoe genomen. Op filmpjes zag ik mezelf weer even onderdeel van de groep. Dat beestje is verschrikkelijk lelijk, maar de lading die het draagt is prachtig.” 

De mascotte werd later tot rugzak getransformeerd. Dit jaar gaat het uitzonderlijke knuffeldier weer mee - op Claudia’s rug naar de top van de berg.

Een lange mentale klim

Ze pleit voor meer aandacht voor de mentale nazorg na kanker. “Dat zwarte gat ná de behandeling, overvalt je. Mentaal begint het pas echt als iedereen weer doorgaat met het leven, terwijl jij nog op de bank zit,” legt ze uit. Ze pleit voor meer aandacht voor mentale nazorg. Claudia benadrukt dat het belangrijk is om óók steun te bieden als het beter gaat.

Veranderen om te leven

De ziekte heeft haar kijk op het leven veranderd. Claudia is niet meer fulltime beschikbaar voor haar werk. “Ik maak nu bewust tijd vrij voor vrienden, familie en mezelf. Vroeger zei ik afspraken af omdat ik écht nog wat werk moest afronden. Nu weet ik: dat werk loopt door, maar het leven ook - en dat is kwetsbaar en heel erg kostbaar.”