Van herseninfarct naar nationaal marathonkampioen: ‘Er is meer mogelijk dan je denkt’

ROOSENDAAL - Chris Wouters uit Roosendaal komt van ver, maar heeft onlangs een prestatie van formaat neergezet. Na een enorme medische tegenslag krabbelde de zeventigplusser op en liep de Marathon van Amsterdam onlangs in een verbluffende tijd van 3.19.32. Daarmee werd hij Nederlands kampioen in de categorie 70+. Een bijzondere prestatie, zeker gezien de zware medische tegenslag die hij in 2023 te verwerken kreeg.

Tijdens een fietsvakantie in augustus 2023 sloeg het noodlot toe. Wouters kon plots niet meer uit bed komen. “Ik zei nog lachend tegen mijn vrouw: zo voelt het dus als je oud wordt,” vertelt hij. Maar al snel bleek het ernstig: zijn mond hing scheef, bewegen en praten kon hij nauwelijks. In het ziekenhuis in Almelo werd een herseninfarct vastgesteld.

“Ik kon niets meer zeggen”

Na een korte opname in Bergen op Zoom volgde een intensieve revalidatie in Breda. Daar begon hij, zoals hij het zelf noemt, “de zwaarste marathon van mijn leven”, niet op asfalt, maar binnen de muren van het revalidatiecentrum. Hij moest opnieuw leren praten, lezen en communiceren, aanvankelijk met tekeningen.

“Boos ben ik nooit geweest,” zegt hij. “Het was pech, dat kan iedereen overkomen.” Toch ging hij tot het uiterste om te herstellen. Hij oefende tot diep in de nacht met woorden en zinnen die niet wilden komen. Een notitieboek vol bijna kinderlijke tekeningen herinnert aan die periode: een podium met cijfers 1, 2 en 3 - symbool voor zijn sportieve ambities - en een vliegtuig om te laten zien dat hij een huis in Spanje heeft. “Ik wist wat ik wilde zeggen, maar de woorden kwamen niet. Door te tekenen, communiceerde ik met mijn omgeving.”

Terugvechten met discipline

Langzaam herwon Wouters zijn spraak; zijn motoriek had wonderwel nauwelijks schade opgelopen. In de revalidatiezaal stond hij al snel weer op de loopband. Zijn inzet maakte indruk. “Ze vonden me soms te fanatiek,” zegt hij lachend. “Maar zo ben ik nou eenmaal.”

Het herseninfarct betekende wel het einde van zijn carrière als tandarts. Na 42 jaar moest hij zijn praktijk in Fijnaart overdragen. “Niet omdat ik het niet meer wilde, maar omdat ik de verantwoordelijkheid niet meer veilig kon dragen.” Op zijn 68e was hij voor de infarct nog twee dagen werkzaam, puur omdat hij het werk te mooi vond. Maar na het incident werd hij gedwongen te stoppen. Tegenwoordig blijft hij op de achtergrond betrokken als praktijkmanager. “Ik zie de mensen, houd overzicht, maar het echte werk is aan de nieuwe generatie.”

Die overgang was moeilijk. “Ik droomde er nog van dat ik aan het werk was. Maar op een gegeven moment wist ik: het is goed zo. Ik heb het afgesloten”, vertelt hij met tranen in z’n ogen.

De 25e marathon

Ondanks de tegenslag was hij vastberaden het hardlopen weer op te pakken. Stap voor stap bouwde hij zijn conditie weer op. Eerst wandelen, dan voorzichtig joggen, tot het moment dat het oude ritme terugkeerde. “Ik wilde mijn 25e marathon lopen. Al was het de laatste die ik ooit zou doen, ik moest hem voltooien.”

Het startnummer en twee medailles als aandenken aan zijn 25e marathon - Foto: Wies van Erp

Met zijn kenmerkende discipline werkte hij toe naar de marathon van oktober 2025. Onder begeleiding van artsen, vrienden en zijn familie bouwde hij de trainingen weer op naar 100 tot 160 kilometer per week. “Alles wat bij een marathon hoort, maar dan aangepast aan mijn leeftijd en situatie.” Een speciaal woord van dank heeft hij in de eerste plaats voor zijn familie, maar ook voor vriend en fysiotherapeut Jan Ernest. “Die behandelt en begeleidt mij al jaren.”

Het resultaat overtrof alle verwachtingen: 3 uur, 19 minuten en 32 seconden. Daarmee dook hij ruim onder de nationale limiet van 3.37 voor zijn leeftijdscategorie. Hij werd de snelste Nederlander boven de 70 jaar en nummer één in het internationale klassement.

Familie als motor

Zijn gezin speelde een grote rol in zijn herstel en prestaties. Zijn vrouw en dochters stonden altijd achter hem. Dochter Inge fietste naast hem tijdens de marathon in Amsterdam: “Zo kon ze mij en mijn loopschema goed in de gaten houden.” Zijn andere dochter Marieke liep haar eigen wedstrijd in Rucphen. Ook zijn schoonzoon en kleinkinderen zijn fanatieke lopers. “Op 19 oktober haalden we met z’n vijven prijzen op verschillende plekken,” vertelt hij trots. “Dat was bijzonder. Zo’n sportief gezin zie je niet vaak.”

Inspiratie in plaats van bewondering

Toch draait het bij Wouters niet om titels of bewondering. “Ik ben nu een beetje een meubelstuk in Roosendaal,” zegt hij met een knipoog. “Ik wil vooral laten zien dat er meer mogelijk is dan je denkt. Als je lichaam je in de steek laat, kun je nog steeds vooruit, met geduld, discipline en een beetje lef.”