Ewald Sieben: ‘Het kan beter’
Door: Wies van Erp AlgemeenAls mensen om 06.00uur op het strand verzamelen om de opkomende zon te begroeten. Als mijn eenjarige kleindochter elke ochtend de slaap uit haar oogjes wrijft en de wereld met een brede lach begroet, om vervolgens alles en iedereen met een priemend wijsvingertje en enthousiast ‘die! die!’ roepend tot vriend te maken. Als onze bovenbuurman geheel belangeloos ons verlost van een verstopt toilet. Dan, lieve mensen, groeit mijn vertrouwen in de toekomst.
Voor uw begrip: wij waren met de jaarwisseling ‘down under’ bij de schoonfamilie van mijn zoon. Vol zomer! Dat betekent veel reizen, veel zien, veel ontmoeten en veel zweten. Op een gemiddelde dag doen we tientallen indrukken op die meestal bevestigen wat ik al vermoedde, maar het zijn de kleine dingen - waarmee ik dit stukje begon - die het hem doen. Mijn vertrouwen in de mensheid was tanende maar nu er toch zoveel aardlingen blijken te zijn, bereid om hun beste beentje voor te zetten, groeit mijn vertrouwen.
Ik schrijft dit op Bondi Beach in Sidney, de plek waar enkele dagen eerder een laffe terreurdaad 15 onschuldige mensen het leven benam. Twee zeeën naast het strand: een zoute en een van bloemen. Eens neemt een meerderheid van enthousiaste ‘Die!, Die!’ roependen het heft in handen! Mensen die de verbinding zoeken in plaats van de verschillen. Samen mooie dingen willen realiseren. Mogelijkheden en kansen benutten. Elkaar een hapje en een slokje gunnen. De onbaatzuchtigen. Heus, ze zijn er. Een welgestelde Australische vriend schonk een flinke lap grond aan een lokale universiteit. Door corona bleef die 5 jaar onbenut en de armlastige school moest er vanaf. Hij kocht het terug voor de reële waarde. Op zulke mensen is mijn hoop gevestigd. Mensen die voorspoed brengen en de wereld een beetje beter achter laten. Een naïeve gedachte? Ja, maar we hebben geen keus.
